Quen non soñou nunca con isto?

Imaxe da película "O home invisible", baseada na novela de H.G. Wells

A finais do século XIX, H.G. Wells escribía a novela “O home invisible” como un relato de ciencia ficción, pero o que ata fai pouco semellaba imposible, está cada día máis preto, debido ós avances que se están producindo na Universidade de Texas. Científicos de dita Universidade, lograron facer invisible un tubo cilíndrico de 18 centímetros empregando un método chamado “ocultamento plasmónico”.

Este método emprega metamateriais plasmónicos, que son materiais capaces de curvar a luz arredor dos obxectos e dispersala, de modo que se produce un efecto de invibisibilidade desde calquera ángulo. Neste experimento, o obxecto de estudo foi cuberto por unha capa de metamateriais plasmónicos e o sistema foi probado dirixindo microondas cara o cilindro envolto e calculandodispersión resultante tanto arredor do obxecto coma no seu campo máis alonxado. O sistema tivo absoluto éxito cando as microondas se atopaban nunha frecuencia de 3.1Ghz, conseguindo o efecto total de invisibilidade. O problema é que este efecto non se pode ver a simple vista,  aínda que nun futuro inmediato lograrán ocultar un obxecto tridimensional empregando a luz visible.

Que credes que podería supoñer para o mundo un avance como este?

Debería poder estar en mans de calquera?

Autor: Mateo García

Esta entrada foi publicada en 5. Novos materiais, 6. Repercusións avances tecnocientíficos na sociedade e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

28 Responses to Quen non soñou nunca con isto?

  1. Iván Ramos di:

    Para min parece un avance moi importante, pero non lle encontro moita utilidade, e se se utiliza deberia estar en mans das autoridades e non de calquera persoa.

  2. Alexandra Parceiro di:

    Eu vou definir metamaterial, termo que aparece pola noticia.
    Non existe unha definición universalmente aceptada de metamaterial; no sentido máis amplio, trataríase dun material artificial que presenta propiedades electromagnéticas inusuais, propiedades que proceden da estructura diseñada e non da sua composición, é decir, son distintas as das suas constituintes. Nun sentido máis estricto, hai quen considera un metamaterial a aquél que constitue unha estructura periódica, cuxa dimensión máxima sea menor ca lonxitue da onda ca que vaia a traballar.

    Para máis información deixovos o enlace de wikipedia que define metamaterial:
    http://es.wikipedia.org/wiki/Metamaterial

    Non deberia estar en mans de calquera xa que eu penso que este descubrimento moita xente o querria para facer o mal. Xa que non é visto aproveita.

  3. Roxana Cadena di:

    Esta noticia sorprendeume moito, porque ata agora eu o creia imposible, pero vendo o visto , a ciencia avanza a pasos moi axigantados.
    Este avance eu creo, que é un avance si pero , que no deberiamos poñerlo en mans de calquera, xa que sendo invisible pode ocurrir moitas desgrazas, como que se infliltren en os distintos datos ,coller informaciòn da xente, e averia máis fraudes nos bancos e en calquera establecemento.

  4. Diana Fernández di:

    Estou completamente de acordo co que di Alexandra no seu comentario. Eu tamén creo que ese invento podería ser utilizado de malas maneiras se cae en malas mans.
    Deixo un enlace que amplía a noticia de Mateo:
    http://www.elmundo.es/elmundo/2011/02/02/ciencia/1296647486.html

    Da noticia resaltaría as utilidades que cita Shuang Zhang como :
    Esconder obxectos máis grandes como por exemplo compoñentes militares.
    – No mundo da cosmética, esconder pequenas imperfeccións da pel.

  5. Mila Mosquera di:

    O escritor ruso Yakov I. Perelman dixo en Física Can Be Fun (1913) que desde o punto de vista científico, un home chega a ser invisible ao método de Griffin sería cego, xa que o ollo humano funciona a través da absorción da luz recibida, non deixando ir de todo. Con todo, Wells parece ter isto en conta: o home invisible non é completamente invisible, porque a “parte coloreada da parte de atrás dos seus ollos” (presuntamente a retina) seguen a ser aínda visible. A obxección máis importante é o feito de que o ollo é unha cámara pinhole en miniatura, e no caso de que pechan as paredes son invisibles, non pode formar a imaxe na retina. Do mesmo xeito, a lente non realiza a súa función de lente, se o seu índice de refracción é igual ao aire.

