A nosa memoria é moi sabia

Psicólogos australianos da Universidade de Nova Gales do Sur demostraron que os días grises e chuviosos, cun clima desapracible, son bos para o cerebro e a memoria, e melloran a capacidade de recordar. Pola contra, os días soleados a nosa memoria funciona peor.

Para chegar a esta conclusión, os investigadores levaron a cabo experimentos nunha tenda na que, durante dous meses, rexistraron a través dunha serie de tests se os clientes recordaban dez obxectos que previamente fora colocado sobre o mostrador. Asociando as respostas ao clima, descubriron que as persoas que visitaban o establecemento en días chuviosos resolvían moito mellor a proba que aqueles que acudían en días soleados. Os primeiros recordaban ata tres veces máis obxectos que os segundos. Non obstante, en días soleados as persoas estaban de moito mellor humor. 

Os autores, dirixidos por Joseph PÁX. Forgas, aseguran que cando a xente atopase de bo humor tende a estar máis desconcentrado e a poñer menos atención ao que o rodea. Pola contra, segundo explicaban na revista Journal of Experimental Psychology, un estado de ánimo negativo, inducido por un día gris, favorece un modo de pensar máis meticuloso e concienciudo, con maior atención e capacidade de recordar.

Chamoume moito atencion, e penso que pode ser verdade, porque eu creo que e moito mais facil concentrase en inverno cando chove, que cando estamos cerca do veran e sa chegan os dias de sol e calor.

Sabedes cousas que axuden a nosa memoria? É verdade que os colores dos lapizes axudannos  para recordar apuntes?

Autora: Nahir Roig   

Esta entrada foi publicada en 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

35 Responses to A nosa memoria é moi sabia

  1. Vladislav Babenco di:

    Moitos estudos e investigacións realizados ao longo dos anos, foi capaz de establecer cales son os alimentos que axudan a previr a perda de memoria e cales son os que axudan a recuperar cando se perde o efecto natural do envellecemento.

    Dise que os alimentos que conteñen vitamina B2 (riboflavina) producen resultados moi favorable para mellorar a condición dos pacientes con enfermidade de Parkinson, un compoñente importante, que se pode atopar no fígado vacuno.

    Existe un aminoácido chamado “colina” que se atopa en grandes cantidades na xema do ovo e nos peixes graxos como o salmón e constitúen a materia esencial da “acetilcolina” chegar a ser o neurotransmisor líder no sistema nervioso, a partir das lembranzas, pensamentos e ideas.

  2. Mila Mosquera di:

    A memoria é unha función do cerebro e, á vez, un fenómeno da mente que permite ao organismo codificar, almacenar e evocar a información do pasado. Por sorte, case todos tenemos unha boa memoria, o que sucede é que en moitas ocasións non a exercitamos o suficiente ou non lle proporcionamos ao noso cerebro as condicións adecuadas para poder lembrar.
    O cerebro é un órgano moi similar ao resto do corpo en moitos aspectos. Por iso, canto máis adestremos o cerebro de formas diferentes, mellor funcionará. Doutra banda tamén sabemos que os procesos mentais do cerebro humano comezan a debilitarse se restrinximos a súa actividade á rutina diaria. Por este motivo, estimulando o noso cerebro de maneira diaria, aínda que sexa por moi pouco tempo, notaremos que a nosa mente comeza a traballar de maneira máis eficiente.
    Hai tres principios relacionados co adestramento mental. En primeiro lugar, escribir, ler e calcular. En segundo, comunicarse con outra xente de maneira eficiente. E en terceiro lugar, crear algo coas nosas mans. Se combinamos este tres principios na nosa vida diaria dun modo desafiante e creativo, poderemos manter o noso cerebro en forma e conseguiremos un desarrollo da nosa memoria.

  3. Cristina González di:

    Existen tres tipos de memoria humana según a duración da retención do recordo:

    A memoria sensorial: está fora do control da conciencia e dase de unha maneira automática. Provén dos sentidos, como a vista e o oído, e prolongan a duración da estimulación.

    Memoria a corto plazo u operativa: esta memoria permítenos recordar entre 7-9 elementos durante 10-15 segundos. De esta serie de elementos sempre recordamos mellor o primeiro e o último.

    Memoria a longo plazo: É onde almacenamos os recordos vividos, o coñecemento, as imáxes, os conceptos, estratexias de actuación, etc.
    É a que consideramos como memoria en xeral.
    A memoria a longo plazo ten unha capacidade ilimitada e pode reter a información durante toda a vida se recibe os estímulos adecuados.

    Calcúlase que o cerebro humano pode almacenar a información equivalente a 20 millóns de libros, como as bibliotecas máis importantes do mundo. En toda a nosa vida soamente utilizamos unha diezmilésima parte do potencial do noso cerebro.

  4. Antía Navajas di:

    A función mental frecuentemente diminúe baixo condicións de estrés e fatiga. Ademais, a maioría das persoas maiores de 40 anos experimentan algunha pérdida da memoria, técnicamente coñecida como Diminución Cognitiva Relacionada coa Idade.Olvido e memoria son funcións complementarias ou competitivas que actúan nun territorio común. As veces o olvido é conveniente para evitar unha sobrecarga, e en outras ocasións, impídenos recordar.
    A memoria debería funcionar como un imán que atraiga as observacións pertinentes e as dirixa aos sectores cos cales relacionase, xa que o novo apréndese a partir do vello.
    Se a información e os estímulos se orientan hacia sí mesmos, o resultado será o olvido. Polo contrario, se se logra gobernarlos, incrementarase a capacidade do sistema da memoria para actuar na vida.
    Aprender a percibir, a procesar os datos, a recuperar a información no momento oportuno e a olvidar o innecesario, produce unha memoria útil. Como dixo Freud: “Olvidamos solamente cuando queremos olvidar”.

