Xa é mestre


Un ejemplo de superación es el de Pablo Pineda, el primer discapacitado español con síndrome de Down que ha terminado una carrera universitaria, Pablo ha inculcado a los niños de un colegio público de la ciudad de Córdoba la tolerancia ante la diferencia, durante los tres días en que ha ejercido de maestro.

Pablo Pineda, que nació con síndrome de Down en Málaga en 1974, es diplomado en Magisterio y está a punto de terminar la carrera de Psicopedagogía. Pineda ha indicado que ha luchado muy duro durante toda su vida contra la indiferencia de sus compañeros de clase, especialmente durante su etapa en el instituto, por lo que ha tratado de inculcar a los niños que “no deben discriminar a las personas con síndrome de Down”.

El síndrome de Down  consiste en un cambio genético causado por la presencia de una copia extra del cromosoma 21 (o una parte del mismo, trisomía del par 21), en lugar de los dos habituales. Está caracterizado por la presencia de un grado variable de discapacidad cognitiva y unos rasgos físicos peculiares que le dan un aspecto reconocible. A pesar de esto Pineda ha demostrado poder hacer todo lo que se proponga.

Autora: Laura González

Esta entrada foi publicada en 3. Revolución xenética e celular, Xeral e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

31 Responses to Xa é mestre

  1. Naomí Mosquera di:

    Non se coñece con exactitude as causas que provocan o exceso cromosómico deste transtorno xenetico, aunque relacionase que debido a edad materna superior a os 35 anos. As persoas con Síndrome de Down teñen mais posibilidades de padecer algunhas patoloxías, especialmente do corazón, sistema dixestivo e sistema endocrino, debido ao exceso de proteínas sintetizadas polo cromosoma de máis. Os avances actuales, no descifrado do xenoma humano, están desvelando alguns dos procesos bioquímicos subxacentes a discapacidade cognitiva, pero na actualidade non existe ningún tratamento farmacolóxico que poida mellorar as capacidades intelectuales destas persoas. Por outra parte as terapias de estimulación precoz e o cambio na mentalidade da sociedad,están supoñendo un cambio cualitativo positivo en sus expectativas vitales.

  2. Alexandra Parceiro di:

    O síndrome de Down debe o seu nome o apelido do médico británico John Langdon Haydon Down, que foi o primeiro en describir en 1866 as características clínicas que tiñan en común un grupo concreto de persoas, sen poder determinar a sua causa.
    Sen embargo, foi en xulio de 1958 cando o xenetista francés Jérôme Lejeune descubriu que o síndrome consiste nunha alteración cromosómica do par 21. Polo tanto, a trisomía 21 resultou ser a primeira alteración cromosómica atopada no home.

    John Down naceu en Inglaterra, procedente dunha familia irlandesa. John Down cursou estudos na escola local (Devonport Classical and Mathematical School), e con 14 anos comenzou a formarse como aprendiz do seu pai, farmacéutico. A idade de 18 trasladase a Londres e comenza a traballar de axudante para un ciruxan, hata que finalmente entra a traballar nun laboratorio farmacéutico de Bloomsbury Square. Por esa época coñece a Michael Faraday e lle axudará cos seus experimentos con gases. En 1853 regresa a Torpoint para axudar a seu pai hata a sua morte . En ese ano e despois da morte do seu proxenitor decide estudar mediciña e ingresa no Royal London Hospital como estudante. No ano 1856 licenciase no Real Colexio de Ciruxans de Inglaterra, e no 1858 é nombrado director médico do asilo Earlswood para retrasados mentais, en Surrey.
    Alí comenza o seu traballo con nenos afectados de diversos grados de discapacidade intelectual, fruto do cal publicará en 1866 o seu famoso estudo Observations on an ethnic classification of idiots, no que establece unha clasificación das persoas con retraso mental en función das suas características étnicas. Atribueselle unha forte influencia das teorías darwinianas no seu estudo, especialmente tendo en conta o seu parentesco ca familia do propio Charles Darwin, a través dunha sobriña. A sua contribución máis popular é a descripción da categoría que el denominou “Idiocia mongoloide”, poas similitudes faciales cas razas nómadas do interior de Mongolia, e na que se incluían individuos portadores do que hoxe se coñece como trisomía 21, o síndrome de Down, en honor o seu autor.
    Os dous fillos do doctor Down, Reginald e Percival Down continuaron a tarefa do seu pai, en especial Reginald quen describiu algunhas características máis da lista de rasgos físicos asociados o síndrome de Down, como o seu peculiar pliegue palmar.

