Un monstro dentro do corpo

A oncocercose o ceguera dos ríos é unha enfermidade parasitaria crónica causada por un verme nematodo chamado Onchocerca volvulus, transmitida por varias especies de moscas negras. A infestación parasitaria ocasiona lesións potencialmente severas na pel e os ollos, chegando a ser a segunda razón máis importante de cegueira no mundo.

 Ao redor do 99% dos casos de oncocercosis ocorren en África. Cara ao 2008, ao redor de 18 millóns de persoas estaban infectadas con este parásito e ao redor de 300.000 persoas quedaran permanentemente cegas  A oncocercose é actualmente endémica en 30 países africanos, Iemen e algunhas rexións de Sudamérica.

A forma adulta do verme pode permanecer en nódulos do tecido subcutáneo sen infectar. Destes nódulos, as femias liberan grandes cantidades de larvas, chamadas microfilarias, que son migratorias e capaces de provocar unha intensa resposta inflamatoria, en particular cando morren. Descubriuse recentemente que ao morrer, as microfilarias liberan antíxenos derivados da bacteria Wolbachia. É a simbiose entre esta bacteria e o nematodo o que dispara a resposta inmunitaria do organismo hospedador  producindo inflamación asociada a unha grande morbilidade. A severidade da enfermidade é directamente proporcional ao número de microfilarias e a forza da resposta inflamatoria resultante.

ciclo vital

Coñecedes esta enfermidade?
Sabedes como se pode curar?
É unha enfermidade só dos paises subdesenrrolado?

Autor: Ishaka osigbemhe

Esta entrada foi publicada en 3. Enfermidades infecciosas, 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

26 Responses to Un monstro dentro do corpo

  1. Victoria Zherdeva di:

    A min esta noticia parece interesante xa que trata sobre a enfermidade que pode ter calquera e que é moi peligrosa para a nosa saude.
    O parásito en forma de larva infectiva é inoculado pola mosca cando ésta pica ao home para obtener sangre. As hembras do parásito miden 30-50 cm e viven entre 10-15 anos, os machos miden 3-5 cm. Os gusanos forman tumores dentro das persoas, moitos deles visibles a simple vista. A hembra fecundada emite 1.200 larvas o microfilarias diarias de 250-360 micras que se diseminan pola piel, os ollos e outros órganos. Os individuos afectados poden albergar entre 50 y 200 millons de gusanos, distribuidos especialmente na piel e os ollos, provocando a menudo cegueira.

  2. Naomí Mosquera di:

    Na actualidade, para curar esta enfermidade, disponese dun medicamento chamado Ivermectina, que mata os gusanos pequenos (microfilarias), disminuindo o seu número na pel por un lapso de 6 a 12 meses, pero que non mata os gusanos adultos que encuentranse protexidos dentro dos nódulos. Por esta razón, a Ivermectina debese suministrar periódicamente (cada 6 meses o cada año) por 10 a 12 años, tempo no cal estimase que haberan morto, por vexez, todos os gusanos adultos que estén dentro dos nódulos. A Ivermectina distribuese a toda a población dos lugares onde hai oncocercose (tratamiento masivo), para lograr que non haxa máis gusanos nas persoas.
    A compañía Merck Sharp E Dohme produce a Ivermectina co nome de Mectizán, e comprometeuse a donar todo o medicamento que sexa necesario para eliminar a enfermedade en todo o mundo. Por esta razón, a Ivermectina podese suministrar nas comunidades en forma gratuita, aida que o tratamento teñe un costo aproximado de 4,5 dólares por persoa.
    Ademáis, este medicamento tibo moi boa aceptación nas comunidades, porque a xente sentiu que tamén lle sirve para eliminar os parásitos intestinais.

  3. Vladislav Babenco di:

    Existen varias maneiras ou fases para tratar esta enfermidade:

    1-O obxetivo desde método é impedir a aparición da infección. No caso da oncocercosis, o que se fai é destuir o vector da “mosca negra” utilizando insecticidas.Tamén poderíase restrinxir as actividades nas zonas endémicas.