  6. Olalla Manteiga di:

    A min paréceme un gran avance pero só se o usan individuos con responsabilidade e sentido común. Mentras que estudos anteriores foron, ou ben de natureza teórica, ou limitados á ocultación de obxectos en dous dimensións, éste último achégase ás tres dimensións. Os investigadores xa demostraron en estudos anteriores que a forma do obxecto é irrelevante; obxectos de forma irregular e asimétrica poden ser, tamén, envoltos con esta técnica de ocultamento. No futuro, un dos retos clave para os investigadores será o de demostrar a ocultación dun obxecto tridimensional usando a luz visible. A razón pola que vemos os obxectos débese a que os raios de luz rebotan nos materiais e os nosos ollos son capaces de procesar a información. Debido as súas propiedades únicas, os metamateriais plasmónicos teñen o efecto de dispersión frente a materiais de uso cotiá.

  7. Sabela Escourido di:

    Pareceme unhna noticía abraiante e interesoume ou tema do ocultamente plasmónico asi que busquei informacion, e resulta que cando a luz golpea un obxecto, esta rebota na súa superficie cara a outra dirección; a razón pola que vemos os obxectos débese a que os raios de luz rebotan dende os materiais ata os nosos ollos, e os nosos ollos son capaces de procesar esta información. Debido ás súas propiedades únicas, os metamateriais plasmónicos teñen un efecto de dispersión, fronte ao efecto común dos materiais de uso cotián.
    “Cando os campos dispersos da capa e o obxecto interfiren, anúlanse o un ao outro, e o efecto xeral é a transparencia e a invisibilidade en todos os ángulos de observación. Unha das vantaxes da técnica de ocultamento plasmónico é a súa robustez e o seu amplo ancho de banda de operacións, superiores aos das capas convencionais, baseadas en metamateriais de transformación,” explica o coautor do estudo, o profesor Andrea Alu.
    Neste estudo, un tubo cilíndrico foi envolvido cunha capa de metamateriais plasmónicos para que parecese invisible. O sistema foi probado dirixindo microondas cara ao cilindro envolvido e mapeando a dispersión resultante tanto arredor do obxecto, como no campo afastado. A capa de ocultamento mostrou un funcionamento óptimo cando as microondas se encontraban nunha frecuencia de 3.1 gigahercios.

  8. Carlos García di:

    Ainda que poida parecer algo máis cercano á ciencia ficción a verdade é que as súas aplicacións son moi reais. Por exemplo, podería aplicarse a nivel médico a técnicas de magneto encefalografía e magneto cardiografía, donde se miden os campos creados polo cerebro e o corazón; a nivel ambiental para desarrollar novos sensores de campos; ou incluso a nivel militar para impedir a detección magnética de submarinos e barcos.
    Tratase dun importante avance, pero ainda queda moito traballo para conseguir a invisibilidade real a nivel humano, ou o que é o mesmo, que ó mirar un obxeto iluminado polo espectro de luz visible non o podamos ver.
    Neste tema hai que ter unha visión un tanto positiva da condiciónn humana. So pensamos que si nun futuro o home poidese facerse invisible, pensamos nas cousas negativas que faría ou as posibles fechorías, pero non nos damos conta das grandes cousas que poderían conseguirse.

  9. Lenny Mamani di:

    A noticia parece moi asombrosa xa que non sabia moito sobre este tema. A min pareceme un avance moi importante para ciencia xa que a ciencia sempre esta dando pasos moi inportantes en nuestra vida. E non deberia deixarse en masn de calquera persoa porque outros poden utilizala con malas intencions.

