Lupus: o mal das mil caras

No día de hoxe, 10 de Maio, celébrase o día mundial do Lupus. Moitos de vós seguramente nunca oístes falar del e non o coñezades, pero trátase dunha enfermidade que está presente nunha gran cantidade de españois.

Son máis de 30.000 afectados, a maioría mulleres (9 de cada 10 afectados son mulleres). Permitídeme dirixirme agora a aqueles que fosen afeccionados (ou visen algúns capítulos) da serie “House“: pensade, cal era esa enfermidade que sempre estaba entre o taboleiro de diagnósticos pero nunca era o resultado? A que agora xa vos resulta máis familiar?

Pois ben, a razón pola que esta enfermidade sexa tan persistente ao longo da serie é porque a menudo pode ser confundida con outras moitas patoloxías. De feito, o lupus coñécese como “o gran imitador”, por iso é moi difícil de diagnosticar. Os síntomas poden aparecer e desaparecer, e mudan de moderados a graves, e en calquera momento poden aparecer novos síntomas. Pero, como podemos diagnosticar esta enfermidade?

O lupus é unha enfermidade crónica, sistémica e autoinmune, é dicir, que o sistema inmunitario se afecta e ataca ás células e tecidos sanos. Pode afectar a todo o corpo, malia que os sitios máis frecuentes son o aparato reproductor, as articulacións, a pel, os pulmóns, os vasos sanguíneos, os riñóns, o fígado (o primeiro que soe verse afectado) e o sistema nervioso.

A día de hoxe, o lupus non ten cura, é unha enfermidade para toda a vida. A súa causa descoñécese, e os múltiples síntomas que pode presentar dificultan a invención dun tratamento definitivo e absoluto. O investimento en I+D+i é a esperanza para todas as persoas afectadas. Existe algún avance na investigación do seu tratamento?

Coñecedes algunha asociación ou federación de enfermos de Lupus en España? E na Coruña?

Autora: Sara Otero

Esta entrada foi publicada en 3. Inmunoloxía e farmacoloxía, 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

29 Responses to Lupus: o mal das mil caras

  1. Boris Lobón di:

    Asociacions de enfermos de Lupus neste momento hai unha en cada comunidade de España.
    Estas foron as palabras que dixo:”a presidenta da Federación Española de Lupus, Blanca Rubio, avisou este mércores do retraso que teñen as subvenciones públicas e señalou que, ademáis, algunhas de elas se destinan a cosas que no son “prioritarias” para los enfermos de lupus eritematoso sistémico”.
    Estas asociacions son das mais perxudicadas cos recortes do PP sobre todo agora que queren recortar á Sanidad,isto fanno a sabendas de que nosa Sanidad é unha das mellores de europa senon a mellor.

  2. Cristina Frade di:

    Esta data foi desiganada polo Comité Organizador Internacional de Lupus o 10 de Maio de 2004. Desde entón anualmente celébrase este día en todo o mundo. Con esta celebración inténtase mellorar os servicios de saúde ofrecidos aos pacientes, aumentar a investigación sobre as causas e buscar unha cura para o lupus.
    Coma o lupus é unha enfermidade autoinmune que pode causar danos nos texidos, lesións en algúns órganos primarios e nalgúns casos a morte. En todo o mundo hai máis de 5 millóns de personas que padecen lupus, a inmensa maioría mulleres en idade fértil, pero tamén nenos e homes.
    A Fundación Americana de Lupus (LFA) creou unha páxina web oficial para o Día Mundial do Lupus (www.worldlupusday.org) e a Federación Española de Lupus tamén puxo información na páxina web sobre este Programa (www.felupus.org).
    A páxina web oficial tamén ofrece información sobre as actividades que cada país realiza en apoio do Día Mundial do Lupus.
    o lupus tamén é chamado LES, Lupus Eritematoso Sistémico.
    Intrigábame saber a cantas máis enfermidades se lles adicaba algún día en todo o mundo, e atopei: Día Mundial da Lepra, 24 Xaneiro; Día Mundial das Enfermidades Raras, 28 Febreiro; Día Mundial do Parkinson, 11 Abril; Día Mundial da hemofilia (da que xa falamos no blogue), 17 Abril; o primer martes de maio, Día Mundial Do Asma; Día mundial da Fibromialxia e do Síndrome da Fatiga Crónica, 12 Maio, etc, etc, etc. Sorpréndeme que se lle adiquen tantos días as enfermidades pouco ou medianamente coñecidas, pero obviamente estou completamente dacordo.
    Déixovos tamén un vídeo que a min impactoume bastante: http://www.youtube.com/watch?v=tbFK2vXHi_c&feature=related

