O beizo leporino

Joaquín Phoenix

O beizo leporino é un defecto de nacemento que se caracteriza por unha apertura uni ou bilateral no beizo superior entre a boca e o nariz. Provoca un problema estético e fai a alimentación máis difícil. A fisura palatina é tamén un defecto de nacemento que consiste nunha apertura no ceo da boca. Hai comunicación directa entre a boca e o nariz. Causa entre otros problemas funcionais, transtornos da fala

 É pouco frecuente   xa que só nacen 1,8 por cada mil nenos con este problema. O 25% destes nenos padecen de padal fendido, 25% de beizo leporino e ou 50% de ambos os dous.

Durante os primeiros tres mese de desenvolvemento fetal as partes do padal superior e o beizo superior normalmente únense. Cando a unión non se completa presentase este problema

 Para unha persoa que padece  beizo leporino ás dificultades son moi variadas. Na etapa de meniño tera problemas ca lactancia materna. Maís adiante poderá ter  problemas secundarios como  infeccions de oidos ou moito moco, xa que os musculos non se desenvolveron completamente. Terá tamén  problemas ca linguaxe xa que a perda de audición pode ocasionar problemas de aprendizaxe en canto ao desenvolvemento do fala.

O neno necesitará ortodoncia para asegurar que ás mandíbulas terán  a  forma e tamaño correcto

Unha persoa con beizo leporino correxido pode chegar ter unha vida alimentación e linguaxe totalmente normal.

Autora: Nahir Roig

Esta entrada foi publicada en 3. Novas técnicas médicas, 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

24 Responses to O beizo leporino

  1. Iván Ramos di:

    Eu quero falar do tratamento deste defecto:

    O tratamento do beizo fisurado e o padal hendido depende da severidade da malformación. A maioría dos nenos son atendidos por equipos de cirurxiáns craneofaciales durante o seu desenvolvemento, e o seu tratamento pode durar toda a vida. As técnicas cirúrxicas dependen do equipo de cirurxiáns. Se a hendidura é bilateral e extensa, pode requirirse dúas cirurxías, un lado primeiro, e o segundo lado unhas semanas máis tarde. A miúdo unha hendidura labial incompleta require a mesma cirurxía que a hendidura completa. Este é feito por dous motivos. En primeiro lugar, o grupo de músculos requiridos para apertar os beizos atravesa o beizo superior. A fin de restaurar o grupo completo de músculos débese facer unha incisión completa. En segundo lugar, para crear unha cicatriz menos obvia o cirurxián tratará de aliñar a cicatriz coas liñas naturais no beizo superior.

  2. Vladislav Babenco di:

    Chámase beizo leporino en referencia a un término francés que describía “beizos como de liebre”. Xa que o beizo en nacemento parecíase como aos beizos da liebres. A fisura labial en bébelos adoita ir case sempre acompañada do paladar hendido.
    Durante a xestación, é un defecto congénito, prodúcese cando o tecido que forma o teito da boca e o beizo superior non se unen como deberían. A separación do beizo pode incluír separación de ósos da mandíbula ou a parte superior das encías. O problema pode ser desde unha pequena hendidura no beizo ata un surco que vai desde a boca ao nariz.
    Con respecto ao paladar hendido o defecto pode afectar só á parte posterior do paladar brando a ser unha separación case completa da cuberta da boca. Isto afecta á forma da cara do neno ademais de producir problemas á hora para comer, falar ou ter infeccións.
    Causas: Ainda que a causa non está moi clara, parece ser que hai unha asociación que combina factores xenéticos e medio ambientais. Os factores xenéticos de risco en función de persoas afectadas polo mesmo defecto, proximidade de familiares afectados. Ás veces un bebé pode ter beizo leporino e paladar hendido sen que se coñeza esta anomalía na súa familia.

  3. Naomí Mosquera di:

    Este defecto é de orixen multifactorial, onde están involucrados factores de orden xenético e ambiental de axentes que causan anomalías durante o desarrollo do feto. Entre estos últimos mencionanse, en mulleres xestantes, o estrés, avitaminosis, o consumo de drogas e alcohol, o mal hábito de fumar. Os factores de risgo incluen antecedentes familiares de beizo leporino o paladar hendieo.
    Tamen gustariame destacar que nalguns países, o beizo leporino ou o paladar hendido son considerados motivos para realizar o aborto máis alá do límite de edad fetal legal, ainda que o feto non esté en perigo de morte. Alguns activistas de dereitos humanos sostieñen que esta práctica “do asasinato cosmético” ascende a euxenesia. Joanna Jepson, relixiosa británica que sufriu unha deformidade de mandíbula conxénita, ela misma comenzou a demanda xudicial para deter a práctica no Reino Unido.

