Non é a solución

O primero caso coñecido de anorexia nerviosa deuse en Catalina de Siena. Con 26 anos a sua idea de adicar a  vida a Deus chocou cos plans de seus pais de casala. Esta situación levouna a encerrarse na sua habitación a maltratarse deixando de comer, conseguindo ingresar ó final na orden dominicana pero coa mitade do seu peso. O seu prestixio  extendeuse rapidamente e tras a sua morte, ós 28 anos, contaba xa con moitas seguidoras relixiosas.

Durante a Idade Media houbo moitos casos de anorexia nas relixiosas.  O xaxún era un medio para que o espíritu triunfase sobre a carne. Estar sen comer era considerado como un signo de santidade. A esta anorexia sufrida polo seguimento a Deus se lle chamou
“Anorexia santa”.   A palabra anorexia era utilizada polos médicos como sinónimo de falta de apetito, inapetencia e certos trastornos do estómago.

Hoxe en día a anorexia nerviosa é un trastorno do comportamento alimentario que se caracteriza por unha perda significativa do peso corporal producida normalmente pola decisión voluntaria de adelgazar. Este adelgazamento  conseguese suprimindo ou reducindo o consumo de alimentos, especialmente “os que engordan” e tamén con certa frecuencia mediante vómitos, uso indebido de laxantes, exercicio físico esaxerado e consumo de anorexíxenos, diuréticos…  O trastorno soe iniciarse entre os 14 e 18 anos de idade, pero nos últimos tempos está descendendo a idade de inicio.

O pacente anoréxico experimenta un intenso medo ó aumento de peso a pesar de que este disminúe cada vez máis e de unha maneira alarmante. Prodúcese unha distorsión da imaxe corporal, o que obriga a manter a dieta.

O feito da perda de peso é negado practicamente sempre polo enfermo e non soe ter conciencia da enfermidade. Esta malnutrición produce alteracions, síntomas e trastornos: hipotensión, alteracions da pel, caída do pelo, trastornos gastrointestinais, etc. Tamén danse síntomas de ansiedade depresión e obsesivos. Esta malnutrición tamén provoca tristeza, irritabilidade, aislamento social e incluso ideas de morte e suicidio.

Estos casos soen darse en moitas modelos e tamén noutras moitas persoas que temos arredor de nos, pero non decatámonos.

Cales son as últimas normas establecidas para este tipo de enfermidades en anuncios publicitarios?

Autora: Evelin López

Esta entrada foi publicada en 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

22 Responses to Non é a solución

  1. Thiago Echevarría di:

    A anorexia e a bulimia son dous enfermidades que, a o largo dos últimos 10 anos, aumentaron seus índices de forma preocupante. e o peor é que moitos creen que os anuncios e programas de televisión provocan nos adolescentes gran parte dos cambios en hábitos alimentarios. Pero España decidiu a actuar e implementó unha exemplar ley para prevenir estos desórdenes.

    Según conta a BBC Mundo, os españois foron capaces de regular legalmente sobre a emisión de programas e avisos publicitarios que estimularan a anorexia ea bulimia nos menores.
    Grazas a esta Ley Audiovisual, queda estríctamente prohibida a emisión de contenido publicitario sobre productos adelgazantes, operacións quirúrgicas e tratamientos estéticos durante os horarios de protección infantil.

  2. Boris Lobón di:

    Como di Thiago acerca das duas enfermidades aumentaron moito debido ós anuncios de operacions,medicamentos adelgazantes e demais metodos que perxudican a salud do individuo.A anorexia como toda enfermidade se pode curar pero esta tamén é psicolóxica e como tal pode necesitar algun tratamento parapsicolóxico.Estas soen padecernas as mulleres sobe todos as modelos victimas de toda exclusión nos medios de televisión debido súa delgadez-gordura.Para finalizar queria dicir que grazas a ley audiovisual a baixado os casos de morte.