  3. Sabela Escourido di:

    No ano 2001, durante o Congreso Internacional de Lupus representantes de múltiples organizacións internacionais pediron o establecemento dunha Semana Mundial de Lupus, para centrar a atención das organizacións de saúde do Mundo sobre as descoñecidas necesidades dos pacientes de Lupus e os seus especialistas. Discutíronse os plans iniciais e deseñáronse os logotipos. Desafortunadamente, non se obtiveron fondos para implementar o programa e este quedou en hibernación.
    No ano 2003, como unha continuación do traballo comezado no 2001, a Fundación Americana de Lupus obtivo unha segunda subvención para lograr maior unión das organizacións de pacientes de Lupus por todo o Mundo. Estableceron o Programa de Cohesión da Sensibilización e Divulgación en todo o Mundo sobre Lupus, Día Mundial do Lupus. O obxectivo deste novo programa era comezar e fortalecer as actividades globais gobernamentais a favor do Lupus, para apoiar a investigación na enfermidade, servizos de atención da saúde e educación.O 10 de maio de 2004 presentouse por primeira vez globalmente o Día Mundial do Lupus (World Lupus Day), durante unha rolda de prensa no VII Congreso Internacional de Lupus Eritematoso Sistémico e outras Enfermidades Relacionadas na cidade de Nova York. Dende entón anualmente celébrase este Día Mundial do Lupus o 10 de maio a nivel internacional.
    O Día Mundial do Lupus céntrase na mellora dos servizos de saúde ofrecidos aos pacientes, aumentar a investigación sobre as causas e unha cura para o Lupus, mellorar o diagnóstico e o tratamento, e mellorar estudos epidemiolóxicos do impacto global do Lupus.

  4. Naomí Mosquera di:

    O lupus é unha enfermidade incurable do sistema inmunitario que afecta a 50.000 persoas en España, o 90 % delas mulleres novas en idade fértil, e cuxos síntomas son tan variados que de cando en cando coinciden en dous pacientes distintos. Unha enfermidade autoinmune de orixe descoñecida. A enfermidade provoca que o mecanismo de defensa do organismo comece a atacarse a si mesmo, creando un exceso de anticorpos no torrente sanguíneo e causando inflamación e danos nas articulacións, os músculos, a pel e case todos os órganos. Ademais, provoca febre, cansazo, perda de apetito e de peso, diminución do número de glóbulos brancos, vermellos e plaquetas e mesmo trastornos neurolóxicos como estados de confusión, cefaleas ou convulsións.
    O pasado ano púxose en marcha o primeiro Rexistro de Pacientes con Lupus Eritematoso Sistémico da Sociedade Española de Reumatoloxía, co obxectivo de obter datos e poder desenvolver diferentes estudos que permitan perfeccionar o coñecemento sobre a enfermidade e mellorar a atención aos pacientes.