    2-Tratar a enfermidade durante a súa fase de latencia.
    3-Trátase de actuar clinicamente directamente sobre a enfermidade para que non se volva crónica e que se produza a súa morbilidade.
    A acción é terapéutica e cirúrxica.

  4. Carlos García di:

    O medicamento para o tratamento, é a Ivermectina, mata os gusanos pequenos (microfilarias), disminuíndo o seu número na pel por un lapso de 6 a 12 meses, pero non mata os gusanos adultos que se atopan protexidos dentro dos nódulos. Por esta razón, a Ivermectina débese suministrar periódicamente (cada 6 meses ou cada ano) por 10 a 12 anos, tempo no cal se estima que morren, por vexez, todos os gusanos adultos que estén dentro dos nódulos. A Ivermectina distribuese a toda a población dos lugares donde hai oncocercosis (tratamento masivo), para lograr que non haxa máis gusanos nas personas.
    Unha alternativa á ivermectina é a dietilcarbamacina, que hai que tomala seguindo os mesmos criterios. A nodulectomía (extirpación quirúrxica dos nódulos) é un tratamento de reforzo eficaz, xa que elimina directamente a población adulta de gusanos, permitindo disminuir a duración do tratamento. Non obstante, non sempre é realizable, debido á extensión das lesións xa que resulta un procedemento de coste elevado.

  5. Thiago Echevarría di:

    Os vou falar sobre o tratamento que hai que levar para combatir esta enfermidade.

    TRATAMENTO: a ivermectina, un axente microfilaricida, e o fármaco de elección para o tratamento da oncocercose. Si ben a medicación disminue a dermatitis e o risco de presentar enfermidade ocular grave, non destrue os parásitos adultos e, polo tanto, non e curativa. Se debe administrar unha soa dosis oral de ivermectina (150 µg/kg) cada 6-12 meses hata que o paciente esté asintomático. As reaccións adversas causadas pola morte das microfilarias poden consistir en exantema, edema, febre, mialgias, exacerbación do asma e hipotensión (que rara vez é grave). As precaucións respecto do tratamiento con ivermectina son embarazo, lactancia, trastornos do sistema nervoso central que poden aumentar o pasaxe do fármaco ao SNC e altos niveis de microfilarias Loa loa cocirculantes. Non se estableceu a seguridade ni a eficacia nos pacientes pediátricos que pesan menos de 15 kg. Se demostrou que un curso de doxiciclina de seis semanas esteriliza os nematodos hembra adultos durante períodos prolongados, polo que cabe considerar un tratamiento adxuvante para os nenos de 8 anos ou maiores ou os adultos (excepto embarazadas)

  6. Sara Otero di:

    A decir verdade eu non coñecía para nada esta enfermidade e resultoume impactante, así que estiven indagando máis información acerca de isto xa que era totalmente novo para min.
    Coma ben dixo Ishaka na entrada, a maioría dos casos detectáronse en países africanos (para ser máis precisos 37), pero tamén está presente en outros como Venezuela, México, Guatemala, Brasil, Ecuador e Colombia. De acordo coas estadísticas da OMS, 17.7 millóns de persoas están infectadas, de elas 270,000 quedaron cegas e 500,000 teñen graves problemas de visión.
    Esta enfermidade transmítese grazas a intervención do “jején” (mosca do xénero Simulium) que acostuma a evitar en zonas cercanas a ríos de augas rápidas. O “jején” transporta as larvas infectantes que deposita noutra persoa cando lle pica, deixando unha pequena mancha de cor vermella que co tempo, vai aumentando a picazón e a irritación. Os parásitos (filarias) aparecen na pel despois de transcorrer un ano ou máis. Unha vez que o parásito é adulto, constrúe nódulos para vivir e reproducirse, que poden localizarse na cabeza, pescozo, hombros, ao longo da columna vertebral e na parte posterios dos glúteos. Isto ocasiona unha debilidade xeralizada na persoa. Ademáis, expulsa unha gran cantidade de filarias pequenas que migran por todo o corpo, e afectan a elasticidade da pel.
    Normalmente, a oncocercose maniféstase 3 anos despois de que a persoa fora infectada. Cada filaria femia adulta pode chegar a medir máis de medio metro de longo e son capaces de producir millóns de larvas. É no estado máis avanzado cando os parásitos avanzan polo corpo e chegan aos ollos, ocasionando de esta forma a ceguera. Unha das solucións máis efectivas (posiblemente a que máis) para previr esta enfermidade é ubicar os criaderos da “jején” e destruilos.

