Non queda espacio!

images_2.jpg

O ‘lixo espacial’ é a cantidade de satélites activos ou inactivos que foron lanzados ou baixados das súas órbitas para ser afundidos no mar, foguetes espaciais antigos e en funcionamento, e demais obxectos, procedentes da fragmentación de residuos xerados por exemplo en explosións.

Segundo despréndese do último informe trimestral da Oficina do Programa da NASA de Restos Orbitais (NASA Orbital Debris Program Office) en 6 meses o número de restos espaciais pasou dos 15 090 aos 15 550, un 3% máis que fai seis meses e un 4,6 % máis que hai un ano, un aumento significativo se temos en conta que se pasou dos 14.863 almacenados en xullo de 2009 aos 15 550 actuais.

Un estudo suxire que o aumento  de CO2 atmosférico favorece a proliferación do lixo espacial. Neste semestre dos 15 550 corpos espaciais, a ‘Commonwealth of Independent States’ (CIS), antigos estados membros da Unión Soviética, é a que maior cantidade de lixo rexistra no espazo, cun total de 5 833 obxectos; seguida de USA con 4824, e de China con 3 388.

Mentres, a Axencia Espacial Europea (ESA) é a entidade con menos lixo espacial, con tan só con 83 corpos, dos que concretamente 39 proceden de explosións e 44 son foguetes, corpos e demais cascallos.

A NASA conta co programa ‘Ou.S Space Surveillance Network’, unha iniciativa do Executivo estadounidense que detecta por radares estes corpos, só os maiores de 5 cm  contrólaos, cataloga e identifica, ademais de predicir cando e onde caerán na Terra.

Máis información 

Autor: Adrián Ballesteros
 

Esta entrada foi publicada en 2. Sistema Solar, 4. Contaminación e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

21 Responses to Non queda espacio!

  1. adriana rey di:

    O lixo espacial se ha convertido nunha preocupación cada vez maior nestos últimos anos, posto que as colisións a velocidades orbitais poden ser altamente perxudiciais para os satélites en funcionamento e poden tamén producir aun máis lixo espacial nun proceso chamado Síndrome de Kessler. A Estación Espacial Internacional está blindada para atenuar os danos debido a este peligro.

  2. Soledad Muiño di:

    Pese ao pequeno tamaño da maior parte dos fragmentos, as vertixinosas velocidades ás que están sometidos, fan deles unha seria ameaza para calqueira misión que poida ser efectuada nun futuro próximo.
    Dende 1991, rexistráronse alo menos tres colisións na órbita terrestre por culpa da basura espacial. Estas colisións iranse multiplicando e, a vez, aumentarán os obxetos perigrosos en órbita. A progresión matemática calculada polos expertos cifran que ocorrerán mais de 18 choques ao ano dentro de dous siglos. Todos pensaremos que para entón xa non estaremos vivos, pero, gustaríanos que esto lle sucedese aos nosos fillos ou netos?
    – Aínda que unha porción da basura é atraída pola gravidade da Terra e se desintegra ao contacto coa atmósfera, a realidade é que unha boa porcentaxe quédase á deriva. Por esta razón, o científico James Mason suxire un nuevo método. En lugar de atraer os desperdicios á Terra, hai que previr que estos pedazos sigan chocando entre sí. Ao impactar uns contra outros, os “desechos” espaciais fanse cada vez mais pequeños. Entre maior sexa o seu tamaño, é maior a posibilidade de que sexan naturalmente atraídos pola gravidade. Ademais, os pedazos diminutos son os que mais problemas acarrean no caso de choque.
    O peor non é que a Terra esté envolta nunha nube de basura espacial; o peor é que esa nube siga crecendo. Creo que cada responsable debería tomar a súa parte de culpa e tratar de solucionar este problema. A NASA está a considerar a opción de usar láseres (os protones do raio poderían desacelerar o proxectil cerca de 0.05 centímetros por segundo).
    – Respecto ao SST (siglas en inglés do Telescopio para á Vixilancia Espacial) non é o primer telescopio para este fin. A Axencia Espacial Europea (ESA) dedica , aínda que non de forma exclusiva, o telescopio OGS , instalado no Observatorio do Teide, en Tenerife. Pero o SST conta cun espello de 3,5 metros de diámetro, tres veces más grande que os hasta agora dispoñibles; o seu campo de visión é mais amplio e tamén é máis sensible e rápido, polo que detecta objetos hasta agora invisibles. O obxetivo é poder estimar mellor a traxectoria da basura, de forma que os operadores do satélite e os controladores da Estación Espacial Internacional ou de calquera outra misión tripulada poidan evitar posibles colisións.
    Creo que deberían ter mais controlado este asunto, despois de todo, a xente que traballa nestes campos son grandes científicos e profesionais. Quizais se se houberan tomados algunhas medidas mais anteriormente non estaríamos rodeados agora de chatarra espacial. E todavía se estima que esta cifra vaise triplicar nos próximos 20 anos…