    Eu quero falar sobre Shuang Zhang, é profesor da Escuela de Física e Astronomía na Universidad de Birmingham .Foi o responsable do estudio na área da capa de invisibilidade que aumentou por primeira vez. El argumentou que o observador(nos mismos) poda “ver” o obxeto invisible a simple vista».A isto denomínase espectro visible é a rexión do espectro electromagnético que el ollo humano é capaz de percibir. Pero os científicos anunciaron que proseguirán con sus investigaciones.

  10. Sara Otero di:

    A dicir verdade, penso que nalgún momento da nosa vida todos desexamos posuir o superpoder da chica invisible dos Catro Fantásticos ou ter a capa de invisibilidade de Harry Potter.
    Grazas a estes materiais artificiais que teñen un índice de refracción da luz negativo, a luz non é absorbida nin é reflectada, polo que se mostra invisible. Unha aplicación que eu penso que pode ser útil é a de camuflaxe dos avións e carros de combate. Por contra, penso que tamén pode ser perigosa se caen en máns de terroristas ou malos bandos. Outro caso perigoso podería darse en situacións de guerras, pois eu non descarto a posibilidade de que poida causar grandes desastres coma se deron coas bombas atómicas- non falo de consecuencias fatais e contaminacións a gran escala nun tempo prolongado, pero sí poden producirse mortes e grandes desgrazas inmediatas debido a aos numerosos ataques inesperados -; e sobre todo, o derradeiro perigo que eu podo atopar, é que aumentaría considerablemente o comercio ilegal de drogas.

  11. Victoria Zherdeva di:

    Eu queria falar do cine ficcion en xeral, é un xénero cinematográfico que utiliza representacions especulativas basadas na ciencia de fenómenos imaxinarios como extraterrestres, planetas alienígenas e viaxes no tiempo, etc.
    O cine de ciencia ficción se utilizo en ocasions para comentarios críticos de aspectos políticos ou sociais, e a exploración de cuestions filosóficas como a definición do ser humano.
    A definición asume que existe un continuo entre o empirismo (mundo real) e trascendentalismo (sobrenatural), no que o cine de ciencia ficción está na parte do empirismo e o cine de terror e da fantasía no lado do trascendentalismo. Como por exemplo “La naranja mecánica”, donde las repeticions do bar Korova fai a un decorado extraño máis familiar.

  12. Nildes Abella di:

    En principio, a técnica pode ser usada tamén coa luz visible.De feito, algúns materiais plasmónicos funcionan á perfección en frecuencias ópticas. Sen embargo, o tamaño dos obxectos que poden ser eficazmente ocultados está en función da lonxitude de onda na que estemos operando, polo que, ó aplicar frecuencias ópticas (luz visible), o tamaño dos obxectos que podremos ocultar non pasará dalgunhas micras (milésimas de milímetro), explicou Andrea Alu, coautor do estudo.
    Fai tres anos, estivera tamén presente este tema cando xa se podían ocultar materiais pero a escala nanométrica. Como fixeron os científicos do Centro de Tecnoloxía Nanofotónica de Valencia:
    http://www.tecnociencia.com.es/ciencia/?x=entry:entry090219-191621.

    Outra aplicación dos materiais plasmónicos sería como medios de transmisión de información en microprocesadores e chips de computadoras xa que poden alcanzar altas frecuencia.
    Por último, imaxino que se chega a conseguir a invisibilidade de grandes obxectos á luz visible, os estados serían os que dispoñerían de esta tecnoloxía, aínda que a media que avanzase o tempo traficantes e terroristas intentarían facerse con ela.

  13. Yannick Afonso di:

    É un tema interesante,utilizado en películas de ciencia-ficción como por exemplo aparecía en Harry Potter unha cousa asi de invisibilidade..pero eu veono como algo artificial,que se basa na irrealidade.

  14. Paula Manteiga di:

    Respondendo as preguntas que di Mateo, as palabras “home invisible” soa a maxia, unha palabra moi lonxe da realidade, pero ainda así sería un grande avance para os seres humáns.
    A facilidade de ser invisible non debería esta nas máns de calquera, xa que ese uso pode ser feito para lograr facer moitas malas cousas.