  5. Jesús López di:

    Unha cousa relacioada coa memoria, é a súa perda. Por eso mesmo vou mencionar o Alzheimer.
    A enfermidade de Alzheimer (EA), tamén denominada mal de Alzheimer, ou demencia senil de tipo Alzheimer (DSTA) ou simplemente alzhéimer1 é unha enfermidade neurodexenerativa, que se manifesta como deterioración cognitiva e trastornos conductuales. Caracterízase na súa forma típica por unha perda progresiva da memoria e doutras capacidades mentais, a medida que as células nerviosas (neuronas) morren e diferentes zonas do cerebro se atrofían. A enfermidade adoita ter unha duración media aproximada despois do diagnóstico de 10 años,2 aínda que isto pode variar en proporción directa coa severidade da enfermidade ao momento do diagnóstico.

    Polo xeral, o síntoma inicial é a inhabilidade de adquirir novas memorias, pero adoita confundirse con actitudes relacionadas coa vellez ou ao estrés. Ante a sospeita de EA, o diagnóstico realízase con avaliacións de conduta e cognitivas, así como neuroimágenes, de estar disponibles. A medida que progresa a enfermidade, aparecen confusión mental, irritabilidade e agresión, cambios do humor, trastornos da linguaxe, perda da memoria de longo prazo e unha predisposición a illarse á medida que os sentidos do paciente declinan. Gradualmente se perden as funcións biolóxicas que finalmente levan consigo á muerte. El prognóstico para cada individuo é difícil de determinar. A media xeral é de 7 años,12 menos do 3% dos pacientes viven por máis de 14 anos despois do diagnóstico.

  6. Sabela Escourido di:

    Sabía que os días dependendo do clima afectaba ao humor, pero nunca imaxinaría que o clima afectaría a memoria.
    Fases De La Memorización
    Unha vez que percibimos algo, comeza un proceso que conduce á memorización desa información. Isto conséguese coas seguintes fases:
    Comprensión: supón a observación a través dos sentidos e entender esa información.
    Fixación: adquírese coa repetición. É imprescindible fixar antes de recordar unha información que nos interesa.
    Conservación: esta fase está en función do interese, a concentración e o adestramento da persoa, e de todos estes factores dependerá o modo en que se memoriza.
    Evocación: significa sacar ao plano da conciencia os coñecementos almacenados.
    Recoñecemento: consiste na interrelación dos coñecementos novos e previos.
    Principais causas do esquecemento
    Falta de concentración.
    Pouca ou mala compresión do estudado.
    Ausencia de repasos ou repasos tardíos e acumulados.
    Estudo superficial e pasivo, con pouca reflexión e esforzo (non hai manexo da información en resumos, esquemas, subliñados)
    Aquí déixovos un test no que podedes avaliar a vosa memoria.
    http://www.psicoactiva.com/tests/memor.htm

  7. Alexandra Parceiro di:

    No proceso de almacenamento dos coñecementos na memoria é posible diferenciar as seguientes fases:
    -codificación ou rexistro (recepción, procesamiento e combinación da información recibida).
    almacenamento (creación dun rexistro permanente da información codificada).
    recuperación, recordar ou recolección (recordar a información almacenada en resposta a unha sinal para usala nun proceso ou actividade).

  8. Naomí Mosquera di:

    Hai unha clasificación da memoria por contido ou utilización.
    Memoria de referencia: Contén a información recente e remota obtida por experiencias previas.
    Memoria de traballo: Aplícase a un proceso activo que está a ser actualizado de maneira continua pola experiencia dun momento determinado.
    Memoria episódica: Contén a información relativa a sucesos acontecidos nun momento e lugar determinados.
    Memoria semántica: Contén información que non varía, por exemplo o número de horas que ten o día ou as capitais de provincia de Andalucía. Os elementos pertencen habitualmente a categorías determinadas, chamadas categorías semánticas: nome de animais, reis godos, instrumentos musicais…
    Memoria declarativa (ou explícita): Contén os feitos do mundo e os acontecementos persoais do pasado que é necesario recuperar de maneira consciente para lembralos.
    Memoria de procedemento (ou implícita): Aprendizaxe e conservación de destrezas e habilidades, como peitearse ou montar en bicicleta. Estes procedementos se automatizan e non precisan dunha execución consciente.

  9. Sara Otero di:

    As palabras remarcadas en cor, subliñadas, ou mesmo escritas en maiúscula sí axudan a recordar mellor os nosos apuntes. Polo menos, para mín, pois axuda a miña memoria fotográfica. Se algo resalta sobre a monotonía dunha folla chea de palabras escritas na mesma cor e no mesmo tamaño, é moito máis doado de recordar. Tamén son útiles as imaxes, incluso máis que os colores. Moitas veces estou en un exame, e trato de situar en que páxina dos apuntes e en que parte da folla o que me preguntan para recordar a resposta.
    Respondendo á outra pregunta, as cousas que mellor que nos resultan máis fácil de lembrar nunha longa lista, por exemplo, son o primeiro e o último; o raro; o que relacionamos de forma significativa con nós mesmos; e o que asociamos a imaxes. Según determinados estudos, dentro das imaxes, as que resultan máis memorables son as que inclúen persoas, e as que menos son as paisaxes. E para os nomes, recordamolos mellor se a persoa nos adica un sorriso.Un factor que debemos ter en conta os estudantes para mellorar a memoria é o sono. Sí é verdade que non dormir nos perxuica, polo que esas noites a véspera dun exame que pasamos espertos acompañados dunha taza de café non son de todo productivas. Mentres durmimos, o noso cerebro continúa traballando, e é durante os soños cando ten lugar á consolidación da memoria. A memoria atópase nunha zona da codia cerebral chamada hipocampo, e non dormir pode afectar a formación dos recordos, e ademáis, a concentración.