    Deixovos o enlace dunha páxina española sobre o síndrome de Down:
    http://www.sindromedown.net/index.php?idMenu=6&idIdioma=1

  3. David Lamas di:

    Pablo Pineda creo que é un exemplo de superación para todos, xa que ademais de ter unha carreira tamén e actor, e foi galardonado coa Concha de Prata ao mellor actor no Festival Internacional de Cine de San Sebastián de 2009 pola súa participación na película “Yo,también”. O seu papel nesta película foi interpretrar a un licenciado universitario con Síndrome de Down.

    Por iso creo que estas persoas merécense o noso respeto, xa que diá tras día e pese a enfermidade que teñen demostran que non son diferentes a nós, e que poden facer a mesmas cousas cas persoas normais e incluso mais; e por iso paréceme de repudiar as persoas que se burlan de xente co Síndrome de Down.

  4. Diana Pérez di:

    O síndrome de Down debe o seu nome ao apelido do médico británico John Langdon Haydon Down, que foi o primeiro en describir en 1866 as características clínicas que tiñan en común un grupo concreto de persoas, sen poder determinar a sua causa.
    O síndrome de Down é a principal causa de discapacidade intelectual e a alteración xenética humana máis común: 1/700 concepciones. A incidencia aumenta coa idade materna, especialmente cando ésta supera os 35 anos, sendo éste o único factor de risgo demostrado de ter un fillo con síndrome de Down.

    Non é unha enfermidade e, polo tanto, non requiere ningún tratamento médico en canto tal. Ademáis, al descoñecerse as causas subxacentes de esta alteración xenética, resulta imposible coñecer cómo previrlo.

    • Santiago de la Iglesia di:

      A xente ten a costume de denominar o síndrome de down como unha enfermidade, pero sempre dende a ignorancia. Unha enfermidade é un proceso no que o corpo ten unha alteración do estado ontolóxico da saúde. Alguns a califican como unha “deficiencia”, a cal os fai menos capacitados e retardados a hora de entender ou retener información. Outros chámano “trastorno xenético”, que ven a ser o mesmo pero dende outro punto de vista. Pode dicirse que as dous están ben, pero o que de verdade representa para min é unha simple diferencia xenética, diferente como todas as existentes no mundo, que coincidiu dunha maneira determinada para poseer estas caractrísticas. Non é ningunha anormalidade, subnormalidade, enfermidade, algún tipo de mala sorte ou castigo/bendición de Deus falando en extremos…
      Na maioría dos casos, a sociedade non sabe como comportarse ante unha situación con estas persoas, cousa que me parece moi humana e normal. O noso traballo agora é conseguir que esto non se convirta en motivo de marxinación ou descriminación. Eles tamén se queixan de que ás veces intentamos torpemente intentar facilitar as súas vidas, pero ao non ter información adecuada, penso que por lo menos estamos bastante comprometidos con tratar de facer as cousas ben.

  5. Lenny Mamani di:

    É moi interesante a entrada e alegrome que xente con Pablo Pineda axa no mundo aunque teñendo Sindrome de Down seguiu adelante e no se rendiu .

    O Síndrome de Down é a causa máis común de deficiencia mental conxénita cognitiva. Representa o 25% dos casos de discapacidad cognitivo.
    Se trata dunha síndrome xenética mais que unha enfermidade segundo o modelo clásico, e aínda que é moitas veces asociada con certas enfermidades, a expresión final fenotípica é variado de unhas persoas a outras. Como características comúns poden revisar a súa fisionomía peculiar hipotonia muscular xeneralizada, un grado variable de discapacidade cognitiva e de retardo de crecimiento .
    Para o fenotipo foron descritos máis de 100 características peculiares asociados co Sindrome de Down e que un individuo pode presentar un número moi variable de ellos.

    • Victoria Zherdeva di:

      Estou deacordo contigo totalmente con lo de que seguiu adelante e non se rendui xa que moitos nos casos parecidos a estos se rinden xa que non reciben ningunha axuda por parte dos seus compañeiros e en vez de axudar se rien del.
      Eu queria añadir que tamen temos nenos con síndrome de Down con patoloxías asociadas. Son complicacions de salud relacionadas coa sua alteración genética: cardiopatías congénitas, hipertensión pulmonar, problemas auditivos ou visuales, anomalías intestinales, neurológicas, endocrinas… Estas situaciones requieren cuidados específicos e sobre todo un adecuado seguimiento desde o nacimiento.