  4. Sabela Escourido di:

    Antes de realizar unha cirugia de labio leporino ou padal fendido é necesario que un equipo interdisciplinario composto por pediatra, otorrinolaringólogo, cirurxián plástico, odontopediatra, fonoaudiólogo, genetica e psicologo avalíen o neno.Xeralmente entre os 2 e 6 meses de vida realízase a primeira cirurxía para tratar a fisura de labio e a segunda operación, para reparar a fisura de padal, entre os 10 a 12 meses de vida. A fisura de labio unilateral xeralmente require dunha soa cirurxía, se xa se trata dunha fisura bilateral necesitaranse máis cirugías.
    Entre os 7 e 9 anos avaliarase a necesidade de colocar un enxerto de óso na zona onde sairán os dentes para manter a estabilidade do óso maxilar. De ser necesario, a partir de 15 anos poderase realizar unha cirurxía estética de nariz e da harmonía facial.
    A primeira cirurxía realízase para poder crear un padal funcional e para que os ósos faciais, os dentes e o fala teñan un bo desenvolvemento. Esta primeira operación tamén axudará no desenvolvemento da capacidade de alimentación.
    A cantidade de cirugías dependerán da gravidade da fisura. Xeralmente débese esperar 6 meses entre cada cirurxía para dar lugar á cicatrización.

  5. Daniel Trujillo di:

    Xenetistas da Universidade de Bonn (Alemaña) examinaron o ADN de 460 pacentes co beizo leporino, máis da metade dos cales examinaronse de forma exhaustiva. Os investigadores analizaron máis de 500.000 ítems de información do ADN e os compararon cun grupo de 383 persoas. Unha área específica do xenoma humán atopado ao largo do cromosoma 8 chamou a atención dos científicos, posto que notabanse variacións moito máis frecuentes en aquelos con labio leporino que en aquelos que non o sufrían.

    Hay indicios que sinalan coma beneficiosa a inxesta de certas vitaminas para diminuir as deformidades nos embrións.

    Elisabeth Mangold, investigadora principal do Institute of Human Genetics da Universidade de Bonn, asegurou que sen o factor xenético, a probabilidade de que un neno da nosa poboación sofra esta anomalía sería significativamente menor a uno de cada 700 nenos.

    Pero para poder reducir a incidencia destas anomalías aún requierense máis investigacións. Os futuros estudios teñen agora o obxectivo de mostrar qué xen exacto no cromosoma 8 é responsable e cómo funciona. Cando os investigadores acaben por comprender os mecanismos ambientais e xenéticos que influen no beizo leporino, serán capaces de confirmar si a medicación con remedios profilácticos durante o embarazo ten sentido.

  6. Nildes Abella di:

    Leporino proven do vocablo latino “leporem” que significa lebre. A lebre ten de maneira natural o beizo superior hendido no centro. Beizo leporino significa beizo de lebre. Durante moito tempo este foi o termo empregado para denominar á fisura labial, sen embargo recentemente esta nome cambiou.

    Esta enfermidade é conxénita é dicir e aquela que se manifesta desde o nacemento, xa sea producida por un trastorno durante o desenvolvemento embrionario, durante o parto, ou como consecuencia dun defecto hereditario.
    Entre o 60-70% dos casos de enfermidades conxénitas teñen causas descoñecidas, os restantes débense a factores xenéticos oi ambientais.
    O ser humano ten un mínimo de 30.000-35.000 xens, que se ocupan de determinar rasgos (ollos, pel, etc), controlan o crecemento e desenvolvemento. Basta cun único xen anormal para causar un defecto conxénito.
    As causas ambientais poden ser o abuso de drogas, as infecións, a exposición a medicamentos ou otros productos químicos.
    As exposicións a produtos químicos no medio ambiente poden perxudicar a función reproductiva humana. Os sistemas reprodutivos masculinos e femininos son sensibles a numerosos axentes químicos e físicos. Algúns resultados poden ser disminución da fertilidade, abortos espontáneos, baixo peso ó nacer, malformacións e deficiencias no desenvolvemento.