  5. Thiago Echevarría di:

    O tratamiento da enfermidade e moi distinto según o órgano ao que afecte. Os corticoides consideranse o tratamento básico posto que todos os afectados nalgún momento u outro os toman. Se os órganos dañados son o pulmón, o corazón, o sistema nervoso central ou o ril o tratamento debe de ser moito máis agresivo e basase en corticoides en dosis moi altas e tratamentos inmunosupresores. Se a enfermidade presenta síntomas como febre, cansancio ou afeccións cutáneas, o tratamento será menos agresivo e con corticoides o antipalúdicos. A alimentación debe de ser completa, sana e equilibrada. Non hai ningún alimento perxudicial para o paciente. Por outro lado, cando a enfermidade afecta ao ril e sobre todo, cando hai hipertensión arterial os pacientes teñen que saber que non e recomendable que consuman alimentos salados ou condimentados.
    Respondendo a pregunta sobre si hai federación de enfermos de lupus:
    En galicia :http://www.lupusgalicia.org/Pages
    e esta que e unha das mais coñecidas: http://www.felupus.org/

  6. Beatriz Castro di:

    Os pacientes con trastornos no corpo teñen moitas veces dificultades para expresar o que senten afectivamente, o que pasa coas súas emocións. Isto se chama “alexitimia”. A sabedoría popular o expresa de esta maneira: “o corpo di o que a boca cala”.Por outro lado a brecha entre a linguaxe médico, e a linguaxe do paciente, debida entre outras cousas, á distinta terminoloxía, causa involuntarias diferenzas de apreciación ante un diagnóstico de enfermidade crónica. É así, que a implicancia do diagnóstico de lupus eritematoso sistémico, é tal vez cotidián para o médico, e na vida do paciente é moi grande e isto débese ao descoñecemento do que produce a enfermidade, a carga emocional, ao impacto na vida diaria, e na proxección do futuro, que trae aparellado.
    Por estes motivos, toda a información medica que o paciente recibe ou pode conseguir a través de publicacións ou de Internet, se non recibe axuda para procesala adecuadamente, lonxe de tranquilizalo, o angustia aínda mais; porque, os termos que non manexamos, resultan ameazadores. O temor natural lonxe de mitigarse, aumenta con lo cal aumente a ansiedade.
    Se rexistra ata un 40% de depresión asociada ao diagnóstico de lupus.
    Antes pensábase que só o medico curaba; agora se sabe que o paciente debe axudar a que o médico o cure, que deben traballar en conxunto e que é moi importante atender as demandas do paciente.

  7. Nahir Roig di:

    O lupus non ten cura, pero si te un tratamento co que se pode levar unha vida mellor. Para tratar o lupus ademais de tratamentento tamen en necesario :
    O exercicio pode axudar a aumentar independencia, a mellorar o humor, a diminuír dor, a aumentar flexibilidade, a mellorar o fluxo do sangue, a manter o peso apropiado e a promover boa saúde en xeral. O exercicio nunha piscina ou estanque da auga morna é unha opción excelente. A terapia física e ocupacional pode axudar ás articulacións a restaurar a forza e o aumento do movemento común. Un terapista pode axudar a deseñar un programa de exercicio para resolver as necesidades específicas das persoas.

    O descanso tamén é importante. A artrite pode causar a debilidade e cansazo do músculo. Un descanso ou unha sesta curta que non interfira co sono da noite pode axudar. As técnicas da relaxación poden ser útiles para controlar a dor. Algunha xente encontra a redución da tensión e as respostas físicas do corpo son proveitosas.

  8. Alexandra Parceiro di:

    Non existe unha proba inequívoca para o diagnóstico do lupus, co que se basa na clínica e nos haxazgos analíticos.

    O Colexio de Reumatoloxía de EE. UU. estableceu once criterios en 1982 que se revisaron en 1997 como instrumento de clasificación para poñer en funcionamiento a definición de Lupus nas probas clínicas. Un paciente debe presentar catro dos once síntomas, xa sea simultáneamente ou en serie, durante un determinado periodo de observación, para ser clasificados como enfermo de lupos.
    Estes 11 criterios son:
    Erupción malar (nas meixelas)
    Erupción discoide (manchas vermellas levantadas con escamas queratósicas adherentes taponamento folicular; pode ocurrir cicatrización atrófica en vellas feridas)
    Fotosensibilidad (erupción cutánea como resultado duhna reacción adversa a luz solar)
    Úlceras orales
    Artritis
    Afectación Renal
    Neurológico: Convulsiones ou Psicosis
    -Serositis:Pleuritis (inflamación da membrana dos pulmons) ou Pericarditis (inflamación da membrana do corazón)
    Hematolóxicos:Anemia hemolítica (baixo recuento de glóbulos vermellos) con reticulosis ou leucopenia (baixo recuento de glóbulos blancos) ou linfocitopenia (baixo recuento de linfocitos) ou trombocitopenia (baixo nivel plaquetario)
    Inmunitarios: Anticuerpos anti-ADN ou Anticuerpos anti-Sm ou falso positivo en estudo serolóxico para sífilis (VRDL falso por 6 meses) ou anticorpos antifosfolípidicos positivos.
    -Estudo fluorescente de anticorpos antinucleares positivo.