  3. Mila Mosquera di:

    Estiven informándome deste tema, e navegando pola rede, atopei cousas realmente horrorosas. Exiten unha especie de blogs ou foros onde estas persoas que padecen a enfermidade da anorexia, por que é de verdade unha enfermidade e moi perigosa que pode ocasionar un final moi tráxico como é a morte, escribe unha serie de “consellos” para que podas mentir co tema de alimentación, literalmente de di como tes que facer para evitar comer e engañar a túa familia e amigos. Vou citar algúns, por exemplo:

    1- Ao cheirar algo moi moi doce o teu corpo rexístrao como que o comiches, venden inhaladores con aromas a plátano e vainillas, cousas moi empalagosas senón pois cómprache algún aromatizante para eses momentos.
    2- Cando teñas moita fame cepíllate os dentes ou proba algo de menta, isto fai que o apetito se acabe.
    3- Trata de investigar todo o relacionado con proanas*, á parte de entretido beiras como outras lograron o teu soño dándoche ánimos de seguir adiante.
    ( Deíxovoos un enlace do que significa “proana” : http://es.wikipedia.org/wiki/Pro-ana )
    4- Moitas persoas córtanse para auto castigarse cando fallan, se o fas non o fagas moi profundo, non querrás ter cicatrices, e faino en lugares que normalmente non che vexan como por exemplo as pernas ou o estomago.
    5- Só usa roupa apertada para lembrarche o gorda que estás, pero fóra usa roupa folgada así ninguén verá que estás adelgazando.

    Na miña opinión é de verdade algo que debe de ser denunciado, xa que este tipo de blog non deben de exitir.

  4. Nildes Abella di:

    Impresionoume moito os consellos das páxinas que cita Mila no seu comentario, xa oira falar desas páxinas pero non imaxinaba que chegaran a eses extremos.
    O longo das páxinas pro-ANA (anorexia) e pro-MIA (bulimia) recóllense multitude de dietas desequilibradas sen fundamento científico e que poñen en risco á vida de quen as realiza.
    Entendese por alimentación equilibrada ou saudable aquela que permite ó individuo manter un adecuado estado de saúde e o capacita para a súa actividade diaria. Debe estar integrada por todos os grupos alimenticios.
    A segunda sección que máis éxito ten, despois das dietas, é a zona que denominan “tips” Trátase de trucos para enganar ó estómago e á mente(que na maioría das veces son falsos) ou como enganar ós pais.
    Tamén abundan o nome de medicamentos como se de recetas milagrosas se tratase, pero nunca se fala das reacción adversas.

    A anorexia e a bulimia pertencen a un grupo de trastornos caracterizados por unha alteración nas condutas alimentarias, producidas como unha resposta á ansiedade, causada polo medo a estar gordos ou obesos. Estas enfermidades dánse principalmente en mulleres,soamente entre o 5–10 % dos afectados son homes.
    Xapón é o país con maiores índices de casos destas enfermidades.
    Pero entre ambas existen diferenzas:

    No caso da bulimia, prodúcense episodios de inxesta voraz , acompañados dun sentimento de falta de control e tra-los que o paciente usará vómitos, laxantes, diuréticos ou o exceso de exercicio para evitar a ganancia de peso.
    Os pacientes anoréxicos, caracterízanse por ter unha visión distorsionada do seu corpo, de modo que a pesar de estar excesivamente delgados, seguen véndose gordos.
    Hai diversos tratamentos entre os que destacan: psicoterapia, terapia comportamental, terapia con medicamentos e familiar.

  5. Laura González di:

    Me parece increible como hay personas que pueden verse de manera distinta a la realidad y que puedan llegar a tal extremo.

    Os dejo algunas de las consecuencias de la anorexia:
    Descenso del esófago al nivel del estómago.
    Absorbe las grasas acumuladas y adelgaza.
    Problemas de crecimiento.
    Desequilibrio hormonal.
    Desequilibrio electrolítico y mineral.
    Interrupción de la menstruación.
    Bradicardia (bajo ritmo cardíaco).
    Estreñimiento.
    Caries.
    Piel seca.
    Calambres.
    Labios secos.
    Hinchazón de ojos.
    Hipotensión.
    Hipotermia.
    Anemia.
    Pérdida de cabello.
    Uñas quebradizas.
    Dolores de cabeza.
    Muerte.