    As anomalías conxénitas máis comúns son:
    Polidactilia: trastorno xenético donde un humano nace con máis dedos na man ou no pe dos que lle corresponden.
    Sindactilia: Os dedos están unidos por unha membrana.
    Estrabismo: É a desviación do alineamento dun ollo en relación ó otro. (Pode ser ou non conxénito)
    Pe equinovaro ou pe zambo: o pe atópase torcido ou invertido e hacia abaixo
    Fibrosis quística: afecta principalmente ós sistemas respiratorio e dixestivo.
    Pe plano:toda ou case toda a superficie da planta ten contacto co chan.

  7. Rosalía García di:

    Esta enfermidade tiña unha baixa incidencia en España: 1 de cada 700 nenos.
    Sen embargo debido os fluxos migratorios de zonas onde esta patoloxía tiña máis prevalencia, a incidencia en España está a aumentar.
    *Prevalencia: número de casos (dunha enfermidade) nun momento dado.
    Existen diversos estudios nos que se trata de relacionar a aparición desta alteración coa inxesta de medicamentos durante o embarazo.
    Un estudio realizado na Habana que estudia os nenos nacidos nun período de seis anos atopa que o 58,92% das nais inxeriron medicamentos, sendo o terceiro trimestre o período de maior consumo.

  8. Beatriz Castro di:

    O beizo leporino e o padal fendido son dous das anormalidades conxénitas mais comúns no mundo e poden ocorrer xuntas ou separadas. Ata agora non se logrou identificar cal é a causa.
    Aínda que as fisuras poden ocorrer en varias partes da cara, como ollos, oídos, nariz, meixelas e fronte, as máis comúns son no beizo superior e padal.
    Recentemente, científicos británicos están iniciando a maior investigación levada a cabo no mundo para determinar as causas destas anormalidades.
    Os investigadores están alentando aos pais dos bebés que desenrolaron estes trastornos a participar no proxecto de cinco anos, chamado Cleft Collective.
    O programa reunirá e analizará o ADN destes nenos para axudar a identificar a ou as causas. Tamén estudarán cales son as necesidades prácticas e emocionais das familias dun paciente con fisura.

  9. Nahir Roig di:

    Unha persoa con padal aberto ten toda as garantias de ser unha persoa totalmente normal, falo dende a voz da experiencia, unha persoa que nacio co padal aberto ten unha vida e unha alimentacion totalmente normal. Moita xente ou mellor dito ninguén se dá conta de que a persoa que ten diante tivo un problema deste tipo mientra que o do labio leporino deixa unha secuela dunha cicatriz entre o labio e o nariz.

    O outro dia leus unha reportaxe onde decia que o padal aberto non ten que ser de nacemento senón que pode aparecer a causa dun uso moi habitual dun tipo de drogas como a cocaina.

  10. Roxana Cadena di:

    O labio leporino e un defecto de nacemento que se manifesta por unha apertura uní o bilateral no labio superior entre a boca e a nariz, esto
    causa un problema estético.
    Algunas veces o labio leporino , tamén pode ir collido da man con a fisura palatina que e tamén un defecto de nacemento, que consiste en unha apertura no cielo da boca,que provoca unha comunicación entre a boca e a nariz e dificulta o habla.
    Embrioloxicamente , o labio e o paladar se forman independientemente no feto.
    No embrión normal se cierra entre a 5ª e a 6ª semana e o paladar a os dos meses.
    Estadística mente a frecuencia desta malformación é de 1,8 por cada mil nacementos.
    En canto a etiópatogenia (“nacemento” , “proceso de formación”), sabemos que existe un certo grado de predisposición hereditaria, pero a verdadera causa, aparte de posibles factores teratoxenos (físico, infecciones o tóxicos), sigue sendo descoñecida.

