Casualidades? Feliz accidente

Que é a penicilina? A penicilina é un antibiótico do grupo dos betaláctamicos empleada para o tratamiento de infecciones provocadas por bacterias sensibles.  É un gran descubrimento, que  debeu de ser dificil de atopar. Ou non? Aínda que pareza extraño, e case imposible, a penicilina descrubriuna Alexander Fleming por simple casualidade. Ocurriu en 1928, cando deixouse unha placa dun cultivo coa bacteria stafilococo na mesa do seu laboratorio e foise durante dúas semanas de vacacións. A súa volta comprobou que o cultivo habiase contaminado cun hongo que impediu que crecera a bacteria. Habia descuberto o antibiótico. Alexander Fleming xunto cos científicos Ernst Boris Chain y Howard Walter Florey (que crearon un método para producir en masa o fármaco) obtivo o premio Nobel en Fisioloxía e Medicina en 1945.

De unha forma tan “simple” descubriuse a penicilina, pero non se trata nin moito menos do único descubrimento por casualidade. Ao longo dos séculos, este tipo de descubrimentos deron lugar a algúns dos maiores avances de todolos tempos nas distintas áreas do coñecemento.

Saberiades dalgún descubrimento máis que fora atopado por casualidade?

Alguén máis recibiu un Nobel por un descubrimento casual?

Autor: Amir Pose

Esta entrada foi publicada en 1. Ciencia e sociedade, 1. O traballo científico, 3. Enfermidades infecciosas, 3. Inmunoloxía e farmacoloxía, 3. Saúde e calidade de vida e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

25 Responses to Casualidades? Feliz accidente

  1. Xisela Lema Díaz di:

    Ese tipo de casualidades denomínanse serindipia, das que he terminado de facer un artículo.
    Unha moi coñecida sería Arquímedes, cando Hierón II, que lle gustaba plantearlle reto a el. Certo orfebre lle había fabricado unha corona de oro. O rei non estaba moi seguro de que o artesán houbese obrado rectamente; podería haberse gardado parte do ouro que lle entregaran e habelo sustituído por plata ou cobre. Así que Hierón encargou a Arquímedes averiguar se a coroa era de ouro puro.

    Arquímedes non sabía que facer. Debía en principio coñecer ao volume para contestarlle, e, ao non saber como medilo non podía. Logo, foise dar un baño, cando de súpeto, voi coma o nivel de auga subía, e así saiu a calle desnudo griando as famosas palabras “EUREKA!”.

  2. Olalla Manteiga di:

    O cierre de velcro inventouno en 1941 o enxeñeiro suizo George de Mestral. A idea veulle cando paseaba polos Alpes ao fixarse en cómo se pegaban as espiguillas da setaria(unha planta) na súa roupa y no pelo do seu can. Examinou as setarias co microscopio e decidiu diseñar un cierre copiando os ganchos microscópicos das espiguillas. Aínda que Mestral ao principio non tivo demasiado apoyo e ata se riron del, non se rendiu nunca. Comprobou que o nylon, cosido con raios infravermellos, formaba uns ganchiños resistentes que se pegaban moi facilmente a unha tela de nylon máis suave e aterciopelada. Mestral chamou ao seu invento velcro pola palabra francesa velours (terciopelo) e a inglesa crochet (gancho).

  3. Mateo Fdez di:

    Está a “suposta” anécdota da manzana de Newton, que, ó caerlle encima, lle fixo preguntarse por qué caía, cómo o facía e qué era o que lle incitaba a caer.

    Deste “suposto” incidente nacería despois a Lei de Gravitación Universal [ F=(Gxmxm´)/(r^2) ], un dos pilares da ciencia e da física moderna e que supoón, en palabras do tamén científico Bernard Cohen, “A culminación da Revolución Científica”, iniciada por Galileo tempo atrás co seu modelo heliocéntrico, que tirou abaixo a ciencia anterior, que predominaba desde a Grecia clásica, a aristorélica.

