Selección natural

A selección natural é a base de todo o cambio evolutivo. É o proceso a través do cal, os organismos mellor adaptados desprazan aos menos adaptados mediante a acumulación lenta de cambios xenéticos favorables na poboación ao longo das xeracións. Cando a selección natural funciona sobre un número extremadamente grande de xeracións, pode dar lugar á formación da nova especie, é dicir, un individuo non sería máis que un “peón” que se sacrificaría polo ben da especie. A alternativa é a selección de xenes, os individuos altruístas chegan a extinguirse en beneficio dos egoístas que predominarán no grupo, por tanto, o comportamento está rexido polo egoísmo dos xenes de cada organismo, e non polo altruísmo de cada individuo con respecto aos demais membros da súa especie.


Que pensades que pode pasar nun futuro?

Autora: Rebeca Vila

Esta entrada foi publicada en 2. Evolución e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

27 Responses to Selección natural

  1. Iván Ramos di:

    Charles Darwin experimentou nas illas Galápagos, con exemplos de seleccións naturais.

    Un pequeno páxaro chamado pinzon, no que Darwin encontrou dferentes tipos de picos, para diferentes funcións, nunha mesma especie.
    Os diferentes tipos de picos encontrábanse en distintos puntos das illas, xa que o pinzón, adaptouse a outros tipos de alimentos.

    Deíxovos o enlace para ver a imaxe:
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/97/Darwin%27s_finches.jpeg

    Aunque esta noticia sea moi interesante e de moito de que hablar, este tema xa nos sona de cando limos o libro, “A orixe das especies”, que escribiu Charles Darwin no ano 1859.

  2. Carlos García di:

    Aínda que os avances na mediciña melloraron o nivel de vida dos seres humanos, a nosa especie segue sometida aos cambios da selección natural.
    No 2006, científicos da Universidade de Chicago publicaron un artigo na revista especializada Plos Biology explicando que conseguiron identificar áreas do xenoma da nosa especia nas que as secuencias de ADN mostraban marcas de haber sido seleccionadas recentemente.
    Por outro banda, dous antropólogos da Universidade de Utah, en Estados Unidos, publicaron un libro titulado “The 10.000 Year Explosion”,no que afirman que a vida moderna, lonxe de frear a evolución humana, en realidade está acelerandoa como consecuencia das presións que xenera sobre a nosa especie. Según os antropólogos, a resposta aos rápidos cambios do mundo que nos rodea podería chegar a xenerar unha especie humana completamente nova, que non poida reproducirse co Homo Sapiens.
    No “The 10.000 Year Explosion” afirmase, por último, que fai 10.000 anos a evolución humana acelerouse e que este ritmo evolutivo en lugar de ralentizarse é cada vez máis rápido. Por esta razón, desde entón cambiamos mais en corpo e mente do que xamais antes se constatar.

  3. Naomí Mosquera di:

    En primero lugar a evolución é un proceso gradual progresivo moi lento, e os organismos evolucionan para adaptarse ao seu medio circundante, isto quere dicir que os organismos evolucionan para poder aproveitar de mellor maneira os recursos ou simplemente evolucionan para sobrevivir. Esa é a principal causa da evolución, agora que para producir esas modificacions morfolóxicas e xenéticas, producense cambios a nivel do seu xenoma, é dicir, isos son os procesos de la evolucion.

  4. David Lamas di:

    Eu queria falar de Ronald Fisher que xunto con Sewall Wright e J. B. S. Haldane, son un dos principais fundadores da xenética de poblacións, que logrou conciliar a metodoloxía biométrica coa xenética mendeliana, aa primeira fase da Síntese evolutiva moderna. O interés de Fisher pola xenética e a evolución despertou en Cambridge, coa lectura dunha serie de artículos de Karl Pearson. Na mesma universidade, os Mendelianos eran a escola dominante, e Fisher pronto estuvo convencido de co mendelismo era o principal mecanismo da herencia.
    Fisher sentou as bases da xenética poblacional, demostrando que aa posibilidade de que unha mutación incremente aa adaptación dun organismo disminue coa magnitude da mutación e que as poblacións máis grandes conlevan máis variación, de modo que teñen unha mayor probabilidade de supervivencia.