  11. Boris Lobón di:

    Eu vou falar dunha enfermidade que pode conlevar o ter o beizo leporino que é o Sindrome de Stickler.Este sindrome é unha enfermidade xenética de carácter progresiva (é dicir seus síntomas vanse agravando a medida que transcurre o tempo), na maioría dos casos é heredada por los fillos desde o pai. Afecta o coláxeno, que forma parte importante do noso texido conectivo.Se han encontrado hasta agora 3 xenes que participan dentro do desarrollo do síndrome: COL2A1, COL11A1 y COL12A1; o primeiro representa a maioría dos casos (75%), e os síntomas (fallas nas articulaciones, na audición e na vista) afectan a todo o cuerpo,o igual que o segundo xen, sen embargo, o terceiro é unha variación do síndrome, que recibe también o nome de Displasia oto-espondilo-metafisiaria, que afecta solamente ás articulaciones e a audición deixando a vista casi intacta. Hay rexistros dun cuarto grupo, cuxa causa xenética esta aun por determinar.Dentro dos sintomas encontrse ademais de este miopía,cataratas,escoliosis,etc.El tratamiento vai focalizado ós síntomas, tratamentos oftalmolóxicos e auditivos, valoración reumatolóxica, e apoyo psicolóxico e educacional. Todo isto para unha mellor calidade de vida, xa que esta enfermedad carece de tratamiento definitivo.

  12. Ana Domínguez di:

    Un amigo meu pásalle isto, e efectivamente prodúce problemas na fala enecesita utilizar aparato. Non se confirma que sexa hereditario ou non pero por exemplo a nai do meu amigo tamen ten este problema..
    Esta enfermidade é de orixe multifactorial, onde están involucrados factores de orden xenético e ambiental de axentes que causan anomalías durante o desarrollo do feto. Entre estos últimos menciónanse, en mulleres xestantes, o estrés, avitaminosis, o consumo de drogas e alcohol, o mal hábito de fumar. Os factores de risco incluen antecedentes familiares de labio leporino ou paladar fendido.

  13. Yannick Afonso di:

    Estas feridas son habituais en nós,pero pode haber diferentes tipos de feridas nos beizos..Queria destacar o que se chamas as aftas, que son pequenas ulceracións dolorosas que aparecen na mucosa bucal.
    Aunque descoñécese a causa, parece ser que o carácter nervioso ten un papel no seu desenvolvemento;
    Entón un afta é unha mancha blanquecina redonda cunha aureola vermella. É común que a llaga se forme sobre o texido blando, particularmente no interior do beizo ou fazula, sobre a lingua ou no paladar blando e, algunhas veces, na gorxa. Polo xeral, as aftas pequenas desaparecen ós dez días sen tratamento e non deixan cicatrices. As aftas maiores son menos comúns, poden ser de forma irregular, necesitan varias semanas para curarse e é freconte que deixen cicatrices.

  14. Carlos García di:

    Segundo científicos británicos da Universidade de Bristol e Liverpool os nenos que nacen con fisuras a menudo enfrentan desafios importantes, polo que é moi importante que participen no proxecto “Cleft Collective” ,xa mencionado por Beatriz, que é o banco de datos máis grande do mundo para estudiar as causas do labio leporino e o padalr fendido.
    Segundo a profesora Nichola Rumsey, unha das participantes no proxecto, “cando os pais teñen un bebé cunha fisura, polo xeral unha das primeiras preguntas que se fan é ¿por qué nos pasou isto a nos?'</em>”.”Tamén desexan saber si o seu bebé estará ben a medida que crece”.O enfoque deste proxecto será reunir datos psicolóxicos dos pais sobre a súa experiencia có diagnóstico, asuntos como a paternidade dun neno con fisura e a súa necesidade de apoio.
    Aínda non hai cifras detalladas sobre a prevalencia de labio leporino e/ou paladar fendido creese que a prevalencia máis alta é entre poblacións indíxenas de Estados Unidos e as asiáticas.
    A menor prevalencia é entre a población africana e latinoamericana

  15. Santiago de la Iglesia di:

    Os maiores e máis importantes problemas que observo deste defecto conxénito pode ser que: despois das primeiras operacións quirúrxicas, nas que a recuperación pode durar ata 4 semanas, no futuro terase que ir observando a ver se se ten que repetir. E no caso dunha reparación do paladar fendido necesitará unha consulta cun odontólogo ou ortodoncista, xa que os dentes poden requerir dunha corrección a medida que saen. Tamén a práctica dunha audiometría temprana e repetila co tempo, que ten como obxetivo captar as alteracións das audicións, polo motivo de que queda máis posibilidade de infección auditiva pola presenza dun paladar débil.