  3. Laura Solano di:

    Este aumento de basura provocará no futuro graves problemas.
    Según un consultor da NASA, en algún momento cercano , o volumen de lixo espacial na orbita baja terrestre
    será tan alto na órbita terrestre , que os obxectos na órbita tendrá unha gran probabilidade de ser impactados por os escombros.
    Este proceso creará máis lixo que fai que aumente , a sua vez, o risco que outros satélites sexan impactados, creándose un perxudicial circulo vicioso.
    Este é o chamado Síndrome de Kessler. A cantidade de lixo xenerado podría ser o suficiente alta como para que a órbita baixa a terra e quede inutilizable.

    Deixo a páxina que fala sobre isto: http://www.neoteo.com/el-sindrome-de-kessler-y-la-exploracion-espacial

  4. carolina lopez di:

    Cando se lanza algo ao espazo, alguns restos da nave non regresan á atmósfera e quedanse orbitando a velocidades de ¡5.5 millas por segundo!,estos restos que son pequenos e viaxan a grandes velocidades convertense en proyectiles peligrosos.

    Por iso para reducir o lixo espacial xenerado existen alguns proxectos, como por exemplo o dos científicos da Universidad de Surrey, no Reino Unido que han diseñado, un sistema pensado para deixar nosa órbita limpia de chatarra. Chamase CubeSail e é unha vela solar que, unha vez desplegada, ocupa 5×5 metros e pesa 3 kg . A vela ha sido diseñada para acoplarse aos satélites do futuro unha vez completada a sua misión e mandarlos de regreso á Terra para incinerarlos na atmósfera. O máis interesante é que, según os seus creadores, todo o sistema cabe nun nanosatélite de 10 x 10 x 30 centímetros. O único inconveniente é que non servirá para retirar a basura que actualmente orbita alrededor do planeta, senon para evitar que se acumule máis. O dispositivo vaise poñer a proba nuna misión de demostración que se lanzará a finais de 2011.

    Aqui os deixo un video de Cubesail:
    http://www.youtube.com/watch?v=1xGr1z6VjZw

  5. laura montes di:

    Penso que o lixo que atravese a atmósfera sofrirá os mesmos efectos que os meteoritos ao atravesarena, non?
    Quero dicir, quedarán practicamente desintegrados pola fricción xerada ao atravesar a nosa atmósfera e non presentarán un perigo ao caer.

    Sen embargo, coma explica Laura, antes de que estes corpos cheguen á nosa atmósfera quedan á deriva dificultando a circulación espacial.
    Con todo, a NASA estuda o manexo de parte destes residuos mediante, atentos, raios láser.

    A idea non é pulverizar o lixo cun arma láser. A NASA propón empregar láseres para poder desprazar os corpos da súa órbita e poder evitar así que choquen contra as estacións espaciais e os satélites operativos.