  5. Olalla Manteiga di:

    Un exemplo moi coñecido de selección natural é o desenrolo de resistencia a antibióticos en microorganismos. Dende o descubrimento da penicilina no 1928 por Alexander Fleming, os antibióticos usáronse para combatir as enfermidades de orixe bacteriano. As bacterias, cando se enfrentan a un antibiótico, a maioría morren enseguida. Sen embargo, algunhas teñen mutacións que as fai menos débiles a ese antibiótico concreto. Se o enfrentamento co antibiótico é curto, algúns destes individuos sobrevivirán ao tratamento. Esta selección eliminadora de individuos pouco aptos dunha poboación é a selección natural. As poboacións superviventes reproduciranse formando a seguiente xeración, desenrolando bacterias máis resistentes aos antibióticos. Ao mesmo tempo, surxen novas mutacións das cales algunhas poden añadir máis resistencia á bacteria portadora do xen mutante. Se unha nova mutación reduce a susceptibilidade ao antibiótico, os individuos que a porten teñen máis posibilidades de sobrevivir e reproducirse. Co tempo e exposición ao antibiótico suficientes, acaba aparecendo unha poboación de bacterias resistentes ao antibiótico. Esta nova poboación de bacterias está adaptada óptimamente ao entorno no que evolucionou.

  6. Nildes Abella di:

    O proceso da selección natural basease nos conceptos da supervivencia do máis apto e a reprodución diferenciada. Conduce á acumulación lenta de cambios xenéticos favorables nunha poboación.

    Un exemplo da selección natural dase en animais no ártico (ex: osos). Se a poboación inicial ten animais coa pelaxe marrón e animais coa pelaxe branca, os depredadores verán, e polo tanto comerán, ós animais marróns con máis frecuencia. Ter pelaxe branca axudará así á supervivencia, o xene para a pelaxe branca dominará á poboación. O contrario sucedería se a poboación emigrara a un área forestal, os animais con pelaxe oscura teñen unha ventaxa porque serán menos vistos polos depredadores. Entón o xen para a pelaxe oscura comenzará a extenderse a través da población outra vez.

    Fronte a selección natural existe a selección artificial, na que interven o home. Esta é unha técnica de control reproductivo mediante a cal o home altera as especies de organismos domésticos ou cultivados. Esta técnica opera sobre características heredables das especies, aumentando a frecuencia con que aparecen certas variacións nas seguientes xeracións.
    Exemplos:
    Selección natural: os tiburóns ó estar no vientre materno cómense os ovos non fertilizados ou ó resto de tiburóns máis débiles para asegurarse máis alimento e maior supervivencia.
    Selección artificial: a modificación xenética das plantas por parte do home para facelas máis resistentes ás plagas e para que os froitos sexan máis grandes.

  7. Sabela Escourido di:

    De acordo ao relato de Darwin, o concepto de selección natural ocorréuselle ao ler ao economista Malthus, quen en 1798 afirmou que gran parte do sufrimento humano era consecuencia ineludible do potencial da poboación humana de crecer máis rápido que os seus recursos e alimentos. Para Darwin foi evidente que este concepto se aplicaba a todas as especies e deduciu que, cando os recursos son limitados, a produción de máis individuos que os que o medio pode soster levará á loita pola existencia. Desta loita só unha porcentaxe sobrevivirá e orixinará nova descendencia.

    Non todos os membros dunha poboación teñen necesariamente as mesmas probabilidades de sobrevivir e reproducirse (debido á competencia polos recursos e as parellas). En virtude de pequenas variacións xenéticas, algúns individuos adáptanse mellor ao seu medio que outros. Os mellor adaptados son os “que dan o talle” e tenden a sobrevivir e reproducirse en maior grao, transferindo as súas adaptacións á próxima xeración cunha frecuencia superior ao daqueles membros da poboación que “non” dan o talle”.