    Alguns pacientes poden ter lupus sin presentar catro dos síntomas e o lupos asociase a outras manifestacions ademáis das que mencionei.

  9. Mila Mosquera di:

    O lupus eritematoso sistémico (LES) está considerado incurable pero é altamente tratable.
    Na década dos 50, a maioría dos pacientes diagnosticados vivían menos de cinco anos. Os avances en diagnóstico e tratamento aumentaron a supervivencia ao punto en que máis do 90% dos pacientes agora sobrevive máis de dez anos e moitos poden vivir relativamente sen presenza de síntomas. (É importante facer notar que nesta estatística “10 anos” non indica un tempo de vida media senón simplemente a duración do estudo referido. De acordo coa lupus Foundation of America “hoxe en día, a maioría da xente con lupus pode esperar vivir unha vida normal.O prognóstico é normalmente peor para homes e nenos que para mulleres. Non obstante, se os síntomas seguen presentes despois dos 60 anos de idade, a enfermidade tende a tomar un curso máis benigno. A mortalidade precoz dentro dos 5 anos, é debida á insuficiencia dun órgano ou a infeccións sobreagregadas, ambas as dúas causas poden ser evitadas cun diagnóstico a tempo e o seu tratamento axeitado.
    O risco de mortalidade é cinco veces maior en comparación coa poboación normal nas últimas etapas, o cal pode ser atribuído a enfermidades cardiovasculares adquiridas pola terapia con corticosteroides, a causa principal de morte para as persoas con LES.

  10. Diana Fernández di:

    Hai dúas enfermidades autoinmunes. Elas son enfermidades autoinmunes sistemáticas e síndromes locales.
    Enfermedades autoinmunes sistémicas:
    prodúcense cando os anticorpos atacan antíxenos non específicos en máis dun órgano en particular. Nesta categoría encóntrase o
    “lupus”.
    Síndromes locales: pode ser de carácter endocrino, dermatolóxico ou hematolóxico e involucra un texido en particular. Un exemplo desta e a diabétis xuvenil. http://es.wikipedia.org/wiki/Diabetes_mellitus_tipo_1

  11. Nildes Abella di:

    Esta enfermidade afecta a unhas 50.000 persoas no noso país. Non se pode contaxiar a outra persoa. O lupus xeralmente desenvólvese entre os 15 e os 44 anos de idade. Ademáis é máis común entre as mulleres afroamericanas, hispanas, asiáticas e indíxenas americanas. Existen tres tipos de lupus:
    -Lupus sistémico: é o máis común, pode involucrar varias partes do corpo como corazón, riles e cerebro.
    -Lupus discoide ou cutáneo: afecta á pel. Poden aparecer ronchas e cambios na cor da pel.
    -Lupus secundario ou causado por medicamentos: os síntomas son menos severos. Algúns medicamentos como hydralizine ou procainamide —utilizados para o control da presión alta ou latidos irregulares do corazón— poden inducir esta forma de lupus. A maioría das veces, a enfermidade cesa cando deixanse de toma-los medicamentos.

    A imaxe da bolboreta é o símbolo do lupus, en alusión á marca que adoita sairlles na cara a quen padece dita enfermidade.