    Déixovos o enlace de onde saquei a noticia. Paréceme unha solución interesante, pero non definitiva para este problema:
    http://www.ecuadorciencia.org/noticias.asp?id=10538&fc=20110416

  6. alejandro_lopez di:

    Ao longo do tempo pode ser un grave problema debido a que se aumenta o número de lixo no espazo hai cada vez máis posibilidades de que podan impactar contra algúns planetas incluindo o noso, facendo tamén da terra algo inútil.

  7. alexandra di:

    Eu non tiña nin idea da existencia do lixo espacial, xa que nunca pararame a pensar o que pasaria cos satelites inservibles, cos restos de cohetes que se desprenden del… Ata ver esta noticia.

    Busquei un pouco de información sobre o lixo espacial e atopei a sua composición, según o doctor Walter Flury, experto en basura espacial da Axencia Espacial Europea, a composición dos obxetos artificiais que orbitan a Terra é aproximadamente a seguinte:
    Naves operativas – 7%
    Naves obsoletas – 22%
    Restos de cohetes – 17%
    Obxetos relacionados cas misions – 13%
    Outros fragmentos – 41%

  8. laura garcia rueda di:

    Calcúlase que son máis de 600 mil obxectos os que flotan ao redor do noso planeta. Cada un destes, representa un problema potencial para naves e satélites. En 2009, dous fragmentos pasaron moi preto da Estación Internacional Espacial, cuxo impacto fose de consecuencias desastrosas. Creon Levit, enxeñeiro da NASA, considera que, lonxe de solucionarse a situación, cada día tórnase peor.

    Existen moitos proxectos e ideas para poder eliminalos…Unha das ideas propostas foi o uso de globos de helio, aínda que a idea non foi implementada aún. En síntese di que para desacelerar a órbita dun satélite e causar que diminúa de altura para que se desintegre ao re-ingresar á atmosfera, necesítase combustible extra. Ao terminar a vida útil dun satélite enchése un globo con helio ou algún outro gas para aumentar a forza de arrastre e diminuir a altura ata que choque coa atmósfera e se desistegre.

  9. Martina Foglia di:

    Lendo o artigo recentemente publicado pensaba en canto tempo deixaremos de ver o brillo do sol, e quedaremos debaixo dunha capa gris de residuos que envolva a atmosfera e vire ao redor da terra?
    Non é hora de que organismos internacionais comecen a preocuparse seriamente destes efectos que exceden xa os límites ambientais terrestres, pero que sen dúbida nos provocarán serios inconvenientes en prazos non moi afastados?

  10. aida rodriguez di:

    Por agora non hai unha opción clara para eliminala. Unha proposta recente suxire que se podería reducir empregando láseres de moi baixa potencia.Ante a previsión dun choque, lanzaríase un láser capaz de quentar a partícula o bastante como para modificar a súa traxectoria. Pero os críticos cren que este método podería ser usado tamén como arma contra outros satélites, o que xera desconfianza.

  11. breixo gonzalez di:

    A min o do lixoespacial paréceme unha idea para desfacernos de certo tipo de residuos, o problema é que non esta asegurado que salga todo ben.
    Co tema dos residuos nucleares saíra a idea de envialos ao espacio, pero é demasiado perigoso porque pode sair mal e quedarse flotando na atmósfera provocando unha inmensa contaminación, a parte do inmenso coste que supondria.

    Deixo un enlace que fala un pouco desto
    http://extremisimo.com/por-que-no-podemos-tirar-la-basura-al-espacio/

  12. judit pousada di:

    Hai máis de 15.000 obxectos ou fragmentos de entre 10 e 15 cm, pero tamén máis de 600.000 de menos de 1cm. Son obxectos sen utilidade que orbitan coa terra e entorno a ela.
    Eu penso que deberiamos controlar ben isto poque igual ao final volvese na nosa contra.