  8. Alexandra Parceiro di:

    O xene egoísta: as bases biolóxicas da nosa conducta (The Selfish Gene en inglés), é unha obra divulgativa sobre a teoría da evolución, escrita por Richard Dawkins no 1976. Nela interpretase a evolución das especies dende o punto de vista xenético e non individual ou racial.
    Segundo a teoría do xen egoísta, o xene é a unidade evolutiva fundamental. Mediante esta idea pretendíase poñer fin a algunhas confusions creadas para explicar determinadas características físicas ou conductuales dos seres vivos. Examinando a evolución dende un punto de vista xenético, podense explicar os fenómenos selectivos grupais. Este libro tamén é notable pola introdución do concepto de meme.
    Un meme (ou mem) é, nas teorías sobre a difusión cultural, a unidade teórica de información cultural transmisible dun individuo a outro, ou dunha mente a outra, ou dunha xeneración a seguinte. É un neoloxismo acuñado por Dawkins pola semellanza fonética con «xene» —gen en idioma inglés— e para señalar a similitude con «memoria» e «mimesis»

  9. Vladislav Babenco di:

    En realidade a primeira persoa que propuxo a idea orixinal de xen foi o naturalista Gregor Mendel, ainda que el non lles chamou xenes, senón “factores” que son os responsables da transmisión hereditaria (agora chamados “xenotipos”).

    Durante as súas investigacións estableceu 3 leies:

    1-Principio da uniformidade: Cando se cruzan 2 individuos de raza pura, os híbridos resultantes son todos iguais.

    2-Principio da segregación: Algúns individuos son capaces de transmitir caracter ainda que non se manifeste.

    3-Principio da combinación independente: Para establecer esta lei Mendel traballou con chícharos e observaba que as características (color da semilla e rugosidade da superficie) encontrábanse en cromosomas separados. De esta maneira se observou que os caracteres se transmitian independentemente uns de outros.

  10. Xisela Lema Díaz di:

    A selección natural
    Como se explica no corpo do ensaio, a miúdo acúsase a selección natural de
    tautolóxica. A selección natural exprésase ás veces como a supervivencia do máis apto, usando unha metáfora creada por Herbert Spencer. Os máis aptos, á súa vez distínguense por ser aqueles favorablemente seleccionados, e o razoamento é entón tautolóxico. En realidade, a selección natural é un proceso doado de definir, pero ten un carácter probabilistico, non determinístico. Por exemplo, é común que as cores crípticas, que dificultan a detención de as trazas polas aves, sexan favorecidos pola selección. Isto non significa que toda traza críptica sobreviva, nin que todo exemplar vistoso morra presa dunha ave. Trátase máis ben de que
    a probabilidade de supervivencia, e por ende de deixar descendentes, é maior nun caso que en outro. Para demostrar que acontece selección neste carácter, hai que probar que os distintos tipos teñen probabilidades diferentes de supervivencias máis alá das variacións que acontecen só por azar. Debemos pois mostrar, que hai unha relación sistemática, e non casual, entre patrón de coloración e supervivencia.

    Un segundo punto é que, para que opere a selección, a variación observada debe ter unha
    base xenética, polo menos parcial. Isto garante que as diferenzas se transmitan de xeración en xeración. En terceiro lugar, hai que recoñecer que as presións selectivas son ás veces contrapostas. Unha cor vistosa en trazas, por exemplo, podería resultar favorecida pola selección sexual se se usase no cortexo. Así, a selección natural mediada pola predación e a selección sexual poden, por dicilo así, empurrar a poboación en sentidos diferentes.
    Afortunadamente, estes fenómenos poden estudarse empiricamente, e os efectos de varios factores poden cuantificarse para comprender cal é o balance.
    Moito máis difícil é probar que un carácter que observamos hoxe foi fixado pola selección
    natural no pasado. Esta dificultade débese a que a selección non ten un sentido prefixado, senón que é o resultado das interaccións dos organismos e os seus ambientes en cada momento
    histórico. Noutras palabras, as condicións que operaron no pasado, tanto respecto aos
    xenes como ao ambiente, seguramente non son as que operan hoxe. Presumiblemente, a
    adaptación dos organismos ao seu ambiente é o resultado acumulado da selección natural,
    pero non é sempre doado demostrar a partir do produto (adaptación) a natureza do
    proceso(selección) que lle deu orixe. Non obstante, aínda neste campo, o enxeño dos
    investigadores xerou varios métodos para atacar o tema.