    Sobre o que explica Nahir no comentario da súa noticia, creo que non fai falla dicir que as persoas que sofren este tipo de anormalidade son, claramente, caracterizadas como persoas normais. E o que pense o contrario creo que aínda está vivindo en séculos pasados, con ideoloxías moi anticuadas.

  16. Cristina González di:

    Eu teño un familiar que ten este problema e a tiveron que operar do beizo leporino e da fisura do paladar,unha vez que a operan, e o padalar está pechado totalmente, sobre os 4 anos de edad, terá que ir ao foníatra para o estudo da voz.

    Co paladar ben pechado, alongado e coa súa musculatura reconstruida anatómicamente, un alto porcentaxe de pacentes presenta unha fonación dentro da normalidade, polo que non requiren ningún tipo de tratamento logopédico. É importante que as persoas que rodeen ao neno fálenlle o máis correctamente posible.

    Hai casos que a pesar de estar ben operados presentan voz nasalizada (rinofonia). Isto débese á falta de ton da musculatura velar. Estos casos precisaran rehabilitación logopédica.

    O logopeda orienta o tratamento cara a corrección da rinolalia aberta, os defectos de articulación do linguaxe, os xestos e tics.

  17. Eduardo Cagide di:

    Dra. Licia Selleri, profesora asociada de bioloxía celular do desarrollo do Colexio de Mediciña Weill Cornell na cidade de Nova York, é a directora dun recente e moi amplo estudo, no que se investigan posibles reparacións xenéticas dos labios leporinos en embrións.
    Os estudos levanse acabo con ratos, e ata o de agora determinouse que alterar un tipo de molécula dentro dunha vía de señalización específica pode correxir o labio e o paladar hendidos.
    Dra. Licia dixolle ao colexio de médicos:”É un resultado moi provocador porque abre unha avenida completamente nova de estratexias para a *reparación tisular”, pero tamén añadiu que ainda que os resultados do estudo estan a ser prometedores, nunca podemos olvidar que as investigacións con animais non sempre chegan a ser compatibles coas persoas.

    *Reparación tisular:É o proceso de sustitución de células mortas por células novas,
    sanas, derivadas normalmente dunha parte sana da zona que queremos reparar.

  18. Mateo Fdez di:

    O labio leporino trátase de diversas maneiras: a máis usual é a obturación do paladar mediante unha prótese que encaixe perfectamente e tape o oco. Tamén pódese utilizar a ciruxía, entre os 6 e os 12 meses de idade, quedando as necesidades de vida normal xa satisfeistas (cunha voz normal) para entre o 20 e o 25% dos pacentes. No resto dos casos as intervencións téñense que prolongar durante o resto da infancia do afectado. O último e máis novedoso método para arranxar este defecto é o Latham, un novo aparello que é insertido mediante alfileres e cirurxía no sitio do inexistente paladar, agarrado ós lados. Durante o resto de infancia do paciente, os pais (ou outros) dan unha volta a un tornillo que ten o dito Latham, e que vai estirando o texido da zona e xuntando os bordos da hendidura.
    Sen embargo, se a hendidura está presente tamén no maxilar, nesa zona se recheará o oco con tecido óseo, que pode ser obtido do propio paciente.

  19. Ishaka Osigbemhe di:

    O tratamento adoita ser unha operación para pechar o beizo e o padal. Con frecuencia, os médicos realizan esta cirurxía en varias etapas. Polo xeral, a primeira operación efectúase durante o primeiro ano do neno. Co tratamento, a maioría dos nenos con beizo leporino ou padal hendido están ben.

  20. Alexandra Parceiro di:

    O beizo leporino é máis frecuente en nenos e a fisura palatina aillada (sen beizo leporino) é máis frecuente nas nenas.

    Outra anomalía relacionada coas anomlías da noticia é a Triada de Pierre Robin.
    A triada de Pierre Robin é unha anomalía conxénita que se caracteriza pola presenza de micrognatia (mandíbula pequena), glosoptosis (lingua caída hacia a farinxe) e fisura de paladar blando. Descoñecese as causas específicas desta anomalía, pero suponse que é de orixen multixénico. Das tres patoloxías descritas, é a caída da lingua hacia a farinxe a que pode producir ahogamento e dificultades na alimentación e respiración. Sobre todo cando o neno dorme. A mandíbula vaise desarrollando e crecendo, no 80% dos casos espontáneamente, no primeirp ano de vida e a fisura palatina intervinse quirúrxicamente.