  10. Karina Espiñeira di:

    Eu persoalmente opino que esto depende de as persoas. Hai persoas que son moi observadoras, que se dan conta das cousas sempre e non polo feito de que faia calor ou frío. Se o estudo o dí, será que axuda pero que non é completamente así.
    Exercicios para exercitar a memoria:
    Poñer os artigos importantes no mesmo sitio.
    Desfágase da desorde extra ao redor do seu espazo vital.
    Como un recordatorio poñer etiquetas
    Escribir unha lista do que debemos facer e marcar as cousas a medida que as fagamos.
    Apuntar as citas e outras actividades nunha axenda ou calendario.
    Reducir a cantidade de alcol que bebemos, xa que esta bebida pode dificultarnos lembrar.
    Mantérse fisicamente activo. Tratar de camiñar todos os días até por 30 minutos e consumir unha alimentación saudable.

  11. Boris Lobón di:

    A pesar de haber cousas boas para a memoria hai enfermidades que a poden deteriorar en concreto as enfermidades dexenerativas coma o Alzheimer.Esta está presente nas persoas maiores , sus orixenes poden ser debido a un golpe nunha parte da cabeza e digo isto porque foi o que lle pasou a miña avoa fai 20 anos que ó tonto se deu na cabeza e agora a teña. A enfermidade de Alzheimer (EA), tamén denominada mal de Alzheimer, ou demencia senil de tipo Alzheimer (DSTA) ou simplemente alzhéimer é unha enfermidade neurodexenerativa, que se manifiesta como deterioro cognitivo e trastornos conductuales. Se caracteriza en su forma típica por unha pérdida progresiva da memoria e de otras capacidades mentales, a medida que as células nerviosas (neuronas) morren e diferentes zonas do cerebro se atrofian. A enfermidade suele ter unha duración media aproximada despois do diagnóstico de 10 años,aunque esto pode variar en proporción directa con a severidad da enfermidade no momento do diagnóstico.No campo da prevención e educación en salud, un estilo de vida saludable, la práctica regular de algún tipo de actividad física e unha dieta equilibrada, podrían prevenir a aparición de moitos casos da enfermidade.
    Otra das áreas de investigación é a medicina rexenerativa. Se trata de inxectar no cerebro do paciente células madre embrionarias ou adultas para intentar deter o deterioro cognitivo. Ya se han feito experimentos en humanos con resultados positivos.
    Estudios recentes mostran que a administración de insulina por vía intranasal mellora a función cognitiva de pacientes normales e con alzheimer. Unha revisión sistemática dos ensaios clínicos hasta agora desarrollados mostra resultados esperanzadores. Por outra parte, se ha proposto o empleo de técnicas de inducción enzimática, con enzimas activas pola insulina.

  12. mateogarcia di:

    Buscando información sobre o tema, atopei unhas maneiras curiosas de como mellorar a memoria. Algunhas delas son as seguintes:
    1.Pasar a cortacéspede: isto é debido a que segundo neurocientíficos da Universidade de Queensland o cheiro da herba recén cortada activa varias seccións do cerebro, entre elas o hipocampo, que se encarga da memoria. 2.Mascar chicle: diversos estudos afirman que mascar chicle pode aumentar a memoria a longo e a curto prazo e tamén que os rapaces que facían os deberes mentres comían chicle obtíñan unhas calificacións máis altas.
    3.Unha dieta baixa en calorías: outro estudo(é que xa se fan estudos de todo) alemán da Academia Nacional de Ciencias demostrou en mulleres entre 50 e 80 anos que a reducción da inxesta de calorías un 30% mellorou nun 20% a súa memoria verbal.
    4.Unha boa sesta: investigadores da Universidade de California descubriron que unha sesta dunha hora de duración restaura o poder cerebral en mási dun 40%.
    No seguinte enlace pódense ver algúns métodos máis para mellorar a memoria:
    http://valor-crecimiento.blogspot.com.es/2011/01/ocho-formas-de-mejorar-la-memoria.html

  13. Carlos García di:

    Un estudio realizado por Arthur Krames, director do Instituto Beckam na Universidade de Illinois (EEUU)constata que o deporte aumenta o volume das zonas cerebrais relacionada ca memoria, incluso pequenas cantidades de exercicio realizadas polas personas maiores sedentarias poden mellorar sustancialmente a memoria e a saúde cerebral.
    O deterioro do hipocampo (a estructura do cerebro que involucra a formación de todos os tipos de memoria) reducese un 2,1% anual nos adultos maiores sen demencia, e esta perda de volume aumenta o risco de deterioro cognitivo. A actividade física, como o exercicio aeróbico, convertiuse nun tratamento prometedor de baixo coste que mellora a función neurocognitiva e que é accesible a todas as personas maiores sin contraindicacións específicas.
    No traballo participaron 120 personas con máis de 55 anos, sedentarias e sen demencia. A metade delas anduvo 40 minutos ó día, tres veces por semana; mentras que o outro grupo limitouse a a realizar exercicios tonificantes. Antes e despois desta intervención todos os participantes someteronse a unha resonancia magnética.
    Os datos revelan que as personas que practicaron exercicio “experimentaron un aumento do volume do hipocampo esquerdo e dereito do 2,12% e 1,97% respectivamente durante o primer ano de entrenamento, mentras que o grupo control obtivo unha disminución desta zona cerebral entre o 1,40% e 1,43%, no mesmo periodo de tempo”,