    Estas consecuencias o efectos de la anorexia nerviosa pueden ser muy graves y como se menciono anteriormente puede llevar a la muerte. Lamentablemente millones de adolescentes persiguen una perfección que no existe y caen en los brazos de la anorexia nerviosa, enfermedad que si es tomada a tiempo es recuperable.

  6. Alexandra Parceiro di:

    Na década de 1870, o médico inglés William Withey Gull utilizou por primeira vez a expresión “Anorexia Nerviosa” nunha conferencia en Oxford e a describiu como unha enfermidade de orixen psicolóxico. Casi o mesmo tempo Charles Lasègue realizou estudos sobre o trastorno e chamouno “Anorexia histérica” para resaltar o orixen psiquico das alteracións alimentarias. A principios do S.XX, comenzou a tratarse dende o punto de vista da endocrinoloxía e a partir dos anos 30 do S.XX estudase dentro da psicoloxía e a siquiatría.

    Existen dous subtipos de anorexia nerviosa según o DSM (Manual diagnóstico e estadístico dos trastornos mentais):

    Restrictiva: caracterizase porque o paciente intenta disminuir de peso realizando dieta e practicando exercicio físico. Non existen vómitos autoprovocados nin consumo de medicamentos para acelerar a acción da dieta.

    Purgativa: Ademáis da dieta e o exercicio, as persoas afectadas por esta modalidade
    autoprovocanse o vómito, xeralmente intentan ocultalo para que ninguén o sepa. É frecuente que esta práctica difundase a amigas ou se copie de series de televisión. Ademáis consumen diversos medicamentos que supostamente poden axudar na disminución de peso.

    O problema é que a xente o pensar en anorexia pensa en mulleres, pero tamén existen casos de homes.

  7. Naomí Mosquera di:

    A anorexia nerviosa é unha afección médica grave que pode ser mortal. Dacordo con alguns estimativos, leva a morte nun 10% dos casos. Os programas de tratamento con traxectoria poden axudar as persoas afectadas a regresar a un peso normal, pero é común que a enfermidade reaparezca. O maior desafío no tratamento da anorexia nerviosa é que a persoa recoñeza que ten unha enfermidade. A maioría das persoas que sofren este tipo de anorexia neganse a creer que teñen un trastorno alimentario e, con frecuencia, ingresan ao tratamiento sólo cando a sua afección é grave. Os obxetivos do tratamento son primeiro restaurar o peso corporal normal e os hábitos alimentarios.
    As mulleres que desarrollan este trastorno alimentario a temprana edad teñen unha mallor probabilidade de recuperación completa. Sen embargo, a maioría das persoas con esta afección seguiran prefirindo estar nun peso corporal baixo e estar moi concentrados nos alimentos e nas calorías. O manexo do peso pode ser difícil e é posible que requirase un tratamento a longo prazo para permanecer nun peso saludable.

  8. Roxana Cadena di:

    Hoxe en día na sociedade ,dase moita importancia ao corpo e ao aspecto en xeral, xa que teñen como prototipo o corpo delgado nas nenas , e e nos nenos un corpo musculado. Pero todo isto leva a moitos adolescentes a abusar do seu corpo al no obter os resultados que eles queren a base de exercicio e demáis todo ísto os leva a recurir, a metodos perxudiciales para o corpo.
    Moitas adolescentes deixan de comer para “adelgazar” aunque xa teñan un corpo bo e as leva a anorexia o a bulimia.
    Tamén os nenos, empezan a edades tempranas nos gimnasios, abusando o tempo de entrenamento, sin darse de conta que o seu corpo esta en desarollo.
    Tamén corren o perigo de encontrarse con xente que os convence para utilizar anabolizantes.
    Pero todo isto es culpa da sociedade xa que ven un corpo gordo como algo que no gusta.