      Afortunadamente a mayoría delas tiñan tratamiento, ben sea por medio de medicación ou por medio de cirugía.

  6. Diana Fernández di:

    Eu quería falar das organizacións que hay para axudar as persoas que teñen síndrome de down e outras. Por exemplo como o enlace que puxo Alexandra que é dunha asociación de síndrome de down de Madrid.
    Eu da que quero falar e dunha que hai na Coruña aquí vos deixo o enlace:
    http://downcoruna.org/

  7. Mila Mosquera di:

    Na miña opnión todas as persoas deberían ter o espíritu de superación que ten Pablo Pineda. Loitou contra todo e nunca parou hasta conseguir os seus obxectivos. Con sinceridade, é unha persoa digna de admiración.
    Aquí vos deixoo unha ligazón dun video dunha pequena entrevista que lle dixeron:
    http://www.youtube.com/watch?v=QuNTRddJBVY

  8. Rebeca Vila di:

    Todas as persoas coñecidas como normais teñen en cada célula do seu corpo, 46 cromosomas, na Síndrome de Down as células teñen 47.
    Diferéncianse dous graos:
    -Educable (leve), como no caso de Pablo Pineda no que os mozos e mozas con este sindrome son capaces de estudar e aceder a estudos superiores.
    -Entrenables (moderados, severos e profundos), no que podes ensinarlles certas habilidades como a valerse por se mesmos no día a día pero non serán capaces de asimilar conceptos mais complexos.
    En calquera caso, o importante é que independentemente do grao de dano cerebral estas persoas sexan tratadas da mesma maneira que o resto e sexan integralos desde pequenos na sociedade.

  9. Sabela Escourido di:

    As persoas con síndrome de Down en España gañaron 30 anos de vida nas últimas tres décadas, ao aumentar a súa esperanza de vida media dos 30 aos 60 anos. “E vai seguir crecendo, polo menos, dez anos máis”, asegura o responsable de saúde de Down España la Federación Española de Instituciones para a Síndrome de Down, José María Borrell. En a década de 1970, o primeiro ano de vida era o máis perigoso porque o 50% dos rapaces nacían con cardiopatías e falecían. Pero os avances da cirurxía melloraron a súa situación. Agora, estas alteracións teñen as mesmas complicacións que outra enfermidade crónica calquera, pero non implican a muerte.En España, hai 32.500 persoas con síndrome de Down, segundo a última enquisa oficial sobre Minusvalideces, Deficiencias e Estado de Saúde, de 1999. A actualización chegará este ano e ampliarao ata preto de 35.000, unha cifra similar á da poboación dunha cidade como Teruel.

  10. Carlos García di:

    Normalmente, no momento da concepción, un bebé herda a información xenética a información xenética dos seus pais mediante 46 cromosomas: 23 provenientes da nai e 23 do pai. Na maioría dos casos do síndrome de Down o neno recibe un cromosoma 21 adicional sumando un total de 47 cromosomas en lugar de 46. Este material xenético adicional ocasiona as características físicas e os retrasos de desenrolo asociados ó síndrome de Down.
    O síndrome de Down non pode prevenirse, pode ser detectado antes do nacemento. As probas de diagnóstico teñen un 99 por ciento de certeza para detectar a presencia do síndrome de Down, como é a amniocentese, onde se obten una pequena mostra do líquido amniótico para analizar mediante unha agulla polo abdomen; sin embargo existe risco de abortos e outras complicacións, polo que antes so se recomendaba nos casos de mulleres maiores ou cunha historia familiar de defectos xenéticos.
    Agora o Instituto Americano de Obstetricia e Xinecoloxía (American College of Obstetrics and Gynecology ACOG) recomenda a opción de realizar as probas de diagnóstico invasivas, independentemente da idade da muller.

  11. Boris Lobón di:

    Existen moitos erros en torno ó síndrome de Down:
    1. Son anxeliños/ eternos nenos
    2. Son agresivos / agarimosos
    3. Son incapaces de aprender
    4. Non leen nin escriben
    5. Son bos para comer
    6. Non entenden
    7. Son bos para o arte
    8. Son gordos
    9. Golpéanse
    10. Teñen a lingua fóra
    11. Hai que axudarlos en todo
    12. Son enfermos
    13. Son todos iguais
    A verdade é que son persoas coma nós e cada un teñe as súas características dependendo de moitos factores. Algunhas persoas teñen diabetes, outros alerxias, e eles teñen este síndrome. Non por iso hai que marxinalos nin catalogalos coma retrasados, subnormais ou unha palabra que está moi de moda que é chamarlles down para rebaixar a carga de desprezo

