O Guano, un negocio moi sucio.

         

Dos escrementos das aves que sobrevoan a veitena de illas ao carón de Perú extráese un dos fertilizantes máis demandados do mundo; o guano. Non só resulta máis barato que os abonos químicos, senon que, ademáis, é ecolóxico.

A crise fixo que o prezo das materias primas se poñan polas nubes. E de alí precisamente, do ceo, moitos agricultores esperan que veñan as solucións para amortecer o golpe dos costes que xa non poden pagar polos seus fertilizantes. O guano (as feces de aves mariñas como o pelícano o corvo mariño ou o piqueiro) é xa o abono máis buscado do planeta.

O guano é un abono eficaz na agricultura polos seus altos niveis de fósforo e nitróxeno, os elementos básicos para o metabolismo das plantas, polo que se trata dun abono ecolóxico de gran calidade para todos os cultivos do interior e do exterrior. Libre de químicos, mellora ademáis a estructura do solo, polo que é tamén cada vez máis demandado polos productores da agricultura orgánica.

Pero claro, coma en toda época de necesidade, a demanda é maior ca oferta. E non hai guano para todos. Sobre todo porque nun dos xacementos máis ricos do planeta (a veintena de illas do Perú) é xa un ben en extinción.

Algunhas das medidas que adoptou o goberno para poder intentar decelerar este proceso de extinción son por exemplo a ordenación a restrincción de recollida por ano ou  dispoñer de vixilantes armados nas illas para evitar que os pescadores se acerquen e espanten ás aves cos seus barcos.

A nota positiva é que a poboación aviar das illas pasou de 3,2 a os 4 millóns nos dous últimos anos, pero segue a ser  baixa en relación a os que había no século pasado. Os biólogos xa alertan: o se frena a sobreexplotación pesqueira, o as aves mariás poderían extinguirse para o ano 2030.

A canto está o “mercado do guano” nestes momentos? Que media de cantidades de guano se calcula que haxa agora? Que outras medidas aplicou o goberno para solucionar isto? Que medidas pensades vós que o goberno debería tomar a maiores das ditas anteriormente? Por que dícese que o século XIX foi “O século de ouro do guano”?

Autora: Laura García Rueda 2º Bach 2

Esta entrada foi publicada en 4. Cara a unha xestión sustentable, 4. Contaminación e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

21 Responses to O Guano, un negocio moi sucio.

  1. Olalla Manteiga di:

    A utilización do guano para abonar o campo remóntase á antigüidade. A palabra guano provén do quechua, un dos idiomas indíxenas do Perú e lingua dos incas, e significa “excrementos de paxaros mariños”. No século XIX comeza a empregarse de maneira masiva, converténdose nunha materia de gran valor económico e estratéxico. En 1802, o naturalista Alexander von Humboldt foi un dos primeiros en colleitar mostras de guano e envialas a Francia para a súa análise. Anos máis tarde, ao redor de 1840, os agricultores europeos comezaron a importar guano ao comprobar como melloraban as súas colleitas, o que levou posteriormente a Estados Unidos a interesarse tamén por este produto, xerándose así un importante mercado. Non tardaron en xurdir empresarios que explotaron de maneira masiva os xacementos naturais de guano, utilizando para iso traballadores procedentes na súa maioría de China e Xapón. Os cálculos máis tímidos sobre a magnitude do negocio guanero son abafadores; entre 1840 e 1880 extraéronse das illas peruanas 13 millóns de toneladas de guano, máis de nove mil millóns de euros. En 1956, cen anos despois de iniciado a explotación do recurso un censo aviario arroxou un dato que lle encantou a Hitchcock: nos illotes do Perú podíanse atopar 33 millóns de paxaros defecantes.