  7. Nahir Roig di:

    Eu os vou falar da dos sintomas da Tenia ou solitaria:
    A “Teniasis” en se non leva consigo gran perigo, a Tenia como hóspede non é especialmente molesto, poden observarse síntomas gastrointestinais leves, como náusea, dor abdominal ou diarrea, nerviosismo, problemas para conciliar o sono, falta de apetito, perdida de peso. Moitos casos cursan sen síntomas e algúns expulsan segmentos de tenias nas evacuacións. A Teniasis adóitase contraer ao inxerir carne crua ou pouco cociñada cunha larva encistada, actualmente as medidas hixiénicas e normas especificas para erradicar este parasito fai improbable “contaminarse deste modo”.

    O problema máis grave adóitase dar cando a infección se dá directamente por ovos da tenia, deste modo unha persoa que padeza teniasis pode autoinfectarse ou infectar os demais cos seus ovos.

    O seu corpo aplanado permítelle desprazarse no interior do noso aparato dixestivo.
    Estes ovos ao inxerirse entran no aparato dixestivo onde se abren e as larvas migran a través do corpo buscando un lugar onde encistarse provocando a hamada “Cisticercosis” esta afección pode chegar a ser especialmente perigosa cando a larva elixe órganos vitais para desenvolver o seu ciclo, podendo causar en casos excepcionais a morte.

  8. Boris Lobón di:

    A exclusión social e un profundo malestar son o pesado tributo dos 50 millons de epilépticos no mundo. En África, o destino é ainda mais triste: as crenzas discriminatorias e a falta de tratamento provocan un importante índice de mortandad dos enfermos.

    Os países en desarrollo, principalmente en África, albergan cerca dun 90% de epilépticos. ¿Cómo explicar tal diferencia con respecto ós países do Norte? Na zona tropical, as crisis de epilepsia son a menudo provocadas por secuelas neurolóxicas resultantes de diferentes enfermidades endémicas, como o paludismo. Investigadores do IRD (instituto de investigacion frances de desenvolmento) e seus contrapartes recentemente demostraron que outra infección parasitaria moi propagada en África subsahariana,a oncocercose,podría ser igualmente unha das causantes da epilepsia.

    De feito,grazas ós resultados obtidos de oito estudios realizados no oeste de Africa e tamen no centro e no este, comprobouse que ademáis das repercusiones cutáneas e oculares clásicas que le merecen el nombre de “ceguera dos ríos”,a oncocercose está asociada a un aumento marcado da epilepsia, tanto así, que a enfermedad podría chamarse “epilepsia dos ríos”.

  9. Nildes Abella di:

    Quería distinguir entre:
    Enfermidade crónica: é aquela enfermidade de longa duración, na que o fin ou curación non pode preverse claramente ou no ocurrirá nunca. En mediciña, a pesar de non estar establecido unha enfermidade que teña unha duración maior a seis meses pode considerarse como crónica.
    No caso da Oncocercose é crónica pero non mortal.

    Enfermidade endémica; é aquela enfermidade infecciosa que afecta de forma permanente ou en determinados períodos a un lugar concreto.
    Hay dous índices que establecen se unha enfermidade convírtese en endémica. Por un lado, o índice de Prevalencia (mide o número de persoas afectadas pola enfermidade ou que poden ser afectadas). Por outro, o índice de Morbilidade (as que morren ou van a morrer pola enfermidade). Se estos dous índices son altos e a existencia da enfermidade prolóngase no tempo considérase endémica.