    Realmente a teoría se publica en 1685, pero xa en 1679 Robert Hooke planteoulle por carta un problema que el tiña e que sería o embrión dunha idea que culminaría na lei xa dita. A publicación da Lei de Gravitación Universal tornaríase extremadamente importante xa no seu tempo, e grazas á súa estreita compenetración cas leis de Kepler, Newton tamén conseguiu promocionar estas, que non eran usadas en profundidade dentro dos círculos astronómicos.

    http://es.wikipedia.org/wiki/Isaac_Newton#Ley_de_gravitaci.C3.B3n_universal
    http://es.wikipedia.org/wiki/Ley_de_la_gravitaci%C3%B3n

  4. Paula Franco di:

    Un descubrimento accidental o foron tamen os Rayos-X. Varios cientificos do siglo XIX habían xogado cos penetrantes raios que se emiten cando os electróns golpean un obxetivo metálico. Pero os rayos-x non foron descubertos hasta 1895, cando o intelectual alemán Wilhelm Röntgen realiza experimentos con tubos de Hittorff-Crookes y la bobina de Ruhmkorff, analizaba los rayos catódicos, para evitar a fluorescencia violeta, que producían os raios catódicos nas paredes dun vidrio do tubo. Era tarde e ao conectar seu equipo por última vez sorprendeuse ao ver un débil resplandor amarelo-verdoso ao lexos: sobre un banco próximo había un pequeno cartón cunha solución de cristais de platino-cianuro de bario, observou que ao apagar o tubo oscurecíase e a encenderlo produciase novamente, retirou mais lexos o cartón e comprobou que a fluorescencia seguiase producindo, repitiu o experimento e sucediu o mesmo, os raios creaban unha radiación moi penetrante, pero invisible. Observou que os raios atravesaban grandes capas de papel e incluso metales menos densos que o chumbo.
    Outro descubrimento centifico foi o medicamento coñecido como Viagra. Os homes que reciben tratamento contra a disfunción eréctil o soen tomar, os traballadores de Merthyr Tydfil( Vila Galesa)
    en 1992, durante unhas probas efectuadas cunha nova droga contra a angina de peito, surxiron os efectos secundarios que desafiaban a gravidade. Previamente esta vila, habitada por clase traballadora, era coñecida por producir un tipo distinto de ferro.

  5. Thiago Echevarría di:

    Os vou citar algúns descubrimentos por casualidade:

    Coñac. Na Edade Media había avispados mercaderes que fervían o viño para evaporar o agua e así poder levar máis producto no mesmo espacio, para despois volver a engadirla… atá que alguen decidiu evitar este último paso e crear unha nova bebida.

    Caucho vulcanizado. O vulcanizado é un proceso que evita a descomposición do caucho que descubriu Charles Goodyear en 1839 cando caiuselle unha mistura da substancia con azufre sobre unha caldera… Quizá por iso siga vendendo rodas tantos anos despois.

    LSD. Corría o ano 1943 cando Albert Hofmann intentaba crear un composto para estimular o parto a base de dietilamida do ácido lisérgico, aunque o que descubrió non foi exactamente iso.

    Microondas. Orixinalmente se usaban para os radares aliados na Segunda Guerra Mundial, hasta que en 1949, coa guerra xa acabada, un de esos aparatos derritiu a barra de caramelo que Percy Spencer, un inxenieiro, levaba no seu bolsillo.

  6. Alexandra Parceiro di:

    Eu vou falarvos de dous serindipias:
    -A primeira non é un gran descubrimento, nin un descubrimento moi científico, son as famosísimas notas Post-it, surxiron tras un olvido dun operario, que non engadiu un compoñente dun pegamento na fábrica de 3M. Toda a partida de pegamento apartouse e gardou, pois era demasiado valioso como para tiralo aínda que apenas tiña poder adhesivo. Un dos enxeñeiros da empresa, home devoto, estaba farto de meter papeliños no seu libro de salmos para marcar as cancións cando ía a igrexa. Os papeliños non facían máis que caerse. Pensou que sería ideal ter follas cun pouco de pegamento que non fora demasiado forte e que resistira ser pegado e despegado moitas veces. A vella partida de pegamento malogrado acudiu a súa mente. Habían nacido as notas Post-it.
    -A segunda xa é un descubrimento científico e moi importante é a configuración do átomo. Niels Bohr levaba moito tempo traballando na configuración do átomo. Tivo un soño no cal viu un posible modelo de dita configuración, e o despertar, debuxouno nun papel, sen darlle moita importancia. Pouco tempo despois, volveu a ese papel e deuse de conta de que realmente hallou a estrutura do átomo. E con este descubrimento levou un premio novel.