    Como dí Yannick, a invisibilidade e un tema de película, e penso que estaría moi ben quedando solo ahí, porque, quen non pensou en ser invisible alguna vez? Pero iso é gracias a películas, soños sen cumplir.

  15. Ana Domínguez di:

    O metamaterial no sentido mais amplo, trataríase dunha materia artificial que presenta propiedades electromagnéticas inusuais, propiedades que proceden da estructura diseñada e non da sua composición, é dicir, son distintas ás dos seus constituíntes.
    O metamateriais teñen unha gran importancia nos campos da óptica e do electromagnetismo. Moitos estudos que se levan a cabo hoxe en día van orientados ao diseño de novos materiais capaces de ter unha índice de refracción axustable, a creación de “superlentes” que mellorarían drásticamente a calidade das imaxes para o diagnóstico médico e outros usos.
    E en canto a este descubrimento, paréceme bastante útil e un gran avance, cada día doume mais de conta que a ciencia non ten límites.. Aínda que por suposto que isto non debería de estar en mas de calquera.

  16. David Lamas di:

    Eu quería mencionar a Sir John Pendry é catedrático de Teoría de Física do Estado Sólido de Oxford, Medalla da Royal Society, experto en nanofotónica e membro do Imperial College londinense, onde estudiou Física Herbert George Wells. Pendry nunhas declaracións que fixo ao periódico ABC dixo que a invisibilidade no ser humano podería ser factible pero que por ahora aínda se tiña que esperar, e aclarou que en mediciña este tema será crucial como sensor das moléculas biolóxicas para detectar enfermidades.Creo que este avance suporia no mundo unha gran revolta e expectación, pero claramente que este invento non podería recaer nas mans de calquera e usala en beneficio propio.

  17. Xisela Lema Díaz di:

    Verificouse unha camuflaxe metamaterial dun obxecto 3D no espazo libre. Cando os campos dispersos da envoltura interfiren cos do obxecto, anúlanse o un ao outro e o efecto xeral é a transparencia.

    Andrea Au publicou como realizar unha capa invisible con meta materiais en 2005 e dende entón traballou neste proxecto cos científicos D. Rainwater, A. Kerkhoff, K. Melin, J. C. Soric, e G. Moreno da Universidade de Texas.

  18. Alba Guzmán di:

    Científicos da Universidade de California demostraron que diron un significativo avance co desarrollo de “matemateriales”, utilizados en capas de invisibilidade reais. Os investigadosres, dirixidos polo científico loco Xiang Zhang, foron capaces de demostrar por primeira vez que podían revestir obxetos tridimensionais con estos materiais. Os anteriores intentos de lograr invisibilidad foron exitosos só con pequeños obxetos en dous dimensións. O novo proxeto, cun forte respaldo militar, está no camiño de producir habilidades de súper heroe, hoxe.

    En poucas palabras, os matemateriais desenrolados por Zhang e os seus colegas en Berkey esparcen a luz visible que os toca utilizando unha mezcla de metal e materiais de circuitería como cerámica, teflón e fibra. Estos materiais utilizanse para curvar a luz a través dos obxetos 3D, un pouco coma o auga ó redor dos tobillos nun río pouco profundo, de modo que non se crean reflexos nin sombras.

  19. Laura González di:

    Me parece increible que se consigan cosas como esta,aquí os dejo un link ampliando la información de esta noticia:

    http://www.elespectador.com/tecnologia/articulo-323887-el-cilindro-invisible

  20. Amir Pose di:

    A invisibilidade é a calidade dun corpo físico visible de non ser visto en condicións de luz normais para un suposto observador. Ata principios do século XXI esta calidade só era posible na natureza e dábase en gases e seres ou obxectos que polo seu tamaño, o ollo humano non era capaz de captar sen axuda de lentes ou outra tecnoloxía deseñada para tal mester.

    Os científicos, cren ter descuberto a forma de alterar o efecto da luz sobre un corpo físico para conseguir o efecto de invisibilidade de forma artificial grazas a teas compostas por estruturas electrónicas nanométricas.