    • Ayoub Elghotiss di:

      Eu estou moi dacordo contigo Boris, son cousas que pensamos antes de coñecer a persoa, e sen saber moito do tema. Pensamos que é “retrasad@” a calquera persoa que vexamos con estes rasgos físicos e hasta pode que algún sexa máis aplicado e listo que moitos que nos consideramos “normais”, polo menos eso penso eu, ainda que nunca tratei con ninguén con esta infermidade ten que ser algo moi dificil e penso que Pineda é un home que ten que ser admirado, a nos os “normais” cando alguen se mete conosco nos molesta pois a unha persoa destas tenlle que molestar moitisimo máis. Ten que ser moitisimo o que este home traballo e se esforzou para chegar a onde chegou. INCRIBLE

  12. mateogarcia di:

    A probabilidade de ter un fillo con Síndrome de Down é maior para aqueles pais que xa tiveron outro fillo antes. Típicamente a probabilidade de ter outro fillo con dito Síndrome en cada embarazo posterior é de unha por cada cen recén nacidos vivos, tendo tamén en conta o risco da nai segundo a súa idade(este risco aumenta a medida que a nai é máis vella). Ademais disto, os antecedentes familiares tamén incrementan este risco. Isto é posible, xa que aínda que os varóns con Síndrome de Down sexan estériles, as mulleres con esta condición ás veces conservan a capacidade de reproducirse. Neste caso, a probabilidade de ter un fillo con Síndrome de Down crece ata un 50%, aínda de que exista a posibilidade de que teñan fillos sen trisonomía.

  13. Nildes Abella di:

    Neste accidente na recepción dos cromosomas, o material xenético adicional ocasiona retrasos no desenvolvemento mental e físico.
    Un problema que teñen os que sofren esta síndrome é o de poder ter fillos. Os varóns con síndrome de Down considéranse estériles. Sen embargo, unha muller con síndrome de Down conserva con frecuencia a súa capacidade reproductiva, ten o 50% de probabilidades de concebir un neno con síndrome de Down, aínda que adoitan producirse abortos espontáneos en moitos embarazos de fetos afectados. Aínda así poden ter fillos sen trisomía.

    Este cromosoma 21 adicional é un dos 23 pares de cromosomas do cariotipo* humano. A población posee normalmente dous copias deste cromosoma. É o cromosoma non sexual humano máis pequeno, contén ó redor do 1,5% do contenido total de ADN da célula.

    O caso inverso ó SD sería a monosomía 21, aínda que é moi rara e só desde 1972 detectáronse 12 casos de monosomía aparentemente total. Algunha das súas características serían: o retraso no crecemento intrauterino, hipotrofia, microcefalia e rasgos faciales peculiares. Este cambio do cromosoma 21 débese a pérdida dun segmento do cromosoma en cada célula e unha estructura circular chamada cromosoma 21 anular. Un cromosoma anular ocorre cando ambos extremos do cromosoma roto son unidos.

    Algunhas enfermidades relacionadas con xenes do cromosoma 21 son: Alzheimer, Esclerosis lateral amiotrófica e Síndrome de Romano-Ward.

    *patrón cromosómico dunha especie expresado a través dun código

  14. Sara Otero di:

    Todos estos erros que mencionou Boris no seu comentario, son verdade. Nós por intentar axudalos ou facelos sentir mellor temos a tendencia a tratalos como persoas inútiles. E isto, foi o que dixo Pablo Pineda, así demostrando que nin hai que axudalos en todo, e que sí entenden.
    Gracias a entrevista que nos deixou a nosa compañeira Mila, cheguei a outra ligazón polas suxerencias de YouTube do día no que Pineda foi a “El Hormiguero” e falou un pouco sobre estos tratos. Sinceramente, sorprendeume bastante atoparme con unha cousa así, pero máis sorprendentes foron as historias que el nos contaba sobre como a sociedade tratamos aos que “son Down”. Tamén bromea sobre ese erro de que son gordos.
    Déixovos o enlace, por se algún de vós dispón dos 10 minutos que dura o video, de verdade que vale a pena velo.
    http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=5AfhWl5zQlc

    Simplemente, digno de admirar.