  14. Claudia Caramelo di:

    Eu vou falar da  neuróbica, tamén coñecida como ximnasia cerebral e ximnasia mental, son exercicios, problemas e rompecabezas mentais que melloran o rendimento do cerebro, diseñados para manter o cerebro alerta. Estimulacións sensoriais e actividades como acciones e pensamientos inusuais, producen máis sustancias químicas do sistema neurobiologico do corpo que estimulan o crecimento de novas dendritas e neuronas no cerebro. As accions rutinarias son tan automáticas nunha persoa que a mayoría das accions realizanse en gran medida de forma inconsciente ,estes exercicios te axundan a concentrarte mais.
    A ximnasia cerebral axuda a pensar ,aprender e manter o corpo/mente balanceado. A teoría de Katz basabas no argumento de que, igual cao corpo necesita exercicios para desarrollarse en forma plena e equilibrada, a mente tamén necesita de entrenamento e estimulación.A neuróbica consiste na inversión do orden dalgunos movimentos comuns na nosa rutina diaria, alterando nosa percepción sen alterar a nosa rutina.
     O obxetivo é executar de forma conscente as accions que xeran reaccions emocionais e cerebrais.
     
    O entrenamento paso a paso:
    O desafío da neuróbica é facer todo o contrario aos actos automáticos, obligando ao cerebro a un esforzo adicional.

     – Use o reloj de pulsera no brazo contrario ao que o usa siempre.
     – Camine de diante hacia atrás pola sua casa.
     – Vístase cos ollos pechados.
     – Estimule o paladar probando comidas diferentes.
     – Lea o vea fotos ao revés, concentrándose en detalles nos cales nunca habíase fixado antes.
     – Camino ao traballo, haga un trayecto diferente ol habitual.
     – Hoxee algunhas revistas e busque unha foto que lle chame a atención. Logo pense en 25 adxetivos que crea que describen a imaxen o tema fotografiado.
     – Compre un rompecabezas e intente encaixar as pezas correctas o máis rápido que podan cronometrando o tempo. Repita o ecercicio para ver seus progresos en velocidade.
     – Trate de memorizar a lista do mercado.
     – Consulte o diccionario e aprenda unha nova palabra por día, e intente usalas nas suas conversacions diarias.
     – Escoite as noticias da radio e a televisión en canto se desperte, máis tarde faga una lista coas máis importantes.
     – Ao ler unha palabra pense noutras cinco que comenzen coa mesma letra.
    Etc etc
     Outro dato, outros neurobiólogos suxiren que a neuróbica pode retardar o envexecimento do cerebro.

  15. Diana Pérez di:

    Alimentos que axudan a nosa memoria:
    1.Alimentos integrais: Teñen ácido fólico e vitamina B6, que estimulan o cerebro.
    2.Noces: Teñen ácidos omega-3, omega-6, vitaminas B6 y E.
    3.Anacardos ou noces da India: con magnesio.
    4. Almendoas: Con fenilalanina.
    5. Nuez do pecán: Con colina para potenciar a memoria.
    Moitos especialistas aseguran que exercicios simples e básicos como os de estiramento, o aquelos que requieren de concentración na nosa respiración e reconocemento do corpo, axudan a exercitar saludablemente noso cerebro e mellorar todas as suas funcions.

  16. David Lamas di:

    No porceso de almaceamento da memoria hay que destacar o modelo Sperling.
    O fenómeno Sperling.- O fenómeno da persistencia sensorial: coñecidos dende hai moito,consisten en que logo do estímulo por exemplo visual, seguimos ‘vendo’ o devandito estímulo por moi breve tempo logo de desaparecido.

    Sperling estudou estes fenómenos para saber canta información pode captar a mente en exposicións moi breves do estímulo. Para iso deseñou un experimento chamado Paradigma do Informe parcial vs. Informe Global, para descubrir se o recordo deficiente obedece a un problema de memoria ou ben a un problema de percepción.

    Logo de mostrarlles durante 50 milisegundos unha serie de letras e números, aos suxeitos pedíaselles que recordasen algúns (informe parcial) ou todos (informe global) os elementos mostrados. Sperling viu que os recordos eran mellores en informes parciais, o cal demostraba que a memoria captaba toda a información (tiña unha gran capacidade), pero logo á hora de recordar, non podía recordar todo senón unha parte (os recordos evaporábanse dese grande almacén mnémico).

    En definitiva, Sperling concluíu que a memoria tiña tres características:1) Capacidade ilimitada: rexistra fielmente todo o que aparece no campo visual; 2) Escasa persistencia: as pegadas de memoria aquí almacenadas duran aproximadamente 250 milisegundos; e 3) Precategorialidad: a información rexístrase só a nivel de características físicas.

    E e verdade que nos días que fai mal tempo concentramonos mellor, xa que non nos distraemos tanto coma cando fai bo tempo.

  17. Roxana Cadena di:

    A curva do olvido._ è unha ilustración da pérdida retentiva (capacidade para retener as cousas na memoria) con tempo. Un concepto relacionado é a intensidade do recuerdo, que indica canto se mantiene o contído no cerebro.
    Canto máis intenso sea o noso recuerdo, máis tempo se mantiene. O gráfico típico da curva do olvido mostra que normalmente en unos días se olvida a mitad do que hemos aprendido, a no ser que o repasemos.
    A velocidade con a que olvidamos depende de diversos factores ,como a dificultade da materia estudada , a súa representación e os factores fisiolóxicos como o estrés e o sueño.
    O ritmo de olvido basal é practicamente o mesmo para todas as persoas. A deferencia do rendimento podría depender das representacións mnemónicas(proceedmento da asociación mental das ideas ,esquemas etc.) fai cada individuo.Isto significa que unhas persoas “creen” que a súa memoria é máis efectivas que outras.