    Convén tamén aclarar que a selección opera a través da competencia entre individuos, de
    os que conta o seu performance global. Indirectamente, a selección pode estar a favorecer todos aqueles xenes ou combinacións de xenes estreitamente ligados (que tenden a ir xuntos) no xenoma, dunha xeración á seguinte. A selección natural é, en síntese, un mecanismo claramente formulado, e os seus efectos poden en principio ser medidos. Certo, a selección invocouse ás veces sen o rigor necesario, e co tempo o seleccionismo por riba
    fixo máis dano que favor á grande idea de Darwin. Iso non quita non obstante que se poida ser rigoroso ao respecto. A verdadeira discusión actual non radica en vellas obxeccións xa superadas como a da tautoloxía. Máis ben, o debate está centrado en tres temas: 1) cal é a importancia relativa da selección natural e outros procesos, en particular o azar, na evolución das características dos seres vivos; 2) cal ou cales son os niveis en que opera
    a selección, dado que o proceso competitivo pode darse en principio tanto entre organismos (a postura clásica de Darwin) como a niveis inferiores(genes) ou superiores (grupos, especies); e 3) como detectar o efecto da se lle cción no pasado a partir das pegadas que deixa nas poboacións e especies actuais.

    • Adela di:

      Como se explica no corpo de ensaio?
      Razoamento tautolóxico?
      Carácter probabilístico non determinístico?
      Cores crípticas?
      Relación sistemática non causal?

      Xisela non aprendes se o copias literal.

      • Karina Espiñeira di:

        -Unha tautoloxía é unha fórmula ben formada dun sistema de lóxica que resulta verdadeira para calquer interpretación; a construcción dunha tabla da verdad é un método efectivo para determinar se unha fórmula calquera é unha tautoloxía.
        -Unha ralación sistemática basase en puntos diferentes, pero ligados entre sí. Podemos afirmar que un non pode existir ao marxen do outro.

  11. Maria Pinheiro di:

    Respondendo sobre o que pode pasar no futuro encontrei un artigo moi interesante no que conta que nun futuro se podería reparar celulas nerviosas dañadas. Uns científicos identificaron un xene necesario para reparar células nerviosas dañadas, un allazgo que algún día podería ser utilizado para tratar as lesións na espiña dorsal. Michael Bastiani, científico da Universidade de Utah que dirixe o equipo de investigación conta que descubriron unha diana molecular, por onde un fármaco do futuro podería mellorar moito a capacidade dunha neurona para rexenerarse tras unha lesión.
    Eu penso que seria un avance moi importante xa que cada ano, entre 10 e 83 de cada millón de persoas no mundo, sofren dunha lesión da medula espiñal, segundo un estudo de 2006 na revista Spinal Cord. Un terzo dos lesionados quedan paralizados nas catro extremidades. As complicacións das lesións na medula espiñal inclúen infeccións do aparato urinario, depresión, pneumonía, e fallos renais.

  12. Cristina González di:

    Desde a perspectiva da teoría dos memes podemos dicir que temos dous tipos distintos de procesadores de información:

    a)O xenoma ou sistema de xenes situados nos cromosomas das células de cada individuo, que determina o xenotipo, e
    b) O cerebro e o sistema nervioso, que permite o procesamento da información cultural.