    • Cristina González di:

      O tipo máis común, o lupus eritematoso sistémico, afecta a moitas partes do corpo. O lupus discoide provoca unha erupción cutánea que non desaparece.
      O lupus cutáneo subagudo provoca ampollas despois de asolearse. Outro tipo pode ser causado por medicamentos. O lupus neonatal, que é raro, afecta aos recién nacidos.

  12. Evelin López di:

    No Lupus o sistema inmune vólvese demasiado activo e perde o control. Os anticorpos non distinguen os texidos e atacan tanto aos saudables como aos afectados, isto provoca inflamación, dor e hinchazón nas partes afectadas.
    Non se sabe a ciencia certa que o causa e afecta o sistema inmune. Nalgunhas persoas o lupus se activa despois de estar exposto á luz do sol, a infeccions, a certos medicamentos ou outros elementos, tamén reacciona ante cambios hormonais e a presions de tipo psicolóxico.
    Os síntomas son diferentes dunha persoa a outra. Algunhas presentan unha sintomatoloxía leve e outros en cambio se ven máis.
    Esta é una enfermidade difícil de diagnosticar.
    Os síntomas máis comuns e que máis dan indicios da enfermidade son: erupción vermellas ou cambio na cor da cara, con forma de volvoreta ao longo das meixelas, articulacións moi dolorosas e inflamadas, febre inexplicable por encima dos 38 grados, dor no pecho ao respirar, pérdida extraña de cabelos, sensibilidade ao sol,etc. Outros síntomas poden incluir, llagas na boca e nas mucosas, depresión, abortos repetidos, problemas nos riñons frecuentes, problemas óseos, en realidade é unha enfermidade dolorosa, tanto nos ósos como nos músculos, (o que se chama mialgia).
    Estos síntomas son de maior importancia cando se dan todos xuntos. Moitas persoas con lupus lucen saudables, aínda que en realidade é unha enfermidade máis ben silenciosa.
    O importante é saber que o lupus, hoxe en día ten tratamentos e é importante sempre ter un bo médico tratante e un bo psicólogo, que axuden o pacente e a o seu grupo familiar no transcurso da enfermidade, xa que esta presenta períodos de actividade e períodos de descanso, hai que informarse e coñecer ben a patoloxía, para poder axudarse. O Lupus é tratable e podese ter unha boa calidade de vida, coa enfermidade. As embarazadas con Lupus, se considera que son embarazos de alto risco, deben ser levadas por un profesional especializado.

  13. Yannick Afonso di:

    O Lupus é umha enfermidade no que o seu sistema inmunolóxico atacará as células e os texidos sanos por error. Eso pode danar ás articulacións, a pel, os vasos sanguíneos e certos órganos.
    Calquer persoa pode padecer lupus, pero as mulleres presentan un riesgo maior. O lupus tamén é máis común entre as mulleres afroamericanas, hispanas, asiáticas e nativas americanas. No se coñece a causa do lupus. O lupus ten moitos síntomas. Entre os máis comúns se encuentran:

    -Dolor ou inflamación nas articulacións.
    -Dolores musculares.
    -Febre de orixe descoñecido.
    -Erupcións cutáneas vermellas, xeralmente na cara.
    Existe unha Federación en España do Lupus,os deixo a páxina: http://www.felupus.org/

  14. Yolanda Bermúdez di:

    O lupus discoide tamen è provocado polas drogas. As persoas que o padecen ,teñen unha version da enfermidade que se limita a pel. Aparecen unhas erupcions pola cara no cuello e no cuero cabelludo, e non afecta aos organos internos.
    Os fármacos mais asociados desta forma do lupus è un medicamento para a hipertensión chamados hidralazina e a arritmia cardiaca procainamida.
    Outro tipo de lupus , è o neonatal, producese cando a nai pasa anticorpos ao feto. O feto aou a recien nacido pode ter erupcions na pel e outras complicacions coa sangue ou co corazon. As erupcions desaparecen aos seis primeiros meses de haber nacido.