  18. Nildes Abella di:

    Os recordos son unha rede de texido neuronal. A medida que almacenamos recordos faise máis tupida. Cambia de forma a medida que chegan novos recordos que almacenar.
    Unha función que realiza o cerebro é a de olvidar a información menos importante, así fai que sexa máis sinxelo recordar a máis relevante.
    Canta máis información acumulamos, máis cousas olvidamos ou polo máis nos costa recordar.

    A nosa memoria deferenciase da memoria animal en que esta última so pode utilizarse en relación ó presente inmediato en cambio os humanos podemo-la relacionar co pasado.

    Moitas veces escoitariades as frases populares “tes unha memoria de elefante” ou “unha memoria pez”.
    Non hai ningunha base científica que demostre que os elefantes teña gran memoria. Esta crenza débese a unha corrente de investigación de finais do século XIX, que relacionaba o tamaño do cerebro coas capacidades básicas intelectuais e cognitivas. Debido o gran tamaño do cerebro dos elefantes, acabouse pensando que o nivel de entendimiento de estes era superior.
    Aínda que non sexa realmente así xa que de momento no hai explicacións científicas que avalen a boa memoria do paquidermo hai que recoñecer a capacidade que ten o elefante de aprender tarefas desempeñándoas con precisión e sen olvidalas. Ademáis nunca olvida a quen lle fixo dano.

    Outra idea que se mantivo durante moito tempo é a de que os peixes poseen unha memoria tan insignificante que so logran recordar as cousas durante tres segundos, pero non é certo. Aínda que a memoria de algúns é escasa os peces poden reter na súa memoria sucesos ata cinco meses. Para demostrar o estudo cientificos israelís entrenaron algúns peixes, e despois duns meses seguían recordando o entrenamento.

  19. Ana Domínguez di:

    É certo que os lápices de cores axúdannos para estudiar mellor, destacando as cousas importantes conseguimos memorizar moito mellor, xa que se todo vai na mesma cor e nada destaca o que estamos estudando resúltanos menos ameno.
    Aquí deixo un enlace no que aparecen unha serie de trucos para mellorar a memoria : http://www.aulafacil.com/Tecestud/Lecciones/Lecc16.htm
    E quero falar tamen da idea equivocada que se ten sobre a memoria dos peces, durante anos se nos fixo crer que os peces teñen unha escasa memoria como de 3 segundos, pero segun estudos científicos do Instituto de Tecnología Technion , isto non é certo, os peces poden ter unha memoria incluso de meses, xa que se fixo un estudo con peces ensinandoselles un entrenamento que ao longo dos meses seguian recordando. Isto rompe todos os esquemas que tiñamos feitos dende moi atrás.

  20. Yannick Afonso di:

    ¨Canto menos utilizemos a cabeza¨ a nosa memoria irá reducíndose e vamos olvidando cousas pouco a pouco. As cousas boas para a nosa memoria se exercite pode ser:
    Ler activamente xa que é importante realizar exercicios mentais para que a memoria se mantenga en forma.
    -Facer unha boa imaxe, por exemplo se perdes algo intentar recordar todos os momentos que estivestes con ese obxecto.
    -Facer relacións de ideas : Se relaciona fechas e nomes a algo que resulte familiar; Por exemplo, se olvida con facilidade a fecha de cumpleaños de algunha persoa, pero cerca se celebrala Navidade ou algún acontecimento importante, se relaciona a este evento para non olvidalo.
    Facer conxuntos de números, Se debe recordar unha boa cantidade de números, se aconsexa hfacer conxuntos. Por exemplo, recordar os díxitos 4,5,6,1,4,1,4.

  21. Xisela Lema Díaz di:

    Xa que hai algúns comentarios a preto da amnesia, busquei temas a preto da perda desta, e encontrei un artigo sobre a amnesia.

    A amnesia é un trastorno do funcionamento da memoria, durante o cal o individuo é incapaz de conservar ou recuperar información almacenada con anterioridade. As causas da amnesia son orgánicas ou funcionais. As orgánicas inclúen dano ao cerebro, causado por enfermidades ou traumas, ou por uso de certas drogas (xeralmente sedantes). As funcionais son factores psicolóxicos, como mecanismos de defensa. A amnesia histérica post-traumática é un exemplo deste factor. A amnesia pode ser tamén espontánea, no caso da amnesia transitoria global tense maior índice de casos en persoas entre a idade media e de avanzada idade, particularmente varóns, e usualmente dura menos de 20 horas.

  22. Diana Fernández di:

    Os problemas de memoria soen ser unha queixa frecuente na población xeral en todas as idades ainda que principalmente nos adultos maiores. O diagnóstico temprano é esencial para o seu efectivo control. A evaluación precoz e rápido tratamento poden previr un posible deterioro da memoria e recuperar ésta a niveis previos de funcionamento.
    Son múltiples as causas que poden presentar trastornos da memoria: envellecemento normal, ansiedade, estrés, depresión, inicio temprano de cadros demenciais…

  23. Alba Guzmán di:

    Temos no cerebro, que nos axudan a crear e recuperar os recordos.O dano e o mal funcionamento de calquera destas áreas poden levar a cabo á perda de memoria.