    A información xenética do noso xenoma(información xenética que posúe un organismo en particular e que codifica para él. Polo xeral, ao falar de xenoma nos seres eucarióticos referímonos soamente ao ADN contenido no núcleo, organizado en cromosomas. Pero non debemos olvidar que tamén a mitocondria conten xenes.) pódese dividir en unidades mínimas de información que son os factores hereditarios o xenes, que transmítense sexualmente dunha xeración a outra mediante a sua replicación.

  13. Yannick Afonso di:

    A selección natural depende da disponibilidade de variacións nos rasgos, que se presentan con mutacións no DNA. Natural dos organismos que a selección no podría traballar obviamente se non había variación, ou se as mutacións existieron pero non tiñan ningún efecto no potencial reproductivo medio.
    Un exemplo da selección natural ven dos animais no ártico. Se a población inicial ten animais coa pel marrón e animais coa pel blanca, os depredadores verán, e polo tanto comer. Ter pel blanca axudará así á supervivencia, e o xen para a pel blanca vendrá dominar á población.

  14. Beatriz Castro di:

    A capacidade humana para a cultura é un resultado dos procesos evolutivos biolóxicos, dos cales o de maior importancia é o coñecido como selección natural. Esta ten lugar como consecuencia da capacidade reprodutora da vida, potencialmente infinita, e a natureza real e finita do espazo e a enerxía dos que depende. A selección natural actúa sobre as unidades básicas da herencia, os xenes, localizados nas células reprodutoras de todos os organismos. Actúa aumentando ou diminuíndo a frecuencia das variantes xenéticas, cuxa fonte principal son as mutacións “errores” que ocorren durante o proceso de replicación dos propios xenes.

  15. Roxana Cadena di:

    Gustame moito a entrada.
    A min gustaríame falar sobre a adaptación biolóxica.
    Nace no seculo XX.
    A sua orixen epistemolóxica é dobre: adquiere forma , por una parte, dentro da teoria da evolución , sea lamarkiana o darviniana e por outra a relación con a bioloxía teórica a partir de Claude Bernard.Pero sólo en unha fase reciente , signada polo advenimiento da teoria “sintetica” da evolución e polo progreso da ciencia das regulación (cibernéticas), a noción da adaptación coñece a radiación conceptual que le confiere agilidade e consistencia. A explicación do concepto de adaptación pode proseguirse no plano fenomenolóxico e tamén nun plano funcional.
    Aquí os deixo un enlace con información sobre Claude Barnard:
    http://es.wikipedia.org/wiki/Claude_Bernard

  16. Alba Guzmán di:

    Matt Ridley explicaba en -Los siete significados de la palabra “xene” – que un xene pode ter diferentes definicións:

    1- A unidade mendeliana da herdanza.
    2- Partículas elementais que se encontran en diferentes combinacións en diferentes especies.
    3- Unidade mínima que pode copiarse e expresarse coa producción de proteínas.
    4- Interruptores que activan ou desactivan diferentes procesos metabólicos.
    5- Unidade de selección e replicación “xene egoísta”.
    6- Mecanismo para extraer información a partir do ambiente.

    Por isto aclara que é moi confuso falar dun xen parta dun ou de outro comportamento.

  17. Nahir Roig di:

    A selección natural foi o principal argumento que Charles Darwin esgrimiu na súa Teoría da evolución das especies. Para el, a selección natural era o principal motor que mantiña en funcionamento os mecanismos da evolución.
    Na selección natural intervén un factor determinante: Factores AMBIENTALES:En a selección natural os organismos loitan pola vida, e só os máis aptos sobreviven. Aquí entran en xogo determinados parámetros, os factores ambientais intraespecíficos (demográficos, competición, nicho ecolóxico…), e interespecíficos (parasitismo,simbiosis…).

    A competencia entre os organismos daríase en condicións de escaseza de alimentos, ou na loita polo dominio das femias, e só os máis fortes ou hábiles conseguirían alcanzar a madureza e reproducirse. Aquí actuaría a selección natural, elixindo os carácteres das poboacións máis capaces estes serían seleccionados pola súa posibilidades de adaptación ou eficacia biolóxica.