  9. alberto amor di:

    Aparte da anorexia,tamén podemos falar da bulimia,ou bulimia nerviosa,este consiste en que unha persoa énchese a comer,máis tarde esta debido ó seu sentimimento de culpabilidade e de angustia(xeralmente)fan un gran “ayuno voluntario” ou MOI POUCA inxesta de alimentos e hasta meterse os dedos na boca para provocar o vómito pero ó poco tempo máis tarde volven a facer novas inxestas compulsivas.

  10. Lenny Mamani di:

    E moi interesante a entrada xa que isto afecta moito aos adolencentes como nos, intentando buscar un corpo perfecto que imparte a sociedad coas publicidaddes que eles fan .

    Xa que mensionou meu compañeiro a bulimia aportarei mais informacion sobre ela .A bulimiam nerviosa diferencianse en dous tipos:

    -Tipo Purgativo .É cando o enfermo
    provocase o vómito con regularidade ou abusa de laxantes, diuréticos o enemas.

    -Tipo non purgativo. Neste caso, para controlar o peso utilizan como mecanismos o exercicio físico intenso ou o ayuno , pero regularmente non hai vómitos autoinducidos, abuso de laxantes, diuréticos o enemas.

  11. Sara Otero di:

    Como ben apuntou a miña compañeira Roxana estas enfermidades de anorexia e bulimia veñen provocadas pola mentalidade da sociedade, maioritariamente, xove. Todos queren alcanzar ese prototipo de corpo que consideramos perfecto. As mozas buscan un corpo delgado, sen ningunha “chicha”; e os homes buscan un corpo forte, onde se poidan apreciar cada un dos seus músculos ben definidos.
    Paréceme asombrosa a situación na que estamos, referíndome a todas esas páxinas de Internet que axudan a alcanzar ese ideal, ou eses foros onde anoréxicas comparten consellos. Creo que deberían censurar algunhas destas páxinas como xa fixeron cos anuncios de televisión, porque exercen a mesma ou maior influencia. Unha rapaza, hoxe en día, se quere adelgazar de maneira rápida soamente ten que buscar en google e pode atoparse con todo este tipo de cousas. Isto debería cambiar, a rede nalgúns aspectos é demasiado libre. De verdade que me asusta atoparme con páxinas nas que por exemplo unha adolescente escriba un diario no que fale das súas comidas, proporcione trucos para enganar as persoas do seu entorno de que come, e aconsella incluso cales alimentos son máis doados de devolver. Por riba, no foro hai comentarios nos que piden axuda porque están tan acostumadas a meterse os dedos para devolver, que xa non lles funciona. Menos mal que de vez en cando sae algún anónimo que lles advirte do risco que corren, que non desperdicien a súa vida.
    Existe un novo tratamento para a anorexia nerviosa diseñado polos investigadores ingleses. Trátase dun breve video-clip con elementos visuais e auditivos que estimulan as reaccións instintivas e emocionais e impulsan a inxerir máis alimento, nas condicións marcadas polo vídeo. Aquí vos deixo o enlace:
    http://www.larazon.es/noticia/8691-disenan-un-nuevo-tratamiento-para-la-anorexia-nerviosa

  12. Sabela Escourido di:

    Paréceme moi interesante esta entrada,xa que como din moitos dos meus compañeiros hoxe en dia este tipo de enfermidades estase estendendo moito.
    Non todas as persoas somos iguais,e cada un de nos ten una xenética distinta.Cando unha rapaza ou un rapaz ve un modelo na televisión gustaríalle ser como eles xa que son o prototipo de beleza na sociedade.Hai rapaces que chegan a obsesionarse tanto que mesmo anotan todo o que comen nun dia para así saber o que non deben comer o dia seguinte e así sucesivamente.
    Pouco a pouco convértense en anoréxicos ou bulímicos.
    Estas persoas teñen a auto-estima moi baixa. Perden amigos e sofren depresión, ódianse así mesmos.Incluso moitos deles pensan no suicidio.
    E incrible como a sociedade cambia tanto, xa que antigamente as mulleres “rellenitas” eran consideradas mais guapas que as delgada.
    Normalmente as mulleres que soen caer na anorexia ou bulimia pensan que sendo delgadas gustaríanlles a mais homes,pero esta demostrado que a maioría dos homes prefire unha muller “rellenita” a un “esqueleto andante”.