  15. Ishaka Osigbemhe di:

    De acordo co conxunto de datos morfológicos e funcionais obtidos mediante a análise do sistema nervioso das persoas con síndrome de Down de distintas idades, numerosos traballos comprobaron que, en maior ou menor grao, presentan problemas relacionados co desenvolvemento dos seguintes procesos:

    a) Os mecanismos de atención, o estado de alerta, as actitudes de iniciativa.

    b) A expresión do seu temperamento, a súa conduta, a súa sociabilidad.

    c) Os procesos de memoria a curto e longo prazo.

    d) Os mecanismos de correlación, análise, cálculo e pensamento abstracto.

    e) Os procesos de linguaxe expresiva.

    Os datos actuais permiten afirmar que a maioría das persoas con síndrome de Down funcionan cun atraso mental de grao lixeiro ou moderado, a diferenza das descricións antigas nas que se afirmaba que o atraso era en grao severo. Existe unha minoría na que o atraso é tan pequeno que se atopa no límite da normalidade; e outra na que a deficiencia é grave, pero adoita ser porque leva asociada unha patoloxía complementaria de carácter neurológico, ou porque a persoa atópase illada e privada de toda ensino académico.

    Este cambio débese tanto aos programas específicos que se aplican nas primeiras etapas (estimulación, intervención temperá), como á apertura e enriquecemento ambiental que, en conxunto e de maneira inespecífica, está a actuar sobre todo neno, incluído o que ten síndrome de Down, na sociedade actual. O que resulta máis esperanzador é comprobar, a partir dalgúns estudos longitudinales, que non ten por que producirse deterioración ou regresión ao pasar a idades superiores (neno maior, adolescente) cando a acción educativa persiste. O coeficiente intelectual pode diminuír co transcurso do tempo, en especial a partir dos 10 anos. Pero a utilización da idade mental axuda a entender mellor o paulatino enriquecemento intelectual destes alumnos, posto que dita idade mental segue crecendo, aínda que a un ritmo máis lento que a idade cronolóxica. Ademais moitas aprendizaxes novas e experiencias adquiridas ao longo da vida, se se lles brindan oportunidades, non son medibles cos instrumentos clásicos, pero que dúbida cabe que supoñen un incremento nas capacidades da persoa. Mesmo se empeza a advertir que os novos programas educativos conseguen manter o coeficiente intelectual durante períodos significativos da vida.

  16. Karina Espiñeira di:

    CERMI é a plataforma que representa as persoas con discapacidade en España e reúne máis de 7.000 organizacións.

    Esta plataforma acaba de aprobar o seu Código Ético. Este documento explica como facer as cousas con rigor, unidade, respecto da diversidade, independencia, democracia interna, transparencia e moito máis.

    CERMI é unha organización guiada por unha cultura e valores.

    O Comité Executivo do Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade (CERMI Estado) aprobou o seu Código Ético, co obxectivo de ofrecer orientación e dirección de conduta no desempeño desta entidade ea xente.

    Tamén foi creado co fin de resaltar o feito de que o CERMI é, sobre todo, unha organización encoraxados e dirixido por valores, transmitir a súa cultura dun xeito consistente cos valores determinados de que foi dado o gama de ética, e para establecer como un modelo que poida proporcionar orientacións para Cermis Autónoma.

    Os valores que inspiran e guían a acción de CERMI están apoiando a Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade e, especialmente, os de unidade, cohesión interna, o respecto á diversidade política de independencia e neutralidade ou igualdade, ideolóxica entre mulleres e homes, funcionamento democrático, participación, transparencia, calidade, comportamento ético e solidariedade social.

    Neste sentido, a cultura é CERMI continuar unha máis humana, solidaria e inclusiva, baseada en valores, dende o punto de vista da unidade e cohesión da discapacidade organizada como plataforma social sector representativo de discapacidade.

    Tamén se concentran en persoas con discapacidade e as súas familias como un condutor e foco da acción, como o “máximo” e os beneficiarios en relación á acción de CERMI, a partir dun enfoque de dereitos humanos.

    Tamén basea o seu desempeño na acción ideolóxica, ou partido político, polo tanto, con plena autonomía de ambos os poderes públicos e formacións políticas, confesións, grupos de presión, os interlocutores sociais, empresas e outros operadores e axentes sociais.

    Outro dos valores sobre os que se asenta o CERMI é a participación eo compromiso das súas organizacións membros, de acordo coas súas normas reguladoras no desenvolvemento e na toma de decisións e entidades representativas e goberno do estado, aumentando a responsabilidade , lealdade, tolerancia, lealdade e sentido de pertenza.

    CERMI tamén actúa como unha entidade comprometida coa causa social, como axente de cambio buscando o cambio social a través da innovación constante, e con espírito de servizo da defensa da solidariedade ea xustiza social.