    As causas da perda de memoria abarcan:

    • Intoxicación con alcohol ou drogas ilícitas.
    • Un evento no cal non chegaba suficiente osíxeno ó cerebro (paro cardíaco, paro respiratorio, complicacións por recibir anestesia)
    • Crecementos do cerebro (causado por tumores e infeccións)
    • Infeccións do cerebro tales coma a enfermidade de Lyme, sifilis o VIH/SIDA
    • Ciruxía cerebral, coma a ciruxía para tratar transtornos convulsivos.
    • Tratamentos para o cáncer, coma radiación ó cerebro, transplante de médula ósea ou despois de quimioterapia.
    • Certos medicamentos.
    • Certos tipos de convulsions.
    • Demencia
    • Depresión, trastorno bipolar ou esquizofrenia cando non se controlaron ben os síntomas.
    • Neurosis histérica (non ser capaz de recordar un evento maior e traumático; a pérda da memoria pode ser a corto ou a longo prazo).
    • Fármaco coma barbitúricos ou benzodiazepinas.
    • Terapia electroconvulsiva (sobre todo se é a longo prazo).
    • Encefalitis de calquer tipo (infección, enfermidade autoimmunitaria, inducida por químicos ou drogas).
    • Epilepsia que non está ben controlada con medicamentos.
    • Lesión ou traumatismo craneal.
    • Ciruxía de revascularización cardíaca.
    • Enfermidade que produce pérdida ou dano ás neuronas (enfermidade neurodexenerativa), como o mal de Parkinson, a enfermidade de Huntington ou a exclerose múltiple.
    • Alcoholismo prolongado.
    • Xaqueca.
    • Traumatismo craneal ou conmoción cerebral leves.
    • Problemas nutricionais (deficiencias de vitaminas tales coma a vitamina B12 baixa).
    • Dano ou lesions permanentes ó cerebro.
    • Amnesia global transitoria.
    • Accidente isquémico transitorio (AIT).

  24. Beatriz Castro di:

    Como citan moitos dos meus compañeiros existen diversas formas de axilizar a memoria, pero gustaríame citar unha diferente que me pareceu moi interesante:

    Neurocientíficos da Universidade de California nos Anxeles demostraron que poden mellorar o funcionamento da memoria en pacientes humanos estimulando con electrodos unha zoa estratéxica do cerebro. Trátase da corteza entorrinal, considerada a “porta” deica ó hipocampo, que é o área especializada en formar e almacenar recordos. Concretamente, as neuronas da corteza entorrinal funcionan como unha especie de chave que “decide” que parte dos datos procedentes da experiencia diaria se transforman en información almacenada de forma duradeira na memoria.
    Para levar a cabo os seus experimentos, traballaron con sete pacientes epilépticos que xa tiñan electrodos implantados no cerebro para tratar os ataques propios da súa enfermidade. E os usaron para, simultaneamente, rexistrar a actividade neuronal ao formarse os recordos. A continuación comprobaron se a estimulación cerebral profunda cunha descargar eléctrica melloraba a capacidade de recordar. E observaron que o método funcionaba se se estimulaba a corteza entorrinal mentres os suxeitos trataban de aprender información importante.

    Nun artigo que publica a revista “The New England Journal of Medicine”, os investigadores suxiren que esta técnica podería axudar a tratar as persoas que sofren demencia ou alzhéimer. Perder a capacidade de recordar algo que acaba de ocorrer e de formar novos recordos é un dos maiores males que pode sufrir un ser humano.

  25. Amir Pose di:

    A memoria humana, como a memoria dun ordenador, permite que almacenemos a información para utilizala despois. Para facer isto, non obstante, o ordenador e nós necesitamos dominar tres procesos implicados na memoria. O primeiro chámase codificación; é o proceso que utilizamos para transformar a información de modo que poida ser almacenada. Para un ordenador isto significa transformar os datos en ceros e uns. Para nós, significa transformar os datos en algo significativo, como unha asociación cun recordo existente, unha imaxe, ou un son.
    O segundo proceso é a almacenaxe real, que significa simplemente “gardar” a información. Para que isto suceda, o ordenador debe escribir fisicamente o 1 e o 0 no disco duro. Isto é moi similar na memoria humana porque significa que debe producirse un cambio fisiolóxico para que a memoria sexa almacenada.
    O proceso final chámase a recuperación, que consiste en extraer a memoria do lugar onde está gardada e inverter o proceso da codificación. É dicir, devolver a información a unha forma similar ao que almacenamos.
    Un estudo científico revela que a capacidade de recordar diminúe nos dous anos e medio antes da morte a un ritmo máis rápido.
    Outro estudo na mesma publicación da Academia Estadounidense de Neuroloxía indica que a mellor forma de preservar a memoria na vellez é mediante xogos de mesa ou a lectura.

  26. Rosalía García di:

    Atopei un video no que Eduardo Punset entrevista a un neuropsicólogo da universidade de Harvard, o vídeo e un pouco longo pero cóntovos de maneira resumida sobre que trata:
    É fácil afirmar que, sen memoria, non hai pasado. O revolucionario é que a neuropsicoloxía descubriu que, sen memoria, tampoco hai futuro. Curiosamente, cando imaxinamos o que pasará, actívanse as mesmas partes do cerebro que cando recordamos o pasado.
    O cerebro crea, completa e inventa para dar coherencia ao pasado. Pero cando a memoria falla é para unificar mellor o noso “yo” presente co do pasado e incluso co do futuro.
    Mediante diversas técnicas de neuroimaxen e experimentos psicolóxicos, Daniel Schacter (o entrevistado e autor do libro “Los siete pecados de la memoria“) estuda os engranaxes da memoria.
    Schacter explica que a memoria non é tan fiable cando o que intentamos recordar son pequeños detalles do que sucedeu hai tempo. Pero, as veces, cando a memoria parece enganarnos faino para sintetizar o significado xeral da nosa experiencia e darlle un sentido a aquelo que nos sucedeu.