  15. Karina Espiñeira di:

    A maior parte das persoas que teñen lupus eritematoso sistémico (LES), non teñen ningún parente que tamén padeza a enfermidade. O lupus é familiar en só 12-15% dos casos. É claro que o lupus varía dun grupo étnico a outro. O LES unha enfermidade xeneticamente complexa, o que significa que varios diferentes xenes están envolvidos no seu desenvolvemento. Os científicos sospeitan que hai decenas de xenes que poden estar envoltos. De acordo a sondaxes xenéticas recentes, os xenes poden variar dependendo da etnicidad da persoa ou os síntomas que a persoa padece. Moitos investigadores cren que o lupus é hereditario, o que significa que é pasado xeneticamente dunha xeración a outra. No entanto, o patrón de como se herda non está claro aínda. Sábese que non todas aquelas persoas que portan os xenes do lupus desenvolven a enfermidade, o cal se demostrou en numerosos estudos con xemelgos idénticos. A razón á que ambos os xemelgos idénticos están afectados con lupus varía de 15-69%.

  16. Jesús López di:

    Mirade se esta enfermidade é común, que solo en Galicia xá hai máis de 2.500 persoas que a padecen que é unha enfermidade autoinmune cuns 100 pacientes por cada 100.000 habitantes en España, segundo datos da Sociedade Española de Reumatoloxía (SER) recollidos pola Asociación Galega de Lupus (AGAL).
    Trátase dunha patoloxía que padecen máis de cinco millóns de persoas en todo o mundo e cuxo número aumenta cada ano en máis de 100.000, das que na súa gran maioría son mulleres, nove de cada dez casos, e pode aparecer a calquera idade, aínda que é máis frecuente entre os 15 e 44 anos como xa dixo Nildes.Segundo as estimacións de AGAL, na poboación galega, duns 2,7 millóns de adultos maiores de 20 anos, debe haber máis de 2.500 persoas que padecen lupus, pero recorda que estas cifras están extrapoladas do ámbito, xa que non se fixeron estudos de prevalencia.

  17. Laura González di:

    Hace unos años se contraindicaba el embarazo en las mujeres que padecían la enfermedad. Sin embargo, en los últimos años el tratamiento ha mejorado y los riesgos son menores. La únicas contraindicaciones formales de embarazo son cuando el lupus está activo, si existen complicaciones de la enfermedad o si están tomando medicamentos potencialmente dañinos para el feto. Asimismo, la mujer embarazada con lupus tiene un riesgo mayor de sufrir un aborto o parto prematuro. Los hijos suelen nacer sanos. Sin embargo, en los primeros meses de vida pueden padecer lesiones en la piel, pero estas remiten con el tiempo.

  18. Diana Pérez di:

    Estudiaronse en ratones unhas proteínas, os receptores LXR, residentes no núcleo das células, e descubrimos que, ante a ausencia de estas proteínas se perde a tolerancia frente ao propio e se xenera unha resposta autoinmune moi parecida a que se observa mo lupus en humanos.
    Estos resultados son esperanzadores xa que poden servir para desarrollar un novo tratamento non só para os enfermos de lupus senon tamen diversas enfermedades autoinmunes, como anemia perniciosa, artritis reumatoide, crohn, esclerosis múltiple, entre moitas.
    A asociación FELEPUS.

  19. Ana Domínguez di:

    O LES non é unha enfermidade hereditaria xa que non se transmite directamente de pais a fillos. Sen embargo, os fillos sí poden herdar algún factor xenético todavía non caracterizado que pode predispoñer ao seu desenrolo; quere dicir que os fillos dun paciente con LES non están necesariamente predestinados a ter a enfermidade, aínda que poden ser máis propensos a elo. Así, é excepcional que dous irmáns teñan lupus, aínda que non é tan raro que un neno con LES teña algún familiar con outra enfermidade autoinmune.

  20. David Lamas di:

    Algun famosos con lupus son:
    Kelly Drury: Diagnosticada con Lupus, esta modelo e actriz presta a súa voz á Fundacion Americana de Lupus.
    Kelly Stone: Irmá de Sharon Stone. Juntas fundaron a asociación Planet Hope. Se queres ver o seu labor ve á páxina.
    Seal: O cantante e músico gañador de tres Grammies, ten un Lupus Discoide dende neno que lle deixou cicatrices na cara e calvicie.