    Por outra banda, é unha organización que defende a transparencia e excelencia en xestión, calidade e demanda nas súas accións, a partir dunha perspectiva ética e responsabilidade, respondendo ás expectativas lexítimas de todos os seus públicos, tendo en conta as consecuencias de calquera decisión e rendemento.

  17. Rosalía García di:

    Eu vin a película “Yo también” e pareceume realmente emotiva.
    Pero os videos que comparten con nós Mila e Sara, fixéronme reflexionar sobre a importancia da educación. Non só na vida destas persoas, senón na de todos nós.
    Pablo, destaca na entrevista do primeiro video, o necesario que é crerse capaz, e o desfavorecedor que resulta que a xente do teu entorno non confíe nas túas capacidades (sexan cales sexan) e intente, continuamente, reforzar soamente os aspectos negativos con esas frases como “Eres un torpe”, “tú no puedes”, “tú no sabes nada”.
    Penso que se todos estivéramos motivados como o está el, e se a sociedade axudara a esta xente, non sobreprotexéndoos nin tratándoos coma nenos, pero si facilitando a súa integración, todos saeríamos beneficiados e poderíamos chegar máis lonxe.
    Pablo Pineda participa en campañas de apoio para as persoas con discapacidades e imparte charlas para os pais de nenos con estes síndromes. Aínda que isto non lle desagrada, gustaríalle debatir sobre temas diferentes (que afectan a calquera individuo)
    Déixovos este vídeo, aínda que é un pouco largo, pareceume moi interensante.
    http://www.youtube.com/watch?v=zTFT2jibkEo&feature=related

  18. Paula Manteiga di:

    Eu quería comentar sobre o emprego referido as persoas discapacitadas.
    O 78% das persoas que teén Síndrome de Down non teñen traballo.
    Este porcentaxe pode dar a pensar que é debido a que non teñen as mesmas condicións físicas ou calquera outro absurdo motivo, xa que este profesor, Pablo Pineda, deixa atrás moitos pensamentos negativos hacia estas persoas.

    – Existe un conxunto de características que son comunes con outras formas de deficiencia mental:
    a) o aprendizaxe é lento.
    b) é necesario enseñarles moitas cousas que os nenos sen deficiencia mental as aprenden por sí mesmos.
    c) é necesario ir paso a paso no proceso de aprendizaxe.

    Debido a estas características debo decir, que éste home, Pablo Pineda, paréceme ENORME.

  19. Beatriz Castro di:

    A esperanza de vida mellorou polo uso de maior tecnoloxía, mellores recursos terapéuticos, vixilancia dos seus problemas. Sen embargo comunmente descoñécese o manexo dos aspectos médicos a largo prazo. Por isto mesmo, sole suceder que non se atenda a saúde como debera ser.
    As dificultades específicas da comunicación poden tratarse a calquera idade coa terapia da fala. As actividades sociais, a comunicación relativa ao traballo, o voluntariado e outras actividades grupais da comunidade, as viaxes, as celebracións e outros acontecementos, brindan a oportunidade de que as persoas con síndrome de Down podan practicar as súas habilidades de comunicación.Conseguir un empleo é unha das metas mais importantes na vida da persoa con síndrome de Down. Para alcanzar dicho obxectivo, é necesario haber alcanzado a madurez emocional, e, sobre todo, o sentido da independencia, algo tan anhelado por cada un deles.

  20. Alba Guzmán di:

    Quero falarvos do Congreso Iberoamericano celebrado o dia 2 de Maio de 2010 que foi esencial para os que padecen desta enfermidade.

    Baixo a presidencia de S.M Dona Sofía, Reina de España, o II Congreso Iberoamericano sobre o Síndrome de Down difundiu toda unha filosofía de vida para ás persoas con este síndrome, na súa calidade de cidadáns enteramente capaces. Ideas válidas para cada país iberoamericano, cada asociación e cada persoa con Síndrome de Down.
    O Congreso contou coa participación de 2000 asistentes, máis de 100 voluntarios, 400 xóves con discapacidade intelectual e case 300 profesionais coa representación de máis de 17 países iberoamericanos: Arxentina, Brasil, Bolivia, Chile, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, México, Panamá, Paraguay, Perú, Puerto Rico, República Dominicana, Uruguay, Venezuela; ademais de Portugal e España.

    Durante a clausura do II Congreso Iberoamericano tivo lugar a constitucion da Federación Iberoamericana do Síndrome de Down (FIADOWN), creada para o desenrolo de programas operativos propios do noso entorno, adaptados á nosa cultura común e validos para cada país.