  27. Rosalía García di:

    Por se alguén quere ver o vídeo déixovos o enlace; é realmente interesante.
    O vídeo non inclúe so a entrevista senón que tamén unha especie de curtametraxes no que aparece un individuo que conversa coa súa memoria.

    http://www.redesparalaciencia.com/71/redes/redes-9-los-siete-pecados-de-la-memoria

  28. Santiago de la Iglesia di:

    Non encontrei nada de información sobre o dato que vou dar, pero teño entendido que a memoria ás veces funciona como método de defensa, permitíndonos ou non recordar sucesos que nos causaron dano no pasado, intentándoos “olvidar”. Aínda así, en vez de olvidalos, esta o que fai é introducilos no subconsciente, que causa estragos sen que nos demos conta na nosa vida diaría, pero que non veñen ao noso recordo con tanta facilidade. En cambio, a consciencia encárgase de discriminar toda a información que percibimos a través dos sentidos, para que o que chegue a ela solamente sexa o que queramos. Constantemente, o noso subconsciente estase a alimentar de moitos cousas sin que nos demos de conta, e cada día entra no noso cerebro unha cantidade de información que gradualmente vai formando a nosa conducta do modo menos esperado. Polo tanto, o mellor para non ter cambios de personalidade repentinos, traumas, etc., é levar unha vida tranquila e precavida, segundo a miña forma de pensalo.

  29. Evelin López di:

    Entendemos por recordo a reproducción de algo vivido ou aprendido anteriormente, un falso recuerdo é, polo tanto unha distorsión ou unha invención inconscente e irreal de dito recordo, que pode ser corroborada como tal.
    Este tipo de enfermidade mental non ten un antecedente claro, aínda que si que podemos falar na maioría dos casos da memoria como feito influínte; se sabe con certeza que a parte do noso cerebro que controla a memoria non é 100% fiable.
    En definitiva os nosos recordos son o constituínte básico do noso pasado, e poñer en dúbida ese pasado, para naide é agradable, a naide lle satisface o feito de que os seus recordos non sexan verdade. Aparecen en este término enfermidades con pérdidas dramáticas da memoria e polo tanto dos recordos, como a amnesia, alzheimer, e o trastorno por estrés postraumático (é un trastorno caracterizado pola aparición dunha serie de síntomas tras haber sufrido algún feito traumático e que ven acompañado de ataques de ansiedade que van disminuíndo pouco a pouco). O feito de non tener recordos ou que estos estén difusos é algo moi difícil de sobrelevar, pero tamén existe a posibilidade de que ditos recordos sean falsos, o que agrava máis aínda a situación, e máis aun cando éstos recordos son chocantes e de real importancia para o noso posterior desenrolo e evolución.
    Estos recordos poden parecer tan reales e veraces como un recordo real, por elo, se intenta de algún modo en esta enfermidade buscar feitos que comproben si, realmente son reales ou non.
    Según alguns estudios realizados, algunhas das terapias a seguir para curar estos falsos recordos poden ser; a Hipnosis,o rebirthing (terapia que parte da respiración para conseguir un desbloqueo enerxético onde poidan sair a flote os nosos conflictos e poidamos curalos), ou a terapia de recuperación da memoria. Os falsos recordos poden darse pola repetición dun suceso na nosa memoria que foi dado como fantástico. En moitas ocasions o recordo é unha mera reconstrucción falsa, é dicir, fragmentos alterados de algo que sí ocurriu en realidade pero non do modo no que se recorda.
    Fago referencia ao Síndrome de falso recordo ou falsa memoria (FMS), cando un individuo ten un alto número de falsos recordos dicese que sofre este síndrome, estos recordos soen estar casi sempre relacioados con abusos sufridos durante a infancia, aínda que en moitas ocasions os pacentes afirman haber inventado ditas historias na súa totalidade.

  30. Nerea Pardo di:

    Como o tema mais falado destes día é o fútbol eu quero poñer en relación este tema tan de actualidade con esta noticia sobre a memoria. Aínda que pareza que a memoria non ten moito que ver con xogar o fútbol estamos moi equivocados. Para xogar ao fútbol non so se necesita uns bos músculos e certa habilidade co balón. Os investigadores do Instituto Karolinska de Estocolmo, nun estudo que publica a revista PLoS One, afirman que canto mais alta é a división na que xoga un futbolista, maiores son as súas capacidades cognitivas. A investigación contou coa participación de 83 futbolistas (57 homes e 26 mulleres) todos clasificados nas tres primeiras divisións nacionais da liga de fútbol sueca. As análises concentráronse en funcións vinculadas ao pensamento e razoamento abstractos: anticipación visual, recoñecemento de patróns, cálculo de probabilidades nunha situación, creatividade e toma de decisións estratéxicas. Posteriormente, os investigadores compararon os resultados dos futbolistas de alta división cos de baixa división, a tamén cos duna mostra da poboación xeral que foi sometida á mesma proba. As análises amosaron que os futbolistas obtiñan mellores puntuacións que o resto da poboación. Concretamente estes deportistas sobresaíron nunha área en particular: a función cerebral executiva, que implica a capacidade mental para solucionar problemas inmediatos de forma creativa, para levar a cabo varias tarefas á vez, así como a memoria precisa para recordar información almacenada no pasado e aplicala.
    Polo de agora, os investigadores non saben se o individuo “nace” con estas altas funcións cognitivas ou se as desenrola en paralelo ao seu entreamento físico. Na miña opinión creo que non é que nazan así senón que é exercicio o que axuda a mellorar a nosa memoria, xa o dicía a antiga cita en latín : “Mens sana in corpore sano”

  31. Yolanda Bermúdez di:

    A min axudame moito subrallar os apuntes, e busquei e subrallar axudanos a chegar con mais rapidez a comprensión da estructura e organización dun texto, axudanos a fixar a atencion, favorece a asimilación e desenrola a capacidade de análisis e síntesis, e podemos preparar moita materia en pouco tempo.