  2. Ayoub Elghotiss di:

    O feito de que sexa un fertilizante tan bo e que as aves sexan unha exquisitez fai que este en grave perigo. Das 35 millóns de aves que viviron nas costas das illas do Perú no 1950 so quedan 1.8 millóns é dicir un 5%.
    Estes animais están en perigo polas seguintes tres razóns:
    O fenómeno natural “O Neno” (El Niño), a sobrepesca industrial e a matanza ilegal para o consumo humano.

  3. David Lamas di:

    Eu quería falar sobre o “Contrato Grace”.A mediados do século XIX o guano empezou a ter gran importancia económica en Perú, ao converterse no principal fertilizante utilizado en Inglaterra e Francia. A explotación deste fertilizante deuse de forma continua permitindo o desarrollo do país ata 1879 cando se iniciou a Guerra do Pacífico.
    Once anos despois o goberno aprobou o “Contrao Grace” para pagar a deuda exterior que Perú tiña con Inglaterra. Neste contrato Perú cedía a explotación do guano aos ingleses, por un total de 3 millóns de toneladas métricas e o 50% do remanente(reserva) das Illas Lobos, onde había unha cantidade importante de guano.
    A consecuencia deste contrato foron: os volúmenes explotados e as metodoloxías empregadas ocasionaron o colapso das poboacións de aves guaneras como: o pelícano ou o piquero.
    En 1909 creouse a “Compañía Administradora del Guano (CAG)” co obxetivo de reorganizar a industia deste fertilizante.

    Opino que as medidas que tomou o goberno son moi axeitadas, xa que así aumenta a poboación de aves guaneras ainda que sea un proceso lento.

  4. Diana Fernández di:

    Cando lein esta noticia púxenme a buscar cousas referentes a ela e encontrei esta páxina que para o meu entender e moi interesante. Nela cóntanos un pouco o que foi a “Guerra do guano” e porque se produciu.

    http://www.caiman.de/peru/guano/guanoes.shtml

  5. Sara Otero di:

    Na miña procura de máis información sobre esta noticia atopei unha ligazón moi interesante.
    Entre outras cousas fala de como é un día nas terras de Perú. Trátase dun día moi duro por certo, pois os traballadores teñen que adaptarse a unhas malas condiciones. Levaántanse ás 4 e media da mañán, toman unha sopa de quinua(grano andino famoso polas súas propiedades nutritivas) e antes do amencer suben polos camiños onde moreas de excrementos agardan ser recolleitos. Recollen o guano para uns costais (que teñen unha capacidade de 50kg) que logo transportan os chamados corredores cargando con eles ao lombo ata o lugar onde serán embarcados. Eu penso que xa debe ser duro levar estes castais pesados ao lumbo polos camiños, pero non é que carguen 10 ou 10 ao día, senón que cada un carga cuns 120 costais nunha mañana de traballo. Eu quedei impresionada, non coñecía a labor que isto supoñía e tampouco coñecía moi ben este comercio, por iso resultoume simpática a entrada e pareceue interesate de compartir con vós estes datos. Recomendovos que leades o enlace que vos deixo a continuación:
    http://informe21.com/actualidad/vuelven-los-tiempos-oro-guano-excremento-aves-peru

  6. alberto amor di:

    O guano e moi económico a la par que ecoloxico e os seus efectos segun lin eu vense ben nos seguintes 3-4 anos
    encontrei esta páxina sobre o guano que fala moi ben dela,e sobre as 7 formas de usalo
    http://www.barbastella.org/guano.htm

  7. Santiago de la Iglesia di:

    Na actualidade, o guano pode que sexa moi eficiente e doado de conseguir, xa que nolo proporciona a natureza. Algún día estas aves emigraran ou desapareceran, o que acabará con este recurso. Desta maneira, tamén teremos escaseza doutros fertilizantes usados ata agora, ven sexa porque contaminan o aire ou polo simple motivo de que perxudica o noso organismo.