  7. Evelin López di:

    O termo serendipia cuñado por Horace Walpole casualidade en 1754 como resultado da impresión que lle deu cando estaba lendo un conto de fadas sobre as aventuras de “Os Tres Príncipes de Serendip”, que estaban continuamente descubrindo, por accidente cousas non planeadas. Walpole usou o termo para referirse a algúns dos seus propios descubrimentos accidentais.
    Fálase de pseudoserendipia para referirse a descubrimentos accidentais de cousas que non buscou.
    Algún exemplo pode ser o de Charles Goodyear que descubriu o proceso de vulcanización de caucho cando accidentalmente deixou un anaco deste mesturado con xofre nun cociña quente. Por moitos anos,Goodyear estaba obsesionado por atopar un xeito útil para facer o caucho. Isto foi un accidente que levouno ao proceso exitoso.
    Outro tipo de exemplo é o do neno palestino que lanza unha pedra nunha caverna escura, oíu un son inesperado que dá a uns Manuscritos do Mar Morto, outro foi a obtención de cristais de Pasteur porque a temperatura no alféizar da ventá estaba por baixo dos 26 ° C.

  8. Diana Fernández di:

    Outro dos descubrimentos é o Principio de Arquímedes.
    O Principio de arquímedes afirma que: «Un corpo total ou parcialmente sumerxido nun fluído en repouso, recibe un empuxe de abaixo hacia arriba igual o peso do volume do fluído que desaloxa». Esto querría decir:
    Empuxe=peso=rf·gV

    No século III a.C o rei Hieron II encargoulle a Arquímedes unha tarea case imposible. Mandoulle descubrir se unha coroa que el encargara para ofrecerlle os deuses era completamente de oro ou estaba adulterala, pero sin destrozala. Despois de tanto pensar, un día cando se meteu na bañeira viu que a auga sube de nivel cando el se mete. En ese momento sale pola calle desnudo gritando Eureka!, xa que había resolto o problema que lle planteara o rei.

  9. Vladislav Babenco di:

    Outro dos méritos que ten Fleming ademais de descubrir a penicilina, foi o descubrimento a enzima “lisozima” ou tamén chamada muramidasa: unha sustancia capaz de dañar células bacterianas catalizando as hidrolisis das súas unións, estando presente en sustancias como a saliva, as lágrimas ou os mocos. Este descubrimento foi tamén producto da casualidade: descubriuna mentras investigaba o tratamento da gangrena gaseosa; o descubrimento ocurriu despois de que as mucosidades caesen sobre unha placa de Petri na que crecia un cultivo bacteriano. Algúns dias mais tarde deuse conta de que as bacterias foron destruidas no lugar onde estaba depositado o fluido nasal.

  10. David Lamas di:

    O marcapasos: O enxeñeiro norteamericano Wilson Greatbatch descubriu por accidente este aparello sanitario, mentres traballaba nun mecanismo para gravar os sons do corazón. O erro orixinouse cando Greatbatch utilizou unha resistencia eléctrica utilizada de forma diferente na súa invención, conseguindo que o pulso fora cada 1,8 milisegundos.

    A vacuna : O 14 de maio de 1796 Edgard Jenner naturalista inglés, extraxo pus dunha lesión que presentaba Sarah Nelmes, ordeñadora que contaxouse de viruela vacuna, e inaculou (mediante una inyección en le brazo) ao neno James Phipps , fillo dun humilde labrador. O investigador levou o reportaxe detallado da súa evolución: “Ao séptimo día, se queixou de molestias na axila, ao noveno sintiu escalofríos, perdeu o apetito e sufriu un lixeiro dor de cabeza, pero ao décimo estaba ben”. En xulio siguinte inaculou con viruela humana e o pequeoo non enfermou.

  11. Ignacio Pena di:

    Outro descubrimiento por casualidade foi o edulcorante. O edulcorante foi descuberta en 1879 tras tratar brea de carbon. É un aditivo que duplica o efecto do azucre pero unusualmente teñe menos enerxia. Alguns estratos do azucre son naturais pero outros son sintéticos a estos chamámoslles adulcorantes artificiais. Considerase un sustituto do azucre pero moito mais dulce. Alguns dos sustitutos articiais do azucre son: a sacarina, o aspartamo, a sucralosa, o neotame e o acesulfame. Tamen hay sustitutos naturais como o sorbitol e o xilitol.