    No enlace seguinte no apartado da Oncocercose hai un mapa coa situacióna actual da enfermidade:
    http://amse.es/index.php?option=com_content&view=article&id=127:filariasis-epidemiologia-y-situacion-mundial&catid=42:inf-epidemiologica&Itemid=50
    Eu vendo as dúas imáxenes doume conta de que afecta maioritariamente ás zonas cálidas da Terra e tamén, contestando a unha das preguntas, que sí gran parte dos países afectados son subdesenrolados.
    Os países subdesenrolados son os que teñen un atraso en certos niveis económicos, culturais, sociais, etc. Todo esto fai que estea presente a insuficiencia de medicamentos, hixiene, mala alimentación…Por último algúns datos:
    A OMS indicou que os países subdesenrolados sofren o 93% das enfermidades rexistradas no mundo. E que a pesar disto, protagonizan menos do 11% do gasto global en saúde.
    No mundo subdensenrolado existen 52 millóns de persoas sen acceso a agua potable nin servizos básicos. 120 millóns de persoas non teñen acceso a servicios de saúde por razóns económicas e 107 millóns por razóns xeográficas.

  10. Eduardo Cagide di:

    “É unha enfermidade só dos paises subdesenrrolados?”
    A miña resposta a esta pregunta sería un si rotundo, pero tras escoitar a explicación de Adela do outro día, cambiei totalmente de opinión, xa que estas enfermidades non son dos paises subdesenvolvidos, senón dos seus climas calidos.
    E como todos sabedes o clima esta a cambiar drasticamente, isto podería causar que a mosca que porta esta enfermidade chegara a Europa debido aos aumentos de temperatura, e con ela chegaría a enfermidade. Tras isto si que a considerariamos unha enfermidade moi grave e perigosa porque nos afectaría a nós, e faríamos calquera cousa por erradicala, e non como na actualidade que nin a coñecemos, porque eu, polo menos, hasta antes de leer a noticia non a coñecía.

  11. Mila Mosquera di:

    Como ven explica o noso compañeiro Ishaka, a oncocercose o ceguera dos ríos é unha enfermidade parasitaria crónica causada por un verme nematodo chamado Onchocerca volvulus, pero… ¿Que son os nematodos?
    Pois ben, os nematodos (tamén chamados de vermes cilíndricos) son considerados o grupo de metazoos máis abundante na biosfera, con máis de 20.000 especies xa descritas, que inclúen moitas formas parasitas de plantas e animais.
    A palabra nematodo provén do grego: nema (fío), ode (como). Son uns vermes triblásticos, protóstomos, pseudocelomados. O seu corpo é cilíndrico, alongado e non segmentado amosando simetría bilateral. Posúen sistema dixestivo completo, sistemas circulatorio e respiratorio ausentes; sistema excretor composto por dous canais lonxitudinais; sistema nervioso parcialmente centralizado, cun anel nervioso ao redor da farinxe.

  12. Beatriz Castro di:

    O centro para o Control de Enfermidades en Atlanta, dixo que os nenos coa enfermidade do cabeceo teñen mais probabilidades de ter oncocercosis.
    Pasaron mais de 10 anos e segue sen resolverse a causa dunha estraña enfermidade que só mata a nenos, de entre 5 a 15 anos, e que ata o momento cobrou a miles de vidas en tres países de África oriental.
    Trátase dun mal chamado “enfermidade do cabeceo”, que é unha especie de epilepsia que consume pouco a pouco aos menores e lles impide crecer.
    Seguindo os casos rexistrados, a enfermidade desátase intempestivamente, os nenos padecen estraños ataques que os fan balancearse de atrás para diante, especialmente cando comen. Sobreveñen os mareos, as convulsións e logo a perdida da consciencia. Os afectados apenas poden falar e sofren un retraso mental.

  13. Sabela Escourido di:

    O compromiso na pel consiste, clasicamente, nunha intensa comechón, inchazo, erupcións inflamadas e sarpullidos.5 Para categorizar o grao de severidade dermatolóxica, emprégase o seguinte sistema de avaliación:
    Dermatite papular – pápulas pruríticas dispersas;
    Dermatite papular crónica – as pápulas son máis notables, resultando en hiperpigmentación;
    Dermatite liquenificada – pápulas hiperpigmentadas con placas, edema, comechón, linfadenopatía e infeccións bacterianas secundarias;
    Atrofia de pel – perda de elasticidade, chamada nalgúns medios «pel de lagarto»;
    Despigmentación – «pel de leopardo», usualmente na parte inferior e anterior da perna.
    O compromiso ocular dálle á enfermidade o nome común, cegueira dos ríos. A superficie da córnea é outra área a onde migran as microfilarias, lugar en que son novamente enfrontadas polo sistema inmune. Na zona de maior dano, acontece unha queratite punteada, o cal se aclara cando a enfermidade mellora. Non obstante, se a infección se volve crónica, pode aparecer unha queratite esclerosante, facendo que se deslustre a área afectada. Co tempo a córnea enteira vólvese opaca, producindo cegueira.