    O que se quere facer a partir de agora é, a través da biotecnoloxía, mellorar a eficacia e utilización de novos fertilizantes sintéticos. Tamén se estuda os tipos de campo de cultivo, xa que se sabe que algúns son máis propicios para diferentes plantas.

    Ademáis disto, necesitase instruir aos agricultores no campo da bioloxía, posto que éstes son os máis cercanos e teñen moito máis contacto.

  8. Alexandra Parceiro di:

    Eu vou falar do fenómeno natural “O neno” mencionado por Ayoub Elghotiss. O fenómeno natural “O neno” son alteracións significativas de curta duración (12 a 18 meses) na distribución da temperatura da superficie da auga do océano Pacífico, con profundos efectos no clima. O seu papel no quentamento e enfriamento global é unha área de intensa investigación, aínda sen un consenso.

    Para mais información deixovos o enlace de wikipedia que fala dete fenómeno:
    http://gl.wikipedia.org/wiki/El_Ni%C3%B1o

  9. Cristina González di:

    O guano que se produce nas illas vai a 24 bodegas ao longo de Perú e, delas, cinco están estratéxicamente localizadas no Valle dos Ríos Ene y Apurímac (VRAE – a zona onde máis se produce cocaína), onde serve para estimular os cultivos alternos de café, cacao o palma.

    Sobre a extracción de guano, Rodolfo Beltrán, director da axencia de desenrolo agrario en Perú, sinala que este producto “é un recurso único e o goberno está tomando todalas medidas para protexelo”.

  10. Nildes Abella di:

    En primer lugar dicir que o guano é un excelente fertilizante natural completo non contaminante e non precisa agregados, é biodegradable, incrementa a actividade microbiana dos solos, é un nutriente con proteínas soluble na agua e de fácil asimilación polas plantas.

    Vou ampliar a información acerca do mercado de guano. Extráese principalmente de islas preto de Perú: Isla Guañape Norte, Guañape Sur e Isla Asia. Nelas poden habitar hasta un millón de animais que producen o guano, xerando cerca de 11.000 toneladas de guano anuais.
    O prezo do guano, dependendo do tipo, vai dos 750 $ ós 1350 $ por tonelada.
    Os ingresos medios actuais do guano son duns 15.000.000 $ ó ano.

  11. Sabela Escourido di:

    Eu vouvos a falar da explotación e comercialización do guano. Ao iniciarse a demanda internacional do guano, o Estado declarou a súa propiedade sobre as illas guaneras.O principio buscou obter ganacias polo sistema de arrendamento. Francisco Quiroz foi o primeiro en arrendar as illas guaneras, e comprometeuse a pagar ao estado 10 mil pesos (188.70 euros) anuais durante 6 anos.Pero ao confirmarse o éxito da demanda o Estado cancelou o contrato en menos de tres meses.
    O Estado peruano optou pola explotación e comercialización directa do guano, vendendo o fertilizante a compañias estranxeiras encabezadas pola Casa Gibbs. Durante os 5 anos que durou o contrato o Estado solicitou reiteradamente adiantos e prestamos aos compradores utilizando o guano como garantía. En 1847 o Estado decidiu cambiar de estratexia, entregou a venta e explotación do guano a empresas particulares( a maioría nacionais) a cambio dun porcentaxe das ganacias.Este sistema mantívose hasta 1869. Finalmente en 1870 o Estado entregou a casa francesa Dreyfus a concesión do guano en calidade de monopolio.

  12. Ana Domínguez di:

    O guano é un abono eficaz na agricultura polos seus niveis de nitróxeno e fósforo, dous elementos básicos para o metabolismo das plantas, polo que se trata dun abono ecolóxico de gran calidad para todos os cultivos de interior e exterior. Libre de químicos, mellora tamen a estructura do suelo, polo que é tamen cada vez máis demandado polos productores da agricultura orgánica.
    No século XIX foi tan importante como o petróleo, causou guerra incluso, como a de as illas de Chincha, na que Perú freou a España nos seus intentos de controlar as illas con máis guano do Pacífico, ou a que casi enfrenta ao país andino con Estados Unidos no 1852.