    A consecución deste logro, ten importantes aplicacións na industria da espionaxe e a guerra. Non obstante, tamén podería ser utilizado para a seguridade do cidadán e unha mellor observación de especies animais no seu medio natural e mellorar a estética tamén a iluminación dalgúns lugares nas que as edificacións crearon unha paisaxe pouco acolledora para o ser humano.

    A invisibilidade foi tratada en numerosas ocasións por escritores e cineastas de ficción xa sexa científica ou máxica, case sempre formulando o perigo que supón que este don caia en malas mans.

    Na miña opinion, e moi complicado encontrarlle unha utilidade a invisibilidade basada nun punto bondadoso; sendo invisible so se poden facer cousas malas: espiar, esconderse, pasar desapercibido…

  21. Nerea Pardo di:

    Os que esperan unha capa de invisibilidade coma a de Harry Potter estarán decepcionados. Porque na lonxitude de ondas captada polo ollo humano, o tubo segue sendo visible.
    De todos modos estas técnicas de manipulación da luz utilizando novos materiais interesan especialmente aos militares, a quen lles gustaría facer invisibles os avións de combate ás microondas dos radares.
    Este novo concepto de capa de invisibilidade podería adaptarse á luz visible, pero os obxectos enmascarados serían entón moi pequenos, de tamaño micrométrico, porque o efecto plasmónico está ligado á lonxitude de ondas da luz,segundo afirma o profesor Alu nunha entrevista telefónica.
    Pero tamén di que no ámbito das microondas contémplanse xa importantes aplicacións, como o camuflaxe ante os radares. Isto débese a que non é necesario enmascarar todo o avión, senón algúns puntos quentes como partes da cola xa que son os que reflicten máis enerxía ante un radar microondas.

  22. Eduardo Cagide di:

    A ciencia traballa moito en buscar novos materiais, e non só metamateriais, tamén investigan moito outro tipo de materiais chamados materiais intelixentes.
    Estos materiais derivan da *nanotecnoloxía, cuxas propiedades poden ser controladas e cambiadas a petición. É unha das principais lineas de investigación da nanociencia, con aplicacións a moitas industrias na que destaca a textil militar, através de fibras intelixentes para os militares, por exemplo, o exercito do aire dos Estados Unidos creou un texido que emplea a nanotecnoloxía para matar as bacterias e forzar ós líquidos a evaporarse, e grazas a este texido, uns científicos crearon roupa interior que podes levar posta durante varias semanas, sen a necesidade de ser lavada.

    *Nanotecnoloxía: é un campo das ciencias aplicadas, dedicado ao control e manipulación da materia a unha escala menor que un micrómetro, é dicir, a nivel de moléculas e átomos.

  23. Mateo Fdez di:

    Eu quería falar da invisibilidade non idealizada e perfecta, que deixa “ocos” ó ollo desnudo: a invisibilidade que algúns artiluxios de guerra (ese invento humano que tantos disgustos tráenos, e ó que sen embargo tal cantidade de recursos asignamos), como os barcos ou os avións, ambos designados coma “furtivos”.
    Os avións furtivos basean a súa invisibilidade ó radar en cinco principales puntos: a forma do avión, sendo propicia a situación na cal as esquinas do avión rematen en ángulos rectos, pero que acaben den forma de V: a importancia da forma é tal que todo o que normalmente gardaríase no exterior ha de levarse nas bodegas internas, e a repostaxe en pleno voo destrúe todas as intencións por desaparecer no radar. Las tomas de aire teñen forma de sierra, para lograr o mesmo efecto. Estas consideracións fan disminuir tremendamente a maniobralidade do aparato.
    Outros factores tidos en conta son os materiais do casco, con materiais “transparentes” á radiación do radar, coma a fibra de carbono; as pinturas utilizadas, aínda que realmente actúan coma películas adhesivas, absorven esa radiación do radar, pero presentan problemas ca humidade, o que pode facer que se desprendan en pleno voo; tampouco poden voar por encima da velocidade do sonido, o que causaría un estampido sónico importante, e utilizan tubos de escape non circulares; e os sensores que utilizan traballan a menudo con luz infrarroja e derivados, evitando utilizar outras cousas que emitan maiores cantidades de enerxía.