  21. Yaritza Castillo di:

    simdrome de down se conoce como trisomia 21 la condicion donde un material genetico adicional ocasiona retraso en la que un niño(a)se desarrolla mentalmente o fisicamente. esta condicion afecta a 1 de cada 800 bebes, hay algunos niños con el sindrome de down que que necesitan de la atencion de un medico y otros yeban una vida saludable

  22. Yannick Afonso di:

    Alégrame que persoas descapacitadas e con problemas poidan faxer as mesmas cousas que nós. O síndrome de Down é un grupo de síntomas mentais e físicos que resultan por tener unha copia adicional do cromosoma 21. As persoas con este síndrome tamén poden tener outros problemas de saúde. Poden nacer con enfermidades cardíacas. Poden ter demencia. Poden presentar problemas cos oídos e problemas nos intestinos, os ollos, a tiroides e o esqueleto.
    As posibilidades de ter un bebé con síndrome de Down aumentan coa idade da madre. O síndrome de Down non ten cura,sen embargo, moitas persoas con síndrome de Down teñen vidas productivas ata bastante avanzada a idade adulta.

  23. Sergio González di:

    Menudo máquina!!
    ¡Isto é o que podemos chamar un “exemplo de valoración e loita persoal” !
    Vou a facer un historial de moitos dos seus logros:
    – Gañador da Concha de Plata ao mellor Actor
    – Primer Europeo con Down con unha carreira (e acabando a de psicopedagoxía).
    – Exemplo de autosuperación persoal.
    – SER CONSCIENTE de sus propias limitaciones, aceptarlas y superar esa barrera ideológica que la gente tiene en torno a la gente que convive con este Síndrome.
    – Participar con ayuntamientos, organizaciones y grupos de ayuda, ademas de dar conferencias llevando a cabo tareas de sensibilización y formación para el público empresarial y la sociedad en general.
    – En 2011 visitó Colombia junto con la Fundación Adecco y Conexión Global para la sensibilización de empresarios y la ciudadanía, con el motivo de fomentar unos recursos humanos y sostenibles que tengan en cuenta también a las personas con discapacidad.

    Os dejo una entrevista en el programa “1001 Noches” donde da una entrevista detallada de sus vivencias y de sus logros personales a parte de su forma de ver el mundo y a la sociedad :

    http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=zTFT2jibkEo

    Esto es un ejemplo de persona a seguir !

  24. Xisela Lema Díaz di:

    A melloría nos tratamentos das enfermidades asociadas ao SD aumentou a esperanza de vida destas persoas, dende os 14 anos hai unhas décadas, ata case a normalidade (60 anos, en países desenvolvidos) na actualidade. Ao longo dos últimos 150 anos postuláronse diferentes tratamentos empíricos (hormona tiroidea, hormona do crecemento, ácido glutámico, dimetilsulfóxido, complexos vitamínicos e minerais, 5-Hidroxitriptófano ou piracetam) sen que ningún demostrase en estudos lonxitudinais a dobre cego que a súa administración provoque ningún efecto positivo significativo no desenvolvemento motor, social, intelectual ou de expresión verbal das persoas con SD. Non existe ata a data ningún tratamento farmacolóxico eficaz para o SD, aínda que os estudos postos en marcha coa secuenciación do xenoma humano permiten augurar unha posible vía de actuación.

    Os únicos tratamentos que demostraron unha influencia significativa no desenvolvemento dos nenos con SD son os programas de Atención Temperá, orientados á estimulación precoz do sistema nervioso central durante os seis primeiros anos de vida. Especialmente durante os dous primeiros anos o SNC presenta un grao de plasticidade moi alto o que resulta útil para potenciar mecanismos de aprendizaxe e de comportamento adaptativo.