    Deixovos un link con mais informacion:
    http://es.wikipedia.org/wiki/Edulcorante_artificial

  12. Victoria Rodríguez di:

    Ross Technology Corp. fixo un bo descubrimento por casualidade, sobre todo para os que sempre se manchan , e sobre todo para as mulleres que teñen fillos pequenos.
    Todo comenzou porque precesaban dun producto para reducir a corrosión nos productos elaborados de aceiro, e cando non puideron atopar o que andaban buscando, decataronse de que o que crearan servia para outras aplicacións. Saiulles, como da nada, un liquido que repele a suciedade alí donde se aplique, incluido o aceite. Finalmente deron cun producto que os levou a un novo negocio. Deixovos un video para que vexades o seu uso.

    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=7is6r6zXFDc#!

  13. Eduardo Cagide di:

    Eu non vos vou falar dun invento, senon de un descubrimento totalmente froito da casualidade, un descubrimento que marcaría un antes e un despois na historia, estou a falar do descubrimento de America.
    Foi pura casualidade que Cristóbal Colón chegase a America, xa que o seu obxectivo era evitar a longa ruta que percorrían os portugueses para chegar a Asia bordeando as costas africás, para o que pensou que navegando hacia o oeste chegaria igualmente a Asia, pero en lugar de chegar a Asia, por casualidade e algo de fortuna, atopou un novo continente, ainda que el cría estar en Asia, e morreu sen chegar a saber que sería coñecido por descubrir un continente ata entón descoñecido para os europeos.

  14. Carlos García di:

    O Premio Nobel de Química no ano 2000 foi otorgado ós norteamericanos Alan Heeger, Alan McDiarmid e ó xaponés Hideki Shirakawa, polo descubrimento dos plásticos conductores de electricidade.
    Os plásticos son polímeros que xeralmente non conducen a electricidade (polo que se usan como illantes nos cables eléctricos)
    O descubrimento iniciouse no laboratorio de Shirakawa na Universidade xaponesa gracias a un afortunado erro, cando un dos seus alumnos confundiu as concentración dos seus reactivos e añadiu no seu recipiente unha cantidade de catalizador mil veces maior do correcto. O resultado foi un plástico dun cor prateado.
    O seguinte paso foi debido a una casualidade: en 1976 McDiarmid acudiu a Tokyo para dar unha charla sobre outro misterioso polímero prateado no que estaba traballando con Heeger e tivo a sorte de atoparse accidentalmente con Shirakawa durante unha pausa para tomar o café. Tras esa conversación e de volta a Pennsilvania, Heeger mediu a conductividade eléctrica do plástico prateado de Shirakawa e comprobou con sorpresa que conducía a electricidade dez millóns de veces mais que un plástico normal.
    Este descubrimento ten enormes aplicacións na simplificación e abaratamento de innumerables productos electrónicos: pantallas de ordenador que amortiguan as radiaccións,películas fotográficas sen electricidade estática, células solares, LED, pantallas teléfonos móviles…

  15. Sabela Escourido di:

    Estou abraiada da cantidade de inventos que atoparonse por casualidade. Outro deles e do que vouvos a falar eu.
    O Celofán A idea do celofán, o envoltorio de papel transparente máis coñecido, apareceu na mente dun enxeñeiro téxtil suízo, Jacques Brandenberger cando estaba sentado á mesa nun restaurante. Ao ver que a un comensal se lle derramara o viño e manchara todo o mantel, volveu ao seu laboratorio convencido de que descubriría algún modo de cubrir a tea cunha capa transparente que a volvese impermeable. Fixo moitos experimentos con distintos materiais e unha das veces, aplicou á tea un líquido viscoso. O experimento fallou porque a tea quedou toda tesa e quebradiza. Non obstante, Brandenberger se dió conta de que a capa se podía separar e quedar como unha folla transparente que podía ter outras aplicacións. Cara a 1908, desenvolveu unha máquina que producía unhas láminas transparentes viscosas ás que chamou celofán.