  13. Evelin López di:

    A palabra guano provén da palabra quechua huanu .Son as feces das aves guaneras. É considerado como un valioso fertilizante natural rico en nitróxeno, fosforo e potasio. Este fertilizante explotouse en tempos pre-incas.
    O guano todavía se extrae hoxe en día . Hai 26 islas e 13 puntas que xuntas forman o sistema guanero. Cada cinco a sete anos se explota o guano en estos sitios fóra das temporadas de anidación das aves. O guano úsase maiormente para a agricultura nacional.
    Hai moitas especies de aves que anidan nas islas e puntas guaneras, pero son tres as que aportan a maior parte do guano, debido o tamaño das suas poboacións: o Guanay, o Piquero común e o Pelícano peruano.
    Mundo Azul iniciou xunto con outras ONGs nacionais e internacionais unha iniciativa para lograr a declaración das islas e puntas guaneras como área protexida dentro do Sistema Nacional de Áreas Naturais Protexidas polo Estado (SINANPE).
    É realmente una vergüenza que o INRENA haxa anunciado varias veces públicamente que a declaración da Reserva Islas e Puntas Guaneras é unha prioridade nacional de conservación, pero o mesmo momento desde hace catro anos é incapaz de avanzar coa proposta existente, a cal se atopa nun proceso permanente de ser “peloteada” dun lado a outro entre as diferentes institucions gubernamentais, debilitando cada vez mais seu nivel de protección.
    Para protexer as aves guaneras, as islas e punta guaneras deben ser declaradas unha Reserva Nacional, a pesca industrial debe ser reducida drásticamente, o gobernó ten que incentivar económicamente o desarrollo dunha industria pesqueira para o consumo humano e a conversión da flota pesqueira industrial nunha flota de captura para el mesmo.

  14. Nerea Pardo di:

    A min gustaríame comentar outras alternativas para utilizar como fertilizantes:

    -O compost que é o produto que se obtén do compostaxe, e constitúe un “grao medio” de descomposición da materia orgánica, que xa é en si un bo abono.Obtense de maneira natural por descomposición aeróbica (con osíxeno) de residuos orgánicos como restos vexetais, animais, excrementos e purines.

    -O humus de lombriz ,unha biotecnoloxía baseada na cría de lombrices para a produción de humus a partir dun sustento orgánico.É un proceso de descomposición natural, similar ao compostaxe,no que o material orgánico, ademais de ser atacado polos microorganismos (fungos, bacterias, actinomicetos, levaduras, etc.) existentes no medio natural, tamén é por o complexo sistema dixestivo da lombriz.

    -O purín que é a parte líquida que rezuma de todo tipo de estiércoles de animais, usado principalmente para referirse aos excrementos líquidos do porco e utilizado, xunto a outros materiais orgánicos entre os que destacan os residuos sólidos urbanos, para a produción de compost.

  15. Beatriz Castro di:

    Sábese que o guano extráese dos excrementos das aves, pero principalmente ai dous tipos de guanos o de morcego e o artificial.

    O guano de morcego sóese conseguir de Indonesia. O guano dos morcegos varía a súa composición dependendo da súa alimentación. Tamén varía se o guano é fresco ou estivo depositado por anos, como o acumulado en covas con colonias de morcegos. Un abuso na súa explotación pode xerar a súa extinción.

    O guano artificial é o abono mineral fabricado a imitación do guano natural, usualmente co sobrante da pesca que non é aproveitable para alimentación, que nas pesqueiras tradicionais utilízase para producir abono.