    Os individuos elixidos dunha mesma poboación reproduciranse e transmitirán os seus xenes aos descendentes.

  18. mateogarcia di:

    A min gustaríame falar das malas interpretacións que se dan na sociedade das teorías evolutivas de Darwin, sendo unha delas o chamado Darwinismo social.
    Esta corrente é a que extrapola a teoría de Darwin ó campo social, confundindo a supervivencia do que mellor se adapte coa supervivencia do máis forte.
    Isto levou a que moitos grupos tratasen de xustificar os imperialismo e os abusos dicindo, por exemplo no caso dos nazis, que sobrevive o mási forte, e que aqueles que carecían das cualidades para sobrevivir, estaban destinados a desaparecer ou a ser dominados polos seres superiores. este Darwinismo social rematou por desembocar, sobre todo no século XX en racismo e xenofobia, sendo o exemplo máis claro disto o antisemitismo dos nazis.

  19. Daniel Patiño di:

    A Teoría da Selección Natural de Charles Darwin para explicar a evolución das especies, é a única teoría unificada que temos até o momento para entender a vida. En efecto, díxose que nada en bioloxía ten sentido se non é á luz da evolución. Con todo, a aproximación evolutiva para dar resposta ás cuestións biolóxicas é relativamente moderna e supuxo unha das principais revolucións en bioloxía durante os últimos 100 anos. Precisamente un dos grandes problemas para entender como funciona a evolución é a dificultade que temos para pensar non en individuos, senón en poboacións. Este problema, sinalado por Ernst Mayr, non o enfrontan só quen estudan bioloxía (ou os creacionistas que tentan estudar evolución), senón que foi un dos escollos que atrasou o desenvolvemento das modernas teorías evolutivas.

  20. Cristina Frade di:

    Existen 4 Tipos ás veces considerados 3 de selección natural, clasificados segundo os individuos que sobreviven en cada tipo de selección, é dicir, segundo cantos sobrevivan:

    Selección estabilizadora
    Selección direccional
    Selección disruptiva ou Selección balanceada
    Selección sexual

    Un exemplo moi coñecido de selección natural é o desenvolvemento de resistencia a antibióticos en microorganismos. Dende o descubrimento da penicilina en 1928 por Alexander Fleming, os antibióticos usáronse para combater as enfermidades de orixe bacteriana. As poboacións naturais de bacterias conteñen unha gran variación no seu acervo xénico, principalmente como resultado de mutacións. Cando se enfrontan a un antibiótico, a maioría morren deseguida. Non obstante, algunhas teñen mutacións que as fai menos débiles a ese antibiótico concreto. Se o enfrontamento co antibiótico é curto, algúns destes individuos sobrevivirán ao tratamento. Esta selección eliminadora de individuos pouco aptos dunha poboación é a selección natural.

    • Nerea Pardo di:

      Cristina, chamoume a atención o teu comentario xa que nunca escoitara que existen distintos tipos de selección natural e púxenme a afondar un pouco mais no tema e gustaríame explicar un pouco mais de cada tipo.

      Selección estabilizadora: A selección estabilizadora tende a reducir a variación e favorece aos individuos de fenotipo intermedio. Un caso interesante é o do control do peso nos neonatos. Os nenos que pesan significativamente menos ou máis de 3,4 Kg. teñen porcentaxes mais altos de mortalidade infantil, mentres que os que mellor sobreviven son os que nacen cun peso entre 3 e 4 Kg.

      Selección direccional: Tamén chamada selección positiva, é un tipo de selección natural que favorece a un so alelo, e por isto a frecuencia alélica dunha poboación continuamente vai nunha dirección.