  13. Santiago de la Iglesia di:

    No caso dos homes, como ben dicides, a imaxe que se quere conseguir é un corpo atlético, musculado, e á vez delgado para alcanzar esa definición muscular marcada. A verdade é que unha cosa contradice a outra, xa que para conseguir un volumen muscular fai falta unha elevada inxesta de alimentos, máis tampouco se quere engordar. Por iso, moita xente que entrena nos ximnasios acaba recurrindo a suplementos nutricionales que lle aporten a cantidade idonea de nutrientes (nos que destacan as proteínas e carbohidratos) e menos en lípidos, para conseguir un nivel de hipertrofia muscular maior. Isto é un problema, e máis se directamente se dirixen a esteroides, creatina, etc. que cambian totalmente o metabolismo do corpo e pasa de ser un procedemento natural a un artifical, do que se dependerá en pouco tempo con infinidade de efectos secundarios moi perigosos.

    Unha enfermidade provocada por este cambio de imaxe radical e insatisfacción polo corpo continua chámase Vigorexia. Esta acaba sendo máis perigosa ca anorexia e a bulimia, e podo falar dela con máis respeto e sabiduría, xa que eu estiven a punto de sufrila fai un tempo. O problema que se presenta na persoa, principalmente, é que ten unha imaxe distorsionada do seu corpo, pero a diferenza da que xa falastes, centrase máis na tonicidade muscular. Os afectados vense delgados e debiluchos con respecto a súa idealización vigorosa. Isto fai que aumenten as horas de ximnasio de forma compulsiva, conseguindo desproporcións do corpo e alteracións metabólicas expostas.

  14. Olalla Manteiga di:

    A anorexia sempre me pareceu un tema arrepiante. En internet non deberían permitir ese tipo de blogs que incitan a enganar e a non comer para estar máis delgadas. Normalmente comeza coa eliminación dos hidratos de carbono, xa que existe a falsa crenza de que engordan. A continuación rexeita as grasas, as proteínas e incluso os líquidos, levando a casos de deshidratación extrema. As persoas afectadas poden perder dende un 15 a un 50 por cento, nos casos máis críticos, do seu peso corporal. Non é só a apariencia física, senón que tamén provoca problemas psicolóxicos graves. A súa causa é descoñecida, pero os factores sociais parecen importantes. Aínda que hai moitos factores socioculturais que poden desencadear a anorexia, é probable que unha parte da poboación teña unha maior predisposición física a sufrir este trastorno, ao marxe da presión que poida exercer o entorno. Por isto existen factores xerais que se asocian a un factor desencadeante que é o que precipita o desenrolo da enfermidade.
    – A propia obesidade do enfermo.
    – Obesidade materna.
    – Morte ou enfermidade dun ser querido.
    – Separación dos pais.
    – Alonxamento do fogar.
    – Fracasos escolares.
    – Accidentes.
    – Sucesos traumáticos.
    Nalgúns casos, fano porque se queren parecer ás súas famosas favoritas. Famosas como Keira Knightley, as irmás Olsen, Lindsay Lohan ou Amy Winehouse que padeceron este transtorno nalgún momento da súa vida. O meu consello é que hai que quererse tal como somos e que non nos deixemos influenciar por persoas que cren saber moito deste tema. Cunha alimentación equilibrada e facendo exercicio físico regularmente (sen excederse) conséguense uns resultados que nos permiten levar unha vida sana e libre deste tipo de transtornos alimenticios.