  16. Amir Pose di:

    Hai 26 illas e 13 puntas que xuntas forman o sistema guanero. Cada cinco a sete anos explótase o guano nestes sitios fóra das tempadas de aniñación das aves. O guano úsase maiormente para a agricultura nacional. Importes pequenos son exportados cara a Estados Unidos e Europa.
    Hai moitas especies de aves que aniñan nas illas e puntas guaneras, pero son tres as que achegan a maior parte do guano, debido ao tamaño das súas poboacións:
    O Guanay (Phalacrocorax bougainvilii)
    O Piquero común (Sula variegata)
    O Pelícano peruano (Pelecanus thagus).

  17. Yaritza Castillo di:

    unos de los fertilizante mas demandados del mundo :el guano. no solo resulta mas barato que los abonos quimicos,sino que,ademas,es ecologico. una explotacion ancestral que ahora corre peligro de desapartecer. por lo visto la crisis a hecho que el precio de las materias primas se ponga por las nuves. el guano es un abono eficas en la agricultura, por sus altos niveles de nitrogeno y fosforo. dos elementos basicos para el metabolismo de las plantas.

  18. Yannick Afonso di:

    Este tema é importante na nosa sociedade e penso que é bó para todo que a través de escrementos de outros seres vivos podamos reutilizalos dalgunha maneira.Informeime do Guano e o Guano de murciélagos é hoxe un dos fertilizantes naturais máis populares.Ningún outro abono posee as súas máxicas propiedades, xa que conteñen tódo-los elementos esenciais para o desenvolvemento de plantas sanas e fermosas.
    Tamén pode ser utilizado con seguridade tanto ó aire libre como en interiores.É beneficioso para tódo-los vexetais: herbas,ornamentais, flores,árbores frutais, etc.

  19. Mateo Fdez di:

    Quería falar dunha Reserva Nacional en Perú na cal viven algunhas das especies que dan o guano. Esta reserva ubícase no suroeste peruano, na costa, xa que un dos obxectivos primordiais que esta ten é a conservación tanto desa zona costeira como do deserto do seu redor (curiosa o contraposición de matices xeográficos). Máis exactamente, búscase manter unha mostra representativa do mar Corrente de Humbold (que se ten polo máis productivo do mundo), ademais de preservar a parada obrigatoria de moitas especies migratorias que han de para alí durante os seus largos viaxes periódicos anuais. A zona tamén presenta especies endémicas e en perigo de extinción, como o pingüino de Humbold.
    A importancia desta reserva é de carácter internacional, e presenta accidentes xeolóxicos realmente impresionantes:
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/65/Candelabro_de_Paracas.jpg
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/03/LaCatedral_Reserva_de_Paracas.jpg

  20. Victoria Zherdeva di:

    Este artículo me parece muy bueno ya que habla de como podemos mejorar no solo la vida de aquellas personas que trabajan duramente para conseguir el abono, sino tambien que sea mas natural.
    El guano es la acumulación masiva de excrementos de murciélagos, aves marinas y focas. Por sus características, para su formación se requieren climas áridos o de escasa humedad.El guano de las islas, particularmente las islas Chincha, en el Perú, fue explotado en el siglo XIX y principios del siglo XX y fue su gran producto de exportación durante mucho tiempo. Pero para obtenerlo es un trabajo duro, sobre todo lo fue hace muchos años, pero lo sigue siendo también ahora. A parte de guano hay otros metodos para abonar la tierra como:
    estiércol de ortigas, la tierra de las toperas, ya que es rica en minerales;……
    Un fertilizante químico es un producto que contiene, por los menos, un elemento químico que la planta necesita para su ciclo de vida. Pero la mayor parte de todos ellos se puede sustituir por otras que sean mas naturales, como nitrogeno, fosforo…..

    • Adela di:

      Victoria, este é un artigo do 17 de decembro. Ocupa o posto sete (os 2 dos neutrinos contan como un só artigo). Lembrade: só debedes comentar nos tres ou catro últimos agás algunha excepción xustificada. Ademais o blog é e galego, para os non exentos.

Deixa unha resposta