      Selección disruptiva: Tende a aumentar a variabilidade intra-poblacional e, para elo, favorece aos individuos en ambos extremos da distribución fenotípica. Este proceso pode causar unha descontinuidade na distribución e unha distribución bimodal. Un exemplo de este tipo de selección é o do salmón. En época de cría, a femia desova e os machos acércanse ao niño e verten o seu esperma fecundando os ovos. Os machos que logran fecundar os ovos son, por unha parte os máis grandes, que compiten entre si (sendo xeralmente o gañador o de maior tamaño) e, por outra parte, os mais pequenos, que exhiben un comportamento oportunista e logran o seu obxectivo escondéndose entre as rochas. Como consecuencia, as poboacións de salmóns descenden de dous grupos reprodutores claramente diferenciados, e se observa nos machos unha gran proporción dos dous tamaños.

      Selección sexual
      : A selección sexual é a principal causa deas diferencias de aspecto dos sexos (dimorfismo sexual). A atracción mutua entre os sexos é un factor importante na reprodución. Os machos e as femias de moitas especies de animais son similares en tamaño e forma excepto nos órganos xenitais e en características secundarias sexuais coma as mamas dos mamíferos femia.

  21. Santiago de la Iglesia di:

    Vou falar un pouco de clonación, especialmente humana.

    O primeiro, é dicir en qué consiste: trátase de tomar material xenético dun organismo para obter outro idéntico, o clon.

    A humana xorde a mediados do ano 1998, cando dous equipos de investigadores estadounidenses logran extraer unha célula nai. Os dous chegaron ao mesmo: cultivar e aislar as chamadas “células xerminais”, que se forman cando un espermatozoide e un óvulo se unen no proceso de fecundación. Estas células son as que se diferencian das demáis no aspecto de que son capaces de orixinar texidos do corazón, do sistema nervioso, da pel… é dicir, de todas as partes do corpo. Aínda que estas células tamén poden ser extraídas de individuos adultos, polo que non é necesario a clonación dun embrión humano e logo eliminalo.

    No ámbito moral hai un certo enfrontamento entre a súa aceptación ou non. Por unha parte, tense que defender a libertade de investigación, un marxe necesario para que os científicos poidan traballar, sobre todo cando o que intentan e promover o ben de outros seres humanos. Por outra, hai que recoñecer tamén que este tipo de invetigacións deben estar suxeitas ao recoñecemento da sociedade e os seus límites éticos, e que den garantías de respecto e de seguridade para toda a humanidade.

    Se tedes un pouco de tempo, os animaría a que vesedes este fragmento da película “Los Niños del Brasil”, que impactou moito no ámbito da xenética en 1978. Trátase dun científico que quere facer copias de Hitler a través da simulación da súa vida en 94 nenos, sin embargo, un “cazador de nazis” quere descubrir e frustar o seu plan.

    http://www.youtube.com/watch?v=Eo45trxXpME

  22. Evelin López di:

    A variación é unha condición previa á selección: sen variación non pode haber nin selección nin evolución. Nas poboacións biolóxicas a variación xenerase continuamente, de modo que a selección soe disponer de materia prima sobre a que poder actuar. Sabemos que a fonte última de variación xenética nas poboacions é a mutación, sendo esta calquer cambio estable na información xenética dun organismo.
    A mutación non pode xenerar novas adaptacions porque non ten dirección, é dicir, os cambios que produce unha mutación no organismo non ten ningunha relación directa co éxito o a eficacia dos organismos que a sufren. A selección é o proceso ordenado mediante o que se escollerán, de entre todas as variantes existentes nun momento dado, aquelas que sean útiles para o organismo. O xogo entre o azar das mutacions e a necesidade da selección son o motor da evolución.
    Tamén quería mencioar que non todos os cambios evolutivos son debidos á selección. A deriva xenética pode producir cambios nas frecuencias de xenes nas poboacions, así como a mutación e a migración. A importancia relativa dos diferentes factores evolutivos depende moito do carácter que se considere. Así, mentras que a selección debe ser fundamental para crear e manter un ollo funcional, non ten porqué estar implicada no mantenimento de variantes de ADN en rexions que non conteñen información xenética. O xaponés Motoo Kimura creou a teoría neutralista da evolución molecular para explicar os patrons de variación xenética que hai dentro e entre especies. Segundo ésta teoría, a selección natural non é o factor máis importante para explicar a evolución no nivel do ADN, o son a tasa de mutación e a deriva xenética. As mutacions que sofren os individuos nunha poboación soe ser, segundo a hipótese neutralista, neutras ou deletéreas. Se son deletéreas, son eliminadas rápidamente da población porque seus poseedores teñen menos descendentes e polo tanto non chegan a prosperar. Se as mutacions son neutras, é decir, se os individuos que as teñen funcionan tan ben como os que non a teñen, enton seu éxito na poboación depende do azar, da deriva xenética.