    A orixe do nome é descoñecida, o termo ‘lupus’ significa ‘lobo’ en latín, talvez debido a que o rostro inflamado do paciente adopta unha gran similitude coa cara rabuñada dun lobo. A enfermidade normalmente exhibe -no nariz e as meixelas- un eritema malar con forma de ás de bolboreta. De alí “erythro” que deriva do grego, vermello.

  21. Nerea Pardo di:

    Lupus significa lobo. Xeracións anteriores de médicos aplicaban o nome a unha variedade
    de erupcións cutáneas nas meixelas e no nariz
    . Algunhas de estas enfermidades (por exemplo,
    unha forma agora case extinguida de tuberculose da pel “lupus vulgaris”) eran capaces de
    producir cicatrices e ulceración das meixelas (“dentada de lobo”).Sen embargo, ata finais do século XIX non se recoñeceu que existía unha forma clínica distinta de lupus, que afectaba aos órganos internos (“sistémico) e tamén á pel. Esta enfermidade (lupus eritematoso sistémico ou LES) é á que frecuentemente nos referimos ao utilizar o término “lupus”.Ainda considerábase que esta enfermidade era rara e so os casos obvios e mais graves eran frecuentemente diagnosticados ata 1948, cando un grupo de médicos na Clínica Mayo descubriron a proba sanguínea, a cal permaneceu como test diagnóstico para o LES (o “análise celular do lupus eritematoso ou LE)”- durante moitos anos.

  22. Alba Guzmán di:

    O reconocemento crecente do lupus tanto polos médicos como polos pacentes é notable. É imposible saber se o aumento se debe ó mellor conocemento da enfermidade, ou a un verdadeiro aumento no número de persoas que desenrolan a enfermidade.
    PRINCIPAIS CARACTERÍSTICAS CLINICAS DO LUPUS; PORCENTAXE APROXIMADO:
    Dores Musculares Articulares 95%
    Erupcións Cutáneas 80%
    Febre 50-70%
    Dores torácicos (especialmente pleuritis) 30-50%
    Dores de Cabeza, depresión, etc. 30-50%
    Inflamación renal 10-50%

  23. Mateo Fdez di:

    O término “lupus” foi acuñado xa no século XII, do homónimo vocablo latino cuxo significado é “lobo” (debido á similitude entre a cara inflamada dun pacente e a cara arañada dun lobo). Outra teoría sostén que descende da palabra francesa “loup”, que eran un tipo de máscaras carnavelescas.
    A era “pre-moderna” do lupus comeza a finais do século XIX, co descubrimento da manifestación estándar da enfermidade e a primeira medicación, basada na quinina. Pouco despois empezaríase a usar en comunión cos salicilatos. Máis tarde, xa a mediados do século XX, descubriuse a eficacia dos corticoesteroides e descubríronse as células do lupus (na actualidad xa non se traballa con elas). Sen embargo, esta última medicación, os corticoesteroides, presentou reaccións non deseadas nalgúns casos, provocando máis mal que ben.
    Non se coñece cal é a principal causa de lupus, pero manéxanse teorías nas cales cobran forza diversos factores medioambientais, un pequeno componente xenético (como xa apuntaran antes meus compañeiros) ou a presenza de hormonas sexuais, concretamente estróxenos (isto coincide ca abrumadora porcentaxe de casos entre mulleres e homes).

    • Mateo Fdez di:

      Por certo, esquecín decir que no episodio 8 da cuarta temporada, SÍ é lupus.