  24. Evelin López di:

    Os científicos utilizan a nanotecnoloxía para crear materiais novedosos e pouco custosos, con propiedades únicas, tales como nanotubos de carbón, pequenos instrumentos para o interior do corpo humano, materiais mais fortes que o acero pero moito mais livianos ou compoñentes informáticos moito mais rápidos.
    Outro tipo de material que deriva da nanotecnoloxía son os materiais Biomimeticos que buscan replicar ou mimetizar os procesos e materiais biolóxicos, tanto orgánicos como inorgánicos. Conocer mellor os procesos utilizados polos organismos vivos para sintetizar minerais e materiais compostos, pode servir por exemplo, para desenrolar materiais ultra-duros e, á vez, ultralixeiros.

  25. Beatriz Castro di:

    Mentres lía esta noticia víñaseme a mente as películas, os superhéroes e os efectos especiais, nunca crin que unha cousa así, de sono, poderíase facer realidade.
    Na miña opinión se avanzan tanto que se chega a poder aplicar nas persoas sería una pésima noticia, porque aínda que se quera gardar en segredo e poder facelo só unhas poucas persoas, todo acaba saíndo a luz e isto podería traer malas consecuencias.
    Aínda así paréceme moi ben que investigen cousas para sorprender á xente e facer así que aumente o interés sobre esta a nosa ciencia.

  26. Diana Pérez di:

    Antigamente esto só era posible en dibuxos animados e en películas de ciencia ficción, pero hoxe en día esto faise realidade grazas aos avances desta técnica.
    Investigando na Internet encontrei o “Síndrome da invisibilidade da muller”:

    É as mulleres a quenes a mayoría das veces se nos dificulta identificar e nombrar a nosa propia dor, xa que acostumbramonos a él e o soportamos como se fose parte intrínseca da nosa natureza, de tal maneira que se volve imperceptible para nos mesmas.
    A percepción da nosa realidade, do noso estado de saude subxetivo, de todo o que existe no exterior, vai a depender das crenzas e actitudes que temos, que están sempre condicionadas pola cultura, a familia, a raza e a relixión. O medio que nos rodea pode ser positivo para desenrolar unha boa salud mental o negativo si en lugar de recibir confianza, forza e autoestima, se nos limita noso valor social e se nos exixe cumprir con modelos de vida e formas de pensar que son axenas a nosa personalidade.

  27. Ishaka Osigbemhe di:

    En principio, esta técnica podería usarse para cubrir luz; de feito, algúns materiais plasmónicos están dispoñibles de forma natural en frecuencias ópticas.

    Con todo, o tamaño dos obxectos que poden ser cubertos eficientemente con este método cambia de escala dependendo da lonxitude de onda de operación, de xeito que ao aplicarse en frecuencias ópticas poderiamos deter eficientemente a dispersión de obxectos de tamaño micrométrico.

    De todos os xeitos, cubrir obxectos pequenos pode ser emocionante para unha variedade de aplicacións. Por exemplo, actualmente estan a investigar a aplicación destes conceptos para cubrir unha punta de microscopio en frecuencias ópticas. Isto podería ser unha contribución importante para medicións biomédicas e de campo próximo.

  28. Rebeca Vila di:

    Até agora só se puideron levar a cabo experimentos onde a invisibilidade lograda era en obxectos en dúas dimensións, dito doutra forma, o achado significa que os obxectos ordinarios poden ser invisibles nun ambiente natural,non só en laboratorio.
    Podemos ver os obxectos porque cando a luz golpea un obxecto, rebota na súa superficie cara a outra dirección. A razón pola que vemos os obxectos débese a que os raios de luz rebotan aos nosos ollos e os nosos ollos son capaces de procesar esa información. Debido ás súas propiedades únicas, os metamateriales plasmónicos teñen o efecto de dispersión fronte a materiais de uso cotián.
    Eticamente, hai que ter moito coidado con este descubrimento porque desde un punto de vista moral pode ser empregado de mala maneira, por exemplo facer un exercito invisible.

Deixa unha resposta