    • Adela di:

      O compromiso? Intensa comechón? Categorizar? Non está ben redactado.

      • Sabela Escourido di:

        O conflicto na pel consiste, clasicamente, nunha intensa comechón(es un hormigueo peculiar o irritación incómoda de la piel que conlleva un deseo de rascar la parte en cuestión. Comúnmente se llama prurito, picazón o comezón (en algunos países se llama rasquiña o piquiña, si bien estos términos suelen ser peyorativos)), inchazo, erupcións inflamadas e sarpullidos.Para categorizar o grao de severidade dermatolóxica, emprégase o seguinte sistema de avaliación:
        Dermatite papular – pápulas pruríticas dispersas;
        Dermatite papular crónica – as pápulas son máis notables, resultando en hiperpigmentación;
        Dermatite liquenificada – pápulas hiperpigmentadas con placas, edema, comechón, linfadenopatía e infeccións bacterianas secundarias;
        Atrofia de pel – perda de elasticidade, chamada nalgúns medios «pel de lagarto»;
        Despigmentación – «pel de leopardo», usualmente na parte inferior e anterior da perna.
        O conflicto ocular dálle á enfermidade o nome común, cegueira dos ríos. A superficie da córnea é outra área a onde migran as microfilarias, lugar en que son novamente enfrontadas polo sistema inmune. Na zona de maior dano, acontece unha queratite punteada, o cal se aclara cando a enfermidade mellora. Non obstante, se a infección se volve crónica, pode aparecer unha queratite esclerosante, facendo que se deslustre a área afectada. Co tempo a córnea enteira vólvese opaca, producindo cegueira.

  14. Ishaka Osigbemhe di:

    NAS AMÉRICAS REXISTRÁRONSE ENTRE 130.000 E 140.000 CASOS NUNHAS 5.000 COMUNIDADES DOS 6 PAÍSES AFECTADOS POLA ENFERMIDADE: VENEZUELA (65% DAS COMUNIDADES), MÉXICO (18%), GUATEMALA (10%), BRASIL (4%), ECUADOR (3%) E COLOMBIA (UNHA COMUNIDADE). ESTIMOUSE QUE 1,6 MILLÓNS DE PERSOAS VIVEN NAS ÁREAS AFECTADAS DESTES PAÍSES E, POR TANTO, ESTÁN EN RISCO DE ADQUIRIR A INFECCIÓN.

  15. Mateo Fdez di:

    O parasitismo, por incrible que pareza dicilo, é unha relación fascinante e aino de dous tipos: o endoparasitismo (se o parásito vive dentro do animal) e o ectoparasitismo (se o parásito vive fóra do animal). Os endoparásitos poden chegar incluso a, ca súa intervención, cambiar por completo as relacións e respostas dos seres que lle serven como vivenda, como no caso de a “Microphallus papillorobustus”, que cambia o comportamento do cangrexo no que vive. Usualmente este cangrexo busca a escuridade para evitar ós depredadores, mentres o parásito indúcelle a facer o contrario e buscar a luz, saíndo ó exterior. Así pode ser máis fácilmente cazado e devorado por algún tipo de paxaro, que serviralle ó parasito como fogar mentres evoluciona da súa etapa de larva a adulto. Despois os excrementos dese paxaro levarán os ovos do parásito, retornando ó auga e empezando o ciclo de novo.

  16. Yolanda Bermúdez di:

    Pareceme incrible o que di o meu compeñeiro mateo, e estube investigando e encontrei que este tipo de parasitos encontranse nas aves, e mamiferos, incuidos nos, pero ai moi poucas posibilidades de que nos o tengamos. O viaxe deste parasito comeza no intestino dun caracol e emigran as glandulas giestivas, despois comeza a sua reproduccion, que ocupa unha gran parte da glandula dixestiva, provocando a esterilizacion do caracol. O ciclo remata cando o caracol e comido polo paxaro.