  25. Mateo Fdez di:

    O Síndrome de Down está considerado como a primeira causa da discapacidade cognitiva nos humanos. Esta é a adquisición lenta ou incompleta das habilidades cognitivas (comunicación, autogobierno, súde, etc…), e normalmente se presenta como a coñecida locución que é “retraso mental”. Dentro da xente que a sufre, existen diversos grupos, según o seu Coeficiente Intelectual, entre 20 e 70, sendo estes últimos os menos “retrasados”, que non alcanzan unha diferencia apreciable no desarrollo da súa educación ata etapas máis tardías, como a Secundario ou o Bacharelato.
    Un problema que se presenta normalmente nestas persoas é a súa autoestima. Normalmente, a súa autoestima, xa baixa de por sí, afóndase aínda máis cando ve que fracasa no ámbito educativo, se sente pouco arropado pola súa familia ou ve que non pode facer determinadas cousas.
    Outras das causas que poden dar lugar a discapacidades cognitivas eran as infeccións por enfermidades, antes da aparición das vacinas, claro, como o sarampión ou a rubeola. Aínda hoxe ocorre o mesmo en países tercermundialistas ca malaria.
    Tamén os daños que poda sufrir o cerebro en accidentes inflúen, como en accidentes de tráfico ou dificultades acontecidas durante o parte.
    O mesmo ocorre cas drogas, unha asimilación indirecta por parte do neno é perxudicial (xa non digamos directa, pero non creo que nadie lle ponga o porro na boca ó bebé. Ou sí. Xa non me sorprende nada).
    Finalmente, co tempo as probas para ver o alcance e as probabilidades de sufrilo foron evolucionando, e a día de hoxe están ó alcance dunha porcentaxe elevada da pobobación (falando do primeiro mundo, obviamente).

  26. Nerea Pardo di:

    Para conseguir unha vida normal das persoas con síndrome de Down , a Fundación Síndrome de Down de Cantabria dende 1998 desenvolveu o Proxecto “AVANCE”, cuio obxectivo é a integración de estas persoas no mundo laboral. Para elo contou coa colaboración e o apoio de diversas entidades tanto públicas como privadas, como son o Gobierno de Cantabria, a Universidad de Cantabria, o Ayuntamiento de Santander, Caja Cantabria, o Club Balonmano Cantabria, Telecabarga, Caja Madrid, La Caixa, o Ayuntamiento de Camargo, o Parlamento de Cantabria e outras. É un proxecto dirixido expresamente a mozos adultos con síndrome de Down. O obxectivo fundamental é lograr conseguir un traballo remunerado e mantelo unha vez conseguido. Nel combínase a formación continuada da persoa con síndrome de Down no seu sentido mais amplo, xunto coa preparación específica para o traballo. Unha vez encontrado o posto de traballo que mellor se adapte ás características de cada un, bríndaselles a oportunidade de continuar a súa formación permanente.
    As fases de execución do proxecto nas que participa cada un dos mozos son as seguintes:
    -Período de preparación para o traballo.
    -Período de incorporación ao traballo.
    -Período de mantemento do traballo.

  27. Evelin López di:

    Existen tres tipos de Síndrome de Down:
    Trisonomia 21 libre,dicese que éste é máis común dos tres. Ocurre cando o cromosoma 21 de máis está situado no espermatozoide, no óvulo ou na primeira división celular,cada célula que se produce tendrá 47 cromosomas e de estos tres estarán no mesmo grupo.
    Trisonomía 21 mosaico, aparece cando fecundado o ovulo producese unha división celular que se chama mitose.Nesta cada cromosoma se duplica. Cando estos cromosomas non se duplican correctamente entonces producese un proceso chamado non-disxunción cromosomática de mitose.E isto é o que produce este Síndrome de Down.
    Trisonomía 21 translación,este tipo de Síndrome de Down aparece cando o cromosoma extra tende a cambiar de sitio.
    Dicese que a maioría dos nenos con Síndrome de Down presentan moitas das características que xa mencioaron meus compañeiros como: ollos almendrados, orellas pequenas, estatura baixa, dedos cortos, nariz aplanada.. aunque ningunha delas é específica do Síndrome de Down.

  28. Olalla Manteiga di:

    Outras enfermidades cromosómicas son o síndrome de Klinefelter é unha anomalía cromosómica que afecta soamente aos homes e ocasiona, principalmente, hipogonadismo. Baséase nunha alteración xenética que se desenvolve pola separación incorrecta dos cromosomas homólogos durante as meioses que dan lugar aos gametos dun dos proxenitores, aínda que tamén pode darse nas primeiras divisións do cigoto.

    A síndrome Turner, síndrome Ullrich-Turner ou monosomía X é unha enfermidade xenética caracterizada pola presenza dun só cromosoma X. Genotípicamente son mulleres (por ausencia de cromosoma Y). Trátase, de feito, da única monosomía viable en humanos, a carencia de calquera outro cromosoma na especie humana é letal. Ás mulleres con síndrome de Turner fáltalles parte ou todo un cromosoma X. Nalgúns casos prodúcese mosaicismo, é dicir que a falta de cromosoma X non afecta a todas as células do corpo.

Deixa unha resposta