  32. Mateo Fdez di:

    A nosa memoria en cada momento depende do estado no que nos encontremos nese instante, xa que canta máis relaxación, máis ondas chamadas theta (oscilacións electromagnéticas cerebrais relacionadas ca relaxación, sendo a antítesis do estrés) emitirá noso cerebro. Estas ondas tamén están relacionadas ca aprendizaxe ou a creatividade. Nun estudo concluíuse que canto maior era o número de ondas antes de intentar recordar un dato, a porcentaxe de acerto fronte a unha pregunta era maior.
    Isto nos leva a pensar que o cerebro non mantense á espera dun estímulo para reaccionar, senón que mantense ocupado ca súa actividade interna. Por tanto, ¿podemos optimizar o noso estado cerebral en cada momento? Se o conseguíramos, non só acadaríamos un avance no terreo estudiantil, técnico e docente, senón que tamén poderíamos tratar problemas de memoria ou amnesia.

  33. Daniel Trujillo di:

    Nós coma estudantes necesitamos dunha boa memoria ou dunha capacidade de memorización para recordar todo o aprendido e aprobar os exames. Aunque algúns non teñan ou non exploten a súa memoria no mercado farmacolóxico saíron multitude de farmacos para mellorar a nosa memoria, a nosa concentración e acelerar o noso metabolísmo cerebral, pero estos medicamentos cada vez máis utilizados na nosa comunidade estudiantil poden chegar a ser adictivos e traen consigo unha serie de efectos secundarios que poden afectar ao noso sistema nervioso central, cardiovascular, respiratorio, sexual e ao noso metabolísmo. A pesar de que a maioría dos consumidores destes fármacos son universitarios non son os únicos e o contrasta unha encuesta da revista Nature na que o 20% da comunidade científica que é lectora da revista, confesaba que tomaran medicamentos pata mellorar a súa capacidade de concentración e atención.

  34. Cristina Frade di:

    A CEAFA é a Confederación Española de Asociacións de Familiares con Alzheimer.
    é unha organización sen ánimo de lucro declarada de utilidade pública que traballa por mellorar a calidade de vida das persoas que padecen o Alzheimer.
    Conta con 13 Federacións Autonómicas e 6 Asociacións Uniprovinciais que aglutinan a cerca de 300 Asociacións locais. Arredor de 200.000 familias.A finais dos anos 80 nacen as primeiras asociacións de familiares de enfermos de Alzheimer, os afectados sentíanse sós ante a escasa axuda que percibían das administracións públicas e o desconocimiento sobre esta enfermidade era xeneralizado.
    Así que se constituíron estas asociación para intentar responder as súas necesidades. Ao mesmo tempo foron collendo importancia ata o nacemento de CEAFA en 1990.
    A páxina web da CEAFA está moi completa e contén información moi interesante sobre o Alzheimer, etc. Déixovos o link: http://www.ceafa.es/es/

  35. Olalla Manteiga di:

    A memoria pódese clasificar en:
    Memoria inmediata. Relacionada co concepto de memoria a corto prazo, fai referencia á conservación durante un tempo limitado (apenas uns segundos) dun número, también limitado de elementos presentados.
    Memoria recente. Relacionada coa memoria episódica, memoria de fixación e memoria anterograda, é o recordo do que ocurriu ou se presentou varios minutos ou horas antes. Reflexa a capacidade de adquirir e reter nova información.
    Memoria remota. Relacionada coa memoria de evocación, e memoria retrograda, reflexa a capacidade de recordar información sobre feitos que ocorreron nun tempo afastado, é dicir as experiencias e acontecementos pasados da vida do suxeito. Intervén fundamentalmente a función evocativa.

    Algunhas alteracións relacionadas coa memoria son:

    Dismnesia– Alteración cuantitativa que se traduce sempre nunha diminución da memoria, imposibilita evocar un recordo nun momento dado e evoca outros en forma borrosa ou pouco nítida.
    Chámase así pola dificultade para evocar un recordo en determinado momento, pero que logo pode ser evocado espontaneamente. Isto ocorre nas persoas normais en forma esporádica, ao tratar de lembrar nomes propios, fórmulas, etcétera. Na senectude e no comezo da demencia este é un dos síntomas iniciais que se dá en forma permanente.

    Hipermnesia– Exaltación da memoria por medio dun axente psíquico, o suxeito mostra unha maior lucidez da memoria que non é habitual.
    Os individuos con hipermnesia poden lembrar os acontecementos que experimentaron persoalmente. A unha persoa hipertimésica pódese indicar unha data, e esta describirá os feitos ocorridos ese día, como era o clima, e moitos detalles aparentemente triviais que a maioría da xente non sería capaz de lembrar.
    Existen dous tipos:

    Hipermnesia ideativa. Está ligada á patoloxía obsesiva e consiste na aparición no pensamento do suxeito de nomes, palabras, frases, música, recordos de sucesos que son intrusivas, molestas e sen finalidade.

    Hipermnesia afectiva. Fenómeno contrario ás amnesias selectivas afectivas. Recórdanse, con maior intensidade e frecuencia experiencias desagradables e tristes.

Deixa unha resposta