  13. laura sanjurjo di:

    Ó igual que Alexandra, descoñecía a existencía deste lixo espacial. Opino que debería de controlarse máis isto, pois non é posible que a Unión Soviética rexistre tales cantitades de lixo, isto alguén o terá que vixiar ¿non? Deberianse buscar métodos eficaces para solucionar isto e, sobre todo, deixar de lanzar lixo espacial.

  14. María Iglesias García di:

    Non só estamos a botar lixo no espacio, senón que tamén estamos “maltratando” a propia Terra. Por exemplo, o mar é o último gran contenedor no que se mezclan os residuos, moitos deles plásticos. Recipentes ou bolsas que deberían formar parte do proceso de reciclaxe forman no mar longas illas de lixo que perturban o ecosistema. O problema adquiriu un novo matiz dende que se descubriu cás grandes corrientes oceánicas arrastran lixo ata acumular grandes extensións de residuos.

    Ademáis, volvendo ao lixo no espacio, tal acumulación destes podería impedir colocar calquera outro satélite artifical ao redor do noso planeta.

    Como dixo unha compañeira miña, estánse a estudar sistemas para retiralo lixo espacial, algúns basados, como dixo, en raios láser, outros basados en xigantescas redes orbitales e incluso pensan en un “camión de basura” con propulsión iónica alimentado cun reactor nuclear. Tamén hai outra idea na que se podería inxectar a 1100 km de altura unha nube composta por 20 toneladas de polvo de wolframio que se expandiría ata ocupar uns 30 km de altura. Pero ese método ten grandes contras: os paneis solares poderían sufrir danos, os sensores ópticos e os telescopios orbitales poderían ensuciarse co polvo, unha nube desas características probablemente pode bloquear certas lonxitudes de onda, no lugar de caer, que co tempo expándase e suba a máis altura, onde a basura espacial e as toneladas de polvo poderían formar un anel como o de Saturno, esta vez artificial e perigoso.

  15. lizeth viancha di:

    Outra noticia que demostra o desastre que somos e facemos no universo (¡qué sorpresa!).

    Eu tamén atopei a mesma información sobre o uso de raios laser para a eliminación do lixo espacial (composto por máis de sesenta mil obxectos que orbitan ao redor da Terra). Estos láser son de baixa potencia e desviarian os escombros reducindo a súa velocidade modificando asi a súa órbita e se queimen ao entrar en contacto coa atmósfera.

    Véxolle bastante futuro a este sistema xa que non só é eficaz (xa que en no moito tempo a órbita quedaría limpa), como dixo o investigador James Mason, senón que é barato.

    Non me agrada a idea que puxo María no seu comentario sobre o polvo de wolframio xa que supón moitos danos para a cura dun só mal.

  16. jose luis lopez di:

    Entre 1961 e 1988, EE UU e a URSS colocaron en órbita da Terra decenas de satélites militares alimentados por reactores nucleares ou por pilas de plutonio. En 1988 lanzouse o último, pero agora hai máis de 50 satélites
    agotados con carga nuclear dando voltas ao planeta e descontrolados, que irán caendo ao solo ou ao mar nos próximos anos.Desde a súa posta en órbita, estos satélites han ido perdendo altura e calculase que a maioría
    caerán no plazo de 20 anos.
    Unha das consecuencias que traera a caida dun destos satelite é que xenere unha choiva radiactiva.este suseso xa ha ocurrido en enero de 1978 no que se produxo o peor destos accidentes de caída, cando reentrou na atmósfera o satélite soviético Cosmos 954, cun xenerador nuclear que non se quemou ao entrar en contacto co aire provocando coa sua caida no norte de Canada unha choiva radiactiva de 2 000 kilómetros de longitude.