  16. Sara Otero di:

    Sen dúbida, a serendipia é un termo que se está presente en moitos dos descubrimentos que hoxe coñecemos. Eu querería falarvos dun caso un tanto cómico, do descubrimento dunha nova especie animal.
    Na rede, pódese atopar de todo, e sobre todo, nunha páxina de compra-venta chamada Ebay. Malia que resulte extraño, aí foi onde Richard Harrington (vicepresidente da Royal Entomological Society do Reino Unido) conseguíu o fósil que o levaría a ese achado. Un día navegando pola rede, Harrington atopou un fósil no que se vía interesado porque estivera traballando en Lituana estudando un tipo de insectos. Mercouno por tan só 25€ a un particular de Lituania, e inmediatamente contactou cun experto danés, quen lle confirmou que se trataba dunha nova especie xa extinguida. Levárono a un laboratorio para identificiarlo a nivel xenético, pero non coincidía con ningunha coñecida. Ese extraño insecto que medía entre 3 e 4 mm metido dentro dunha peza de ámbar de entre 40 e 50 millóns de anos recibíu o nome de Mindarus harringtoni, aunque o científico comenta que era mellor algo así como Mindarus ebayi.

  17. Beatriz Castro di:

    A min gustaríame falar da bacteria Estafilococo que se cita no texto:
    É un nome común dun xénero de bacterias parasitas (Staphylococcus) de forma redondeada, que se atopan habitualmente no aire, a auga, a pel (especialmente en zoas con pelo ou vello) e a parte alta da farinxe humana. Son de natureza patóxena, e cando abandonan a súa localización na pel e pasan a invadir outras estruturas poden producir procesos como os forúnculo, infeccións de feridas. Case sempre existe unha porta de entrada a través da pel ou a farinxe. O tratamento das infeccións estafilocócicas realízase mediante antibióticos, como os da familia das penicilinas e sulfamidas, pero é frecuente a existencia de cepas resistentes aos antibióticos habituais, que requiren antibióticas mais específicos para o seu control.

  18. Nildes Abella di:

    A penicilina actúa tanto matando ás bacterias como inhibindo o seu crecemento. É eficaz contra enfermidades causadas por microorganismos como os pneumococos, os estreptococos, gonococos, meningococos, etc. É un antibiótico usado para o tratamento de infecións como a tuberculose, a sífile, gangrena ou meninxite.
    Millóns de persoas salvaron as súas vidas, ó tratarse con penicilina enfermidades para as que antes non existían tratamentos seguros nin curaciòn.
    Na actualidade, sen embargo, varias bacterias desenvolveron resistencia á penicilina e a outros medicamentos e antibióticos. Pero porque sucede isto?
    A resistencia antibiótica é consecuencia da evolución prodúcese naturalmente pola selección natural a través de mutacións. A ación antibiótica é unha presión ambiental: aquelas bacterias que teñan unha mutación que lles permita sobrevivir reproduciranse. Elas pasarán este rasgo á súa descendencia, que será unha xeración totalmente resistente.

    Outro caso que podería considerarse como serendipia foi o hachazgo da pila eléctrica.
    En 1786, o fisiólogo italiano Luigi Galvani observou por casualidade que o contacto de dous metales diferentes co músculo dunha rá orixinaba a aparición de corrente eléctrica. Galvani pensou que as contracións eran debidas a algún tipo de electricidade animal. Pero Alejandro Volta correxiu o erro, ó demostrar que eran os dous trozos de metal os que xeraban a pequeña corrente eléctrica , e non o músculo da rá. A demostración, realizada en 1800 levaría o hachazgo da primera pila eléctrica.

  19. Roxana Cadena di:

    A penicilina foi un descubremento moi importante pra a sociedade , xa que con el resolveron moitos problemas bacterianos. Antes de que a penicilina fóse descuberta moita xente morreu por distintas enfermidades que eran causantes as bacterias. En 1930 o patólogo inglés Cesil George Piene, antigo alumno de Fleming intento curar a Sicosis (Foliculitis.- que é a infección de un o máis folículos pilosos ,a afección podese dar en calquera lugar da pel), pero non tivo exito , probablemente por que o medicamento non era administrado con suficiente profundidade. Sin embargo ,logro tener éxito aplicando o filtrapo en neonatos (recién nacidos)para o tratamento da Oftalmía neonatal (Conjuntivitis), logrando a súa primera cura o 25 de novembro de 1930, en un adulto e tres bebes.Aúnque estos resultados no foron publicados influyendo en Howar Walter Florey , que foi compañero de Peine na Univerdade de Sheffield.