  15. Nerea Pardo di:

    Isabelle Caro era unha modelo que se fixo famosa porque foi a imaxe dunhas fotografías que Toscani divulgou no ano 2007 baixo a campaña Nolita para mostrarlle ao mundo os estragos da anorexia e nas cales ela deixaba ver o seu corpo semi espido, consumido pola falta de alimento(so pesaba 31Kg).

    Según palabras da modelo, quixo formar parte da campaña para “Alertar a todas as rapazas mostrándolles os perigos das dietas e dos ditados da moda”. Isabelle sufría de anorexia dende os 12 anos, e en 2006 chegou a pesar 25 kilos, momento no que pasou semanas en estado de coma.
    No 2008 a modelo publicou unha autobiografía chamada ‘A pequena nena que non quería ser gorda’na cal falaba sobre a súa loita contra a anorexia, enfermidade que comezou a padecer polas presións da súa nai.
    Despois da famosa campaña Nolita(realizada durante a Semana da Moda Feminina de Milán), Isabelle recoñeceu que as imaxes eran “o propio horror” e que as fixo para “mostrar o corpo dunha persoa enferma de anorexia, que ten psoriases, e o corpo dunha anciá”.

    Isabelle morreu 17 de novembro de 2010 nun hospital de Tokyo a causa dunha neumonía, contra a cal o seu organismo non puido facer fronte a causa do mal estado no que se se encontraba.

    Aquí vos deixo dúas fotografías que apareceron en xigantescos carteis publicitarios nas rúas das principais cidades italianas e en unha dobre páxina do diario La República.
    http://www.elarmariodelatele.com/blogs/promocionverano/resource/anuncio%20nolita.jpg

  16. Beatriz Castro di:

    A anorexia a parte de afectar á persoa que a padece tamén pode afectar outras vidas como é o caso dunha muller cun trastorno alimenticio embarazada. A preocupación dos especialistas que a atenden multiplícase, ademais da saúde da nai, débese estar pendente dos efectos que a anorexia ou bulimia poden provocar no desenrolo do bebé.
    Son poucos os estudos científicos que se fixeron sobre o tema, pero no British Journal of Psychiatric, acábase de publicar os resultados dunha ampla investigación que analizou os datos de mulleres embarazada con bulimia, anorexia ou ambas.De acordo con este traballo, as mulleres con bulimia tiñan mais posibilidades de ter antecedentes de abortos e as que padecían anorexia, nenos con baixo peso.
    Para o correcto desenrolo do embrión e o feto, é necesario un aporte suficiente de nutrientes na dieta da nai, como iodo, calcio, ferro e vitaminas B6 e DHA, ademais de ácido fólico, cuxa ausencia está relacionada con defectos no tubo neural do bebé, labio leporino e desprendemento da placenta.
    O risco de depresión tras o alumbramento nas mulleres con bulimia é do 65% fronte ao 15% das mulleres sas.
    Por todo isto, recoméndase realizar un seguimento preventivo durante a crianza, al menos os tres primeiros meses de vida, conxuntamente co pediatra.

  17. Antía Navajas di:

    Estiven mirando páxinas pro-ana e pro-mia, e son un pouco escalofriantes. Paréceme anormal que tanta xente confíe en outras mozas ou mozos donos desas páxinas tan nocivas para ás mentes suxestionables dos anoréxicos ou bulímicos e que tamén teñen as mesmas enfermidades.
    Nestas páxinas a parte de dar consellos sen sentido ofrécense para cambiar os correos e así poder dar mellores consellos dependendo das “necesidades” de cada un.
    Aquí deixo unha páxina moi completa e ordenada ao meu parecer que a fai xente ana ou mia, aquí resólvense todo tipo de cuestións, por favor mirádea detidamente.

    http://proana.foroactivo.com/

    Eu teño unha amiga que é anoréxica e está a ter moitos problemas para deixar todo iso, ela de verdade non entende que o que está a facer está mal, pero a pesar de todo, o que máis necesitan é o apoio dos amigos e da familia. Por iso pídovos que se coñecedes a alguén así non o marxinedes, que os apoiedes e que esteades ahí cando o necesiten.