  17. ivan garcia di:

    Dende logo e un urxencia moi importante buscar solucións para acabar coa basura espacial. Unha cousa curiosa é que a propia actividad cósmica ten o seu propio sistema de limpeza sen intervención de ningunha persoa, xa que a densidade da atmósfera varía seguindo ciclos de uns 11 anos, ciclos que corresponden aos picos da actividad solar, así a atmósfera aumenta de volume, e os obxetos entran en rozamento con ela, parte de eles cae a Terra e outra parte se disolve nas capas altas. Este sistema de autolimpeza non é suficiente pero imitándolo tamén se analizan varias medidas para atraer a basura espacial hacia a atmósfera terrestre.
    Un dato curioso é que un guante perdido polo astronauta do Geminis, Edward White, en 1965, durante unha caminata espacial, convertiuse durante o mes que estivo en órbita “na prenda de vestir mais perigosa da historia“, pois viaxaba a unha velocidade de 28 mil kilómetros por hora.

  18. sabela rey di:

    Gustoume a irónica incredulidade que levaba o comentario de Lizeth, materializada na primera liña: “Outra noticia que demostra o desastre que somos e facemos no universo (¡qué sorpresa!)”. Completamente de acordo, outra noticia máis sobre o mal uso que facemos de todo o que nos proporciona a terra e como non pensamos nin en ela, nin en nós mesmos. Non chego a comprender como non apuran unha solución, tendo en conta o problema que supoñen estes residuos para calquera expedición científica espacial.

    Atopei o seguinte video que fala sobre o tema, e gustoume tamén un comentario que hai nel: “non conformados con destrozar o interior, tamén imos polo exterior da Terra”.
    http://www.youtube.com/watch?v=icd5BoJx6sQ

    No posterior enlace atopei unha posible “solución” que aquí cito: “o primeiro é detectar o lixo coa axuda de radares, despois deberían enviarse transbordadores a recoller eses desperdicios, unha especie de “cambión do lixo cósmico”, pero o custe do lanzamento pode superar o medio millón de euros, polo que ter este servizo para capturar estes obxectos inútiles xera o rexeite por parte de moitos gobernos”. Tamén se desenvolve no artido a curiosa noticia da “prenda de vestir máis perigosa da historia”.
    http://elblogverde.com/basura-espacial/

  19. gabriela lopez di:

    O lixo espacial estase a converter nun auténtico crebacabezas para as grandes potencias mundiais. Isto non é novo para Estados Unidos e a Unión Soviética que, xa a mediados do século XX e debido ás tensións xeradas pola Guerra Fría, protagonizaron unha encarnizada loita por ver quen lograba manter o control espacial na denominada “carreira espacial” e que desembocou no envío dun gran número de satélites ó espazo por parte de ambos países. Así e todo, creo que este non é un dos maiores problemas ante os que se atopa a Humanidade.

  20. ana dominguez di:

    Pareceme increible que en 6 meses o número de restos espaciais aumente tanto.
    A paxina que vos vou deixar esta en portugues pero dinos que o lixo e causado por foguetes que explotan,deixando a maioria dos fragmentos no espazo,e tamen cousas que se lle caen da mau os astronautas e etc
    http://ciencia.hsw.uol.com.br/satelites11.htm

  21. alicia lopez di:

    A solución a este problema non é apartar o lixo da nosa órbita, eso sería como aquilo de barrer e agochar o po baixo a alfombra; éste sigue ahí aínda que non o vexamos. A solución sería desintegrar o lixo, pero o da nube de wolframio que comenta María non parece moi viable. Quizáis investigando máis sobre o tema os científicos dean con algún tipo de láser que non os afaste, senón que os desintegre.
    En conclusión; se este lixo non se desintegra, non me parece ben apartalo, ¿non temos suficiente con contaminar o planeta Terra como para agora ir contaminar toda a Galaxia? Se non se encontra unha solución para eliminalo, teremos que cargar coa consecuencia de que o lixo impacte no noso planeta, ó fin e o cabo fomos nós quen o creamos; o peor disto é que, coma sempre, os países pobres pagarían co morto dos actos inconscientes dos países ricos.

Deixa unha resposta