  17. Yannick Afonso di:

    Esta enfermidade é producida por un gusano chamado Onchocerca volvulus,como din o texto, e produce danos na pel e pode chegar a producir graves danos nos ollos ata deixar cegas ás persoas.
    Esta enfermidade transmítese da seguinte maneira: O gusano entra ó corpo das persoas a través da picadura dunha mosca do xénero Simulium a cal desenvolve a súa etapa larvaria. Son mosquitos de tamaño pequeno (1-5mm), que xeralmente coñecense como jejenes, moscas negras ou alazanes. A mosca hembra inféctase cando, buscando alimentación de sangue humá, pica a unha persona infectada e introduce microfilarias (gusanitos pequenos). Estas microfilarias, xa dentro da mosca, evolucionan ata transformarse en larvas infectivas. Estas larvas poden ser inoculadas nun novo lugar no momento no que os insectos volvan a alimentarse.
    Os síntomas que poden provocar son que os gusanitos na pel poden producir comezón, sarpullido e hinchazóns,pero dende 1987 se dispone dun medicamento chamado Mectizan que mata aos gusanitos pequenos (microfilarias) reducindo o número na pel por un lapso de 6 meses.

  18. Roxana Cadena di:

    Chamoume moito a atención desta noticia ao que empecei a investigar e encotrei unha páxina donde dí que os paracitos son o noso enemigo e son os seguintes :
    Aquilostomas (Necator americanus): Este gusano nematodo (aspecto de hilo)o parásito comenza a súa vida fora do noso corpo e se transmite a travéz da auga contaminada, frutas o vexetales.
    Síntomas: debilidade, door abdominal, nauseas e anemia.
    Ácaro de la sarna (Sarcoptes scabienivar):
    Comúnmente coñecido por a súa picazón, o parásito se transfiere por o contacto físico.Deixan os seus ovos na pél humá , os empezan a enterrar é produce a sarna.
    Síntomas: Picor, door, nódulos cheos de pus, irritaciòn da pél.
    -A lombriz intestinal (Ascaris lumbricoides):Son os parasitos máis grandes que afectan a o noso corpo,mide entre 15 e 35 centimetros.
    Síntomas:Fiebre, cansancio, eupcion cutánea aléxica , vómitos.
    A relación simbiótica destos parásitos poden levar a eféctos perxudiciales moi graves.
    Aquí os deixo un elance se queredes sabe máis.
    http://bitnavegante.blogspot.com.es/2009/07/el-enemigo-esta-dentro-de-nosotros-10.html

  19. Karina Espiñeira di:

    Existen dous tipos de parasitos:
    Parásitos internos ou endoparásitos, como son A solitaria, A malaria, As lombrices..
    -Parásitos externos ou ectoparásitos, como os piollos, as pulgas, as garrapatas…

    A malaria ou paludismo é unha doenza parasitaria aguda ou crónica causada por protozoos parasitos do xénero Plasmodium, transmitidos pola picada da femia do mosquito anófele. A malaria mata máis de 1 millón de persoas ao ano, unha taxa só comparáble á da SIDA, e afecta a 350-500 millóns de persoas todos os anos. É a principal parasitose tropical, e unha das máis frecuentes causas de morte en nenos neses países. Segundo a OMS, a malaria mata un neno africano cada 30 segundos, e moitos que sobreviven a casos severos sofren danos cerebrais graves e teñen dificultades de aprendizaxe.

  20. Alba Guzmán di:

    Como se di no texto, o parásito Onchocerca Volvulus, é de tipo nematodo, polo tanto querría mostrarvos o que indaguei sobre este tipo de parásito:

    Os nematodos, tamén coñecidos como nemátodos, nematodes e nematelmintos, son un filo de vermes pseudocelomados con máis de 25.000 especies rexistradas, o cuarto do reino animal polo que se refire ó número de especies, e un número estimado moito maior, tal vez 50.000. Coñécense vulgarmente coma vermes redondos debido á forma do seu corpo nun corte transversal.