  18. Rosalía García di:

    Na procura de información sobre este tema, sentín unha tristeza e certa preocupación comprobando a cantidade de información que existe na rede e está ao alcance de todo o mundo.
    Pregunteime cales eran as razóns que levaban a unha persoa (xeralmente a unha muller, xa que os casos son máis abundantes) a someterse a estas torturas por alcanzar un modelo ¿de que?.
    Expresan, as pro-ana que ninguén dixo que fora fácil ser princesa, e ese é o seu principal obxectivo. Pero, en que princesas se miran? Principalmente nas modelos, e nalgunhas actrices. Deixan de ver á persoa, tan só ven un corpo (corpo que deixa de ser agradable para os demáis).
    Por que estas rapazas non están contentas consigo mesmas? Por que non estaban aceptadas? A que tipo de escravitude estamos sometidos? A sociedade somos nós, e se esto é “culpa” da sociedade, é moi probable que nós tamén sexamos responsables.
    Atopei un video dunha campaña contra a anorexia que invita a reflexionar,
    déixovos o enlace:
    http://www.youtube.com/watch?v=Q3dFyoUQD6c

  19. Mateo Fdez di:

    A acción típica da bulimia de vomitar a comida inxerida non é nada novo, dado que xa se practicaba nos tempos dos romanos. Estes, nos grandes banquetes, despois de comer ata fartarse (con pratos como as linguas de periquito ou os testículos de calquera animal, enormemente cotizados) metíanse unha pluma de pavo real pola gorxa para vomitar e poder seguir comiendo. A esta poderíamos sumar centos de curiosas costumbres deste mundo, como a de lavarse os dentes con orines, a predilección polos unicellos ou a tremenda liberdade de miras respecto a todo aquelo relacionado ca sexualidade, moitos deles temas tabú hoxe en día.

  20. Yannick Afonso di:

    A verdade é que este é un tema moi serio nos que cada vez é mais común,sobre todo nas modelos que dan moito do que falar.A Anorexia é un trastorno da alimentación caracterizado por unha pérdida considerable de peso, mantenida polo mesmo enfermo.Algunhas das consecuencias da anorexia son:
    -Graves perturbacións na percepción do propio corpo.
    -e o Preocupación obsesiva e excesiva polo peso corporal aspecto físico.
    Aislamento social.
    -Rechazo polos alimentos.
    -Autoinducción da pérdida de peso.
    -Pérdida significativa de peso corporal.
    -Freconte falta de conciencia da enfermidade, cunha falsa vivencia do benestar e negativa ó tratamento.
    Déixovos un enlace onde hai información sobre a anorexia,fotos de modelos anoréxicas,etc:
    http://www.sineljefe.com/la-anorexia-en-las-pasarelas/

  21. Ana Domínguez di:

    Preferentemente esta enfermidade a padecen chicas xóvenes de idades comprendidas entre 14 e 18 anos; este colectivo agrupa o 90% dos casos. No 10% restante, encóntranse chicos adolescentes, niños, niñas e mulleres maduras. Xeneralmente preséntase na adolescencia ou nos primeiros anos da idade adulta e afecta con maior frecuencia ás mulleres, afecta do 1 ao 2% da población femenina e so do 0.1 ao 0.2% dos homes.

  22. Xisela Lema Díaz di:

    A anorexia normalmente comeza coa eliminación dos hidratos de carbono, xa que existe a falsa crenza de que engordan. A continuación rexeita as graxas, as proteínas e mesmo os líquidos, levando a casos de deshidratación extrema. A estas medidas drásticas pódenselle sumar outras condutas asociadas como a utilización de diuréticos, laxantes, purgas, vómitos provocados ou exceso de exercicio físico. As persoas afectadas poden perder dende un 15 a un 50 por cento, nos casos máis críticos, do seu peso corporal.. Esta enfermidade adoita asociarse con alteracións psicolóxicas graves que provocan cambios de comportamento, da conduta emocional e unha estigmatización do corpo.

Deixa unha resposta