  21. Evelin López di:

    Eu non sabía nada desta enfermidade, estiven mirando videos en youtube, a verdade parecenme horribles as imaxes que amosan, e tamén as historias que contan moitas nais en blogs.
    Vendo que xa aportaron moita información, atopei pouco mais que engadir.
    Os tipos de beizo leporino que reciben distintos nomes de acordo á ubicación e ao grado da deformación do biezo.
    -Beizo leporino de forma unilateral incompleta – presencia dunha hendidura nun lado do beizo que non se extende ata o nariz. -Beizo leporino unilateral completo – en este caso, a hendidura, que tamén se ubica a un lado do beizo, se extiende ata o nariz.
    -Beizo leporino bilateral completo – é a forma máis severa xa que aparece a ambos lados do beizo; e a hendidura se extende a toda a zona inferior do nariz.Cabe precisar que beizo leporino e paladar hendido non son sinónimos. O segundo presentase cando o paladar do bebé non se pecha completamente. Son defectos que poden presentarse simultáneamente pero tamén ocurrir de maneira independente.

  22. Sara Otero di:

    Moitos dos meus compañeiros falaron nos seus comentarios do tratamente para esta enfermidade conxénita, que debera ser quirúrxico. Eu guiada pola miña curiosidade, estiven indagando acerca deste proceso e quixera compartir con vós o que atopei, a cronoloxía do tratamento.
    1. Peche do beizo (queilorrafia), con reconstrucción do piso nasal e corrección da deformidade da aleta nasal (rinoplastia primaria). A intervención realízase entre os 3 e 6 meses de idade, sempre respetando os parámetros que se coñecen como a regla dos “dez”: peso entre 4,5 e 5 kg, hemoglobina superior a 10g/100ml, e número de leucocitos menor de 10000 mm3. Poden empregar dúas técnicas diferentes: Malek ou Millard.
    2. Peche do padal (uranostafilorrafia). A intervención realízase a partir dos 12 meses, pois o músculo non está suficiente desenrolado. Trátase de conseguir unha boa lonxitude, que o padal non esté tenso, e que o veo teña unha boa movilidade. Pecharse en 1 ou 2 tempos, dependendo do tipo de fisura.
    3. Estudo foniatrico e rehabilitación logopedica. Aos 4 anos, o paciente debe acudir ao foníatra para o estudo da voz. Poden presentar rinolalia, pero se aos 7 anos persiste a pesar do tratamento logopédico, precisarase unha intervención de faringoplastia.
    4. Ortopedia maxilar. Os pacientes normalmente presentan un desplazamento do maxilar superior, que podemos combater coa aparatoloxía ortodoncica-ortopédica*.
    * Cabe distinguir entre ortopedia (movemento dos maxilares) e ortodoncia (movemento dos dentes).

  23. Xisela Lema Díaz di:

    Posibles complicacións asociadas co labio leporino e o padal fendido

    Máis alá da deformación estética, as posibles complicacións que poden estar asociadas cun labio leporino ou un padal fendido inclúen, pero non están limitadas a, as seguintes:

    -Dificultades de alimentación: Preséntanse máis dificultades para a alimentación coas anomalías do padal fendido. O bebé pode ser incapaz de succionar axeitadamente porque o padal non está formado completamente.
    Infeccións do oído e perda auditiva: As infeccións do oído débense a miúdo a unha disfunción do tubo que conecta o oído medio e a garganta. As infeccións recorrentes poden levar a unha perda auditiva.
    Atrasos do fala e da linguaxe: A causa da abertura do padal e do labio, a función muscular pode verse reducida, o que conduce a un atraso no fala ou fala anormal. Consulte co médico se o seu fillo necesita unha remisión para visitar un terapeuta do fala.
    -Problemas dentais: Como resultado das anomalías, é posible que os dentes non poidan saír normalmente e polo xeral requírese tratamento de ortodoncia.

Deixa unha resposta