      • Xisela Lema Díaz di:

        O termo lupus atribúese ao médico do século XII Rogerius, quen o utilizou para describir o eritema malar clásico. O período neoclásico anunciouse co recoñecemento de Móric Kaposi en 1872 da manifestación sistémica da enfermidade. O período moderno empeza en 1948 co descubrimento das células do lupus e caracterízase polos avances no noso coñecemento da fisioloxía e as características clínicas e de laboratorio da enfermidade, así como os avances no tratamento.
        A medicación útil para a enfermidade foi descuberta por primeira vez en 1894, cando se divulgou por vez primeira que a quinina era unha terapia efectiva. Catro anos despois, o uso de salicilatos en conxunción coa quinina demostrou ser aínda máis beneficioso. Este foi o mellor tratamento dispoñible para os pacientes ata mediados do século vinte cando Philip Showalter Hench descubriu a eficacia dos corticoesteroides no tratamento do lupus eritematoso sistémico.
        A pesar dos efectos beneficiosos que presentou o uso de corticoesteroides, presentáronse casos nos que a devandita medicación causou mais dano que beneficio.

  24. Carlos García di:

    Un novo medicamento contra o lupus, de administración intravenosa e aprobado recentemente pola Axencia Estadounidense para Medicamentos e Alimentación (FDA) convirtese nunha esperanza para os pacientes con esta enfermidade autoinmune, que ataca órganos (corazón, riles, cerebro e pulmóns) e osos e que se celebra cada 10 de maio.
    Por primeira vez en 56 anos, o máximo organismo de medicamentos estadounidense aprobou o uso dunha nova alternativa terapéutica contra o lupus. Trátase dun anticorpo (Benlysta) que interfire co ataque que realiza o propio sistema inmune do paciente sobre os seus órganos, ó inducir a autodestrucción das células B anormais do sistema linfático, responsables desta reacción. Foi desarrollado polo Human Genome Sciences e un recoñecido laboratorio.
    A sustancia debe ser inxectada mensualmente e en probas clínicas desarrolladas, 4 de cada 10 pacientes a quenes se lles suministrou experimentou unha diminución dos síntomas logo dun ano. Sen embargo, o tratamento non surtiu efecto nos pacientes afroamericanos (os máis susceptibles a padecer a enfermidade) no ensaio clínico realizado.
    O lupus é tratado habitualmente con varias formas de esteroides, antiinflamatorios non esteroideos e medicamentos que suprimen a actividade do sistema inmune, administrados de forma oral e que xeneran varios efectos secundarios nos pacientes.
    A nova mediciña promete ser menos tóxica e unha gran opción, en combinación con outras alternativas xa existentes contra o lupus.

  25. Santiago de la Iglesia di:

    Ainda que esta enfermidade non provoca ningunha problema psicolóxico, sí pode desencadear a él. O máis predominante é a depresión, xa que o 40% de pacientes con lupus a padecen. O 35% que chegan á sección de psiconeuroinmunodermatoloxía tamén presentan outros tipos de trastornos que son manifestadas en síntomas somáticos, de identificación (confusión de personalidades…) hostilidade, autoreproches e conductas autodestructivas, hiperrreacción de aislamiento social ou conductas de coidados excesivos a outros. O prolongado vínculo entre a Depresión e o Lupus ao largo do curso da enfermidade, compleméntanse con problemas do sono, cansancio, falta de motivación, baixa autoestima, e isto produce un círculo vicioso constante.

  26. Olalla Manteiga di:

    Unha enfermidade autoinmune é unha enfermidade causada porque o sistema inmunitario ataca as células do propio organismo. Neste caso, o sistema inmunitario convírtese no agresor e ataca a partes do cuerpo en vez de protexelo. Existe unha respuesta inmune esaxerada contra sustancias e texidos que normalmente están presentes no corpo. As causas son un tanto descoñecidas, pero teñen que ver ás veces coa predisposición ou mutacións xenéticas que codifican proteínas diferentes ben nas células inmunitarias ou nas orgánicas. O número de enfermidades provocadas por unha resposta autoinmune é moi numeroso. Algunhas destas enfermidades son moi comúns, como a diabete xuvenil ou determinadas enfermidades inflamatorias do tiroides ou do ollo. En todas elas prodúcense anticorpos.
    Tamén poden ser sistemáticas porque non afectan a un solo órgano, senón que as súas manifestacións son xerais e variadas.

Deixa unha resposta