  20. Ana Domínguez di:

    Eu vou falar un pouco mais deste científico, Fleming.
    O Laboratorio de Fleming estaba habitualmente desordenado, o que era unha vantaxe para o seu próximo descubrimento. En setembro de 1928, estaba realizando varios experimentos no seu laboratorio e p día 22, ao inspeccionar os seus cultivos antes de destruílos notou que a colonia dun fungo crecera espontaneamente, como un contaminante nunha placa de Petri sementadas con Staphylococcus aureus . Fleming observou máis tarde as placas e descubriron que as colonias bacterianas que estaban ao redor do lume eran transparentes debido á lise bacteriana. Para ser máis preciso, o Penicillium é un molde que produce unha substancia natural con efectos antibacterianos: penicilina. A pesar de ter recoñecido inmediatamente a importancia deste achado seus compañeiros subestimado. Fleming anunciou o seu descubrimento da penicilina no British Journal of Experimental Pathology en 1929.
    Déixovos unha páxina onde aparecen 10 descubrimentos por casualidade: http://www.cuentascuentos.com/10-descubrimientos-por-casualidad/

  21. Yannick Afonso di:

    No 1928, o investigador e científico escocés Alexander Fleming descubriu a penicilina, un acontecemento que cambiaría o curso da historia da Medicina. Este descubrimento, que Fleming no deu a coñecer ata 1929, abriu as portas da revolución antibiótica. Moitas especialidades médicas no existirían hoxe se Fleming non se houbera encontrado nunha placa do seu microscopio un fungo bautizado como “Penicillium notatum”.
    Alexander Fleming tamén descubriu a enzima antimicrobiana chamada lisozima,outro descubrimente moi importante.

  22. Cristina González di:

    Outro caso de descubrimentos casuais é o de o físico danés Niels Bohr o cal levaba moito tempo traballando na configuración do átomo.
    Tivo un sono no cal veu un posible modelo de dita configuración, e ao despertar, o dibuxou nun papel, sen darlle moita importancia.
    Pouco tempo despois, volveu a ese papel e deuse conta de que realmente había encontrado a estructura do átomo.

  23. Mila Mosquera di:

    Eu quería falar dun tema que paréceme de interés, o ser alérxico a penicilina. Estiven indagando e isto foi o que atopei:

    É o efecto adverso máis importante e pode ser inmediato (2-30 minutos), acelerado (1-72 horas) ou tardío (máis de 72 horas).
    A gravedade pode variar, dende simples erupciones cutáneas pasaxeiras (urticaria ou angioedema), ata o shock anafiláctico, o cal ocorre no 0,2% e provoca a morte no 0,001% dos casos. Nunha revisión de historias clínicas, observaron que a alerxia é máis frecuente nas mulleres ca nos homes e tamén, pódese establecer, que un 50% da poboación sexa alérxica a penicilina.

  24. Cristina Frade di:

    As penicilinas pertencen ao grupo dos antibióticos bactericidas, é dicir, mata aos microorganismos existentes que producen a infección. Dentro do grupo dos bactericidas pertencen aos Beta-lactámicos, xunto coas cefalosporinas. As penicilinas actúan rompendo a pared bacteriana. Existen 4 tipos de penicilinas:
    1. Penicilina G. Utilizada por vía intravenosa (penicilina G sódica), intramuscular (penicilina G procaína, penicilina G benzatina), u oral (penicilina V). Moitas bacterias a inactivan producindo unha enzima, a beta-lactamasa.
    2. Penicilinas resistentes á beta-lactamasa (tipo cloxacilina). Poden con algunhas bacterias que producen beta-lactamasa, coma o estafilococo.
    3. Aminopenicilinas (Amoxicilina, ampicilina, etc). Teñen máis actividad frente aos microorganismos chamados ‘gram-negativos’, e se se asocian con sustancias coma o ácido clavulánico oo o sulbactam, tamén poden coas bacterias que producen beta-lactamasa.
    4. Penicilinas antipseudomona. (Tipo carbenicilina ou piperacilina). Coma o seu nome indica, poden actuar contra a Pseudomona, unha bacteria peligrosa que causa infeccións moi graves.

  25. Yaritza Castillo di:

    en el 1970 el quimico spencer silver estaba trabajando en el desarrollo de un pegamento muy fuerte, en los laboratorios de investigacion de 3m.pero no consiguio sino un adhesivo que no pegaba mucho. al separar un trozo de papel pegado, se dio cuenta que el pegamento se quedaba tanto en un papel como en el otro; le parecio un invento bastante inutil.

Deixa unha resposta