  23. Eduardo Cagide di:

    Eu queriavos falar dun exemplo de selección natural causada polo home, estouvos a falar da polilla moteada británica. No Reino Unido había dous tipos de polilla moteada, a de cor crara e a de cor escura. Sempre houbo moitas máis de cor crara, xa que as árbores eran dun tono gris craro, e proliferaban máis as polillas craras xa que se camuflaban mellor nas árbores e non as distinguían os depredadores. Pero co a chegada da revolución industrial ó Reino Unido, este encheuse de fábricas que desprendían unha inmensa cantidade de hollín, esto facía que escurecesen as fachadas dos edificios… e tamén a corteza das árbores, polo que esta parecía máis ben dunha cor gris oscura. Debido a isto as polillas máis craras eran máis fáciles de ver para os depredadores e as escuras camuflabanse mellor nas árbores, e por iso proliferaron mellor as de cor escura.

  24. Mateo Fdez di:

    Fálase na noticia da selección de xenes, o cal é un tema peliagudo: é bo iso? É moral? Plantéxase nesto un dilema: nun principio, como con todo, esta tecnoloxía só estaría ó alcance das clases pudintes, o que incrementaría aínda máis a distancia entre clases: por un lado unha dominante xenéticamente millor (máis forte, máis rápida, máis intelixente, máis lonxeva) e outra dominada e normal, á que a primeira clase intentaría pisar e lle negaría o acceso cando esa tecnoloxía fose millor, e despois incluso podería dar lugar a mercado negros ou discriminación entre grupos millorados ou non. Tamén crearíase unha base de datos cas modificacións, é dicir, perderíamos parte da nosa liberdade, estaríamos vixiados en calquera momento e seríamos fácilmente controlables, o cal sería pouco menos que unha perita en dulce para a instauración dun totalitarismo, incluso se baseárase na imposición dun réxime xa elexido (como Hitler). E habería que facer probas, incluso con humanos, e desde antes do nacemento, xa que non podes cambiar os xenes dun ser vivo; esto seguramente conlevaría errores, poden ser máis ou menos, pero errores ó fin e ó cabo, que quizais cobrarianse vidas. Sabemos que o progreso conleva sacrificios, pero estamos dispostos a mandar a nenos á tumba? A destruír o planeta? A derretir os polos? E a selección de xenes ética? É moral? Qué é?

    Hai unha boa película (mención aparte para a súa fotografía, sublima) chamada Gattacca (Guanina-Adenina-Timina-Timina-Adenina-Citosina-Citosina-Adenina) na cal cóntase a vida dunha persoa que, nun mundo no que a selección xenética é unha constante, nace pola vía ordinaria, e nada mais nacer xa pronostican cando morrerá e de qué, etc, está moi controlado. Logo as aseguradoras non lle queren cubrir, e nos colexios non lle admiten, porque un neno non-perfecto traería problemas, obrigacións, responsabilidades e moito perigo para os seus intereses. Xa cando é maior, cérranlle a porta a todos aqueles traballos que necesitan un mínimo de preparación, e facéndose pasar por un perfecto, e loitando como eles, intentará acadar o seu maior soño: saír ó espazo.

Deixa unha resposta