    Son organismos esencialmente acuáticos, aínda que proliferan tamén en ambientes terrestres. Distínguense de outros vermes por ser pseudocelomados, a diferenza dos anélidos que son celomados. Existen especies de vida libre, mariñas, no chan, tamén especies parásitas das plantas e animais, incluíndo o home, ó que provocan enfermidades coma a triquinosis, filariasis, anquilostomiasis, ascariasis, estrongiloidiasis, toxocariasis, etc. Sen embargo o número de especies que parasitan directamente ó home e as que parasitan plantas (nemátodos fitoparásitos) son un grupo moi pequeno en comparación ó número de especies do filo Nematoda.

  21. Alexandra Parceiro di:

    Outras duas enfermidades que tamen se contaxian polas moscas son:
    -A febre tifoidea, é unha enfermidade infecciosa aguda provocada por unha bacteria do xénero Salmonela. Iniciase con malestar xeral, debilidade, pérdida de apetito, dor de cabeza e estreñimento.
    -O tracoma, é unha infección nos ollos producida por Chlamydia trachomatis (bacteria intracelular que pertence o xénero Chlamydia, que infecta só os humans; causa tracoma e cegueira, infeccions óculoxenitais e neumonías), a enfermidade propagase pola picadura da mosca que alberga a bacteria Chlamydia trachomatis. Afecta as poboacions que viven en condicions sanitarias precarias. Os síntomas do tracoma son enroxecimento e irritación dos ollos, lagrimeo e secrecions oculares.

  22. Nerea Pardo di:

    Cando por diferentes razóns sospéitase que nunha comunidade hai oncocercose, realízase un procedemento chamado Evaluación Epidemiológica Rápida (EER), que consiste en practicar biopsias ou pequenos cortes de pel a diferentes persoas da comunidade. As mostras tómanse da cadeira e do lombo, e examínanse no microscopio, para buscalos parásitos. Se ningunha das persoas examinadas ten o verme, esa comunidade clasifícase como “negativa”. Se se identifican parásitos nas biopsias, a clasificación é a seguinte:
    Cando o 20% ou menos dos examinados ten o parásito, é “hipoendémica”, se o ten o 20-60 % é “mesoendémica” e se o 60% ou mai teñen o verme é “hiperendémica”.

  23. Laura González di:

    La verdad es que nunca había oído hablar de esta enfermedad pero me parece interesante conocerla.
    Os quiero describir un poco lo que es un Onchocerca volvulus:

    Onchocerca volvulus es una especie de nemátodo que en un estado adulto habita en el tejido conjuntivo y subcutáneo de la piel. La hembra puede medir hasta 50 cm, mientras que el macho llega a 5 cm; generalmente forman ovillos encapsulado, donde puede haber más de una pareja de parásitos. Las microfilarias no tienen membrana envolvente y las masas nucleares no llegan hasta el extremo superior, su longitud varía entre 150 y 350 micras.

  24. Xisela Lema Díaz di:

    Eu encontrei que; a parasitese debuta con febre, eosinofilia e urticaria. Cando os vermes maduran, copulan e producen microfilarias, comezan a aparecen nódulos subcutáneos que poden encontrarse en calquera parte do corpo. Eses nódulos son máis perigosos cando aparecen na cabeza e o colo debido ás microfilarias poden migrar cara aos ollos e causar danos graves con risco de cegueira. Cre que a enfermidade ocular se debe a unha combinación da invasión directa por microfilarias e ao depósito de complexos antíxeno-anticorpo no seo dos tecidos oculares. O cadro clínico evoluciona dende a conxuntivite con fotofobia ata a queratite puntiforme e esclerosante. Tamén é posible a enfermidade ocular interna, con uveíte anterior, coriorretinitis e neurite óptica.

    Na pel, o proceso inflamatorio conduce a perda de elasticidade e áreas de despigmentación, engrosamento e atrofia. Diversas alteracións cutáneas gardan relación coa presenza do parasito, entre as que cabe citar o prurito, hiperqueratosis, engrosamento mixedermatoso e unha forma de elefantíse coñecida como ingua colgante, que aparece cando os nóduos que albergan ao parasito se localizan, na proximidade dos xenitais.

Deixa unha resposta