Comprar, tirar, comprar, tirar, comprar…

En 1928 apareceu nunha revista de publicidade o dito: “Un producto que non vai estragarse  é unha traxedia para os negocios. A sentenza segue vixente, 80 anos despois, sendo norma obrigada na industria electrónica de consumo, entre outras. Este documental denuncia unha práctica común, a obsolescencia programada, é dicir, o recorte deliberado da vida dun producto para incrementar o seu consumo. 

Acordaron os fabricantes de lámpadas   limitar a duración destas? As impresoras levan un chip para “matalas” ó chegar  un número de usos? Está programada a vida da bateria dos iPods? 

Estas e outras moitas preguntas encontran resposta neste documental, dirixido por Cosima Dannoritzer e rodado en España, Francia, Alemaña, Estados Unidos e Ghana, un pais africano que xa é o vertedoiro dos refugallos electrónicos de occidente.

É  a loita do negocio contra a tecnoloxía a ética e a sustentabilidade.

   

Esta entrada foi publicada en 4. Cara a unha xestión sustentable e etiquetada , , , . Garda o enlace permanente.

39 Responses to Comprar, tirar, comprar, tirar, comprar…

  1. Laura Solano di:

    É un documental chamoume bastante a atención e pareuceme moi interesante.

    Ben é certo que a maior parte do documental nos informa un pouco de como somos enganados apartir dunha prática tan común como é obsolencia programada.

    Pero creo que nós ,sendo os consumidores, deberíamos centrarnos máis noutros feitos do documental, como é o dano que causamos
    aos cidadáns do tercer mundo (as verdadeiras víctimas), con accións tan simples como é por exemplo o cambio de móvil cada ano.

    Según Cosima Dannoritzer (directora do documental) cita que xustamente os móviles son un dos casos onde se pode ver a obsolescencia, pero tamén explica
    que o consumidor participa nesta práctica xa que tiramos móviles que todavía funcionan, creando así aun máis obsolescencia e máis basura….
    Ainda que pareza máis barato intercambiar o aparato antiguo por uno novo, tirar o antiguo leva un coste escondido- o reciclaxe, os problemas de salud
    e do medio ambiente se non se recicla ben…etc.

    En difinitiva, é certo que é moi díficil encontrar una solución real, pero hai outras opcións para intentar mellorar esta situación. Entre elas arreglar a aparato cando se estropee para que no acaben no vertedeiros, comprar cousas de segunda mano que aún sirvan, (ademáis con isto dando postos de traballo) ou comprar cousas da mellor calidade xa que as veces o máis barato sae máis caro co tempo.

  2. aida rodriguez di:

    Todo isto eu xa o sabía, non hai máis que mirar os móviles de agora e comparalos cos primeiros. Máis resistentes que agora, e as baterías e ben certo que duraban moito. Tamén podemos decatarnos nos electrodomésticos que compramos hoxe en día duran moi pouco comparado coas de antes, na miña aldea ainda temos a lavadora de hai 25 anos en perfecto estado.

    Deixo un enlace da wikipedia no que explica a obsolescencia planificada, que é o mesmo que a obsolescencia programada. http://es.wikipedia.org/wiki/Obsolescencia_planificada

    Neste enlace do mundo que nos fala do documentalhttp://www.elmundo.es/elmundo/2011/01/09/television/1294573253.html resaltanos en negriña · un artigo que se nega a estropearse é unha traxedia para os negocios”. Eu penso, que unha traxedia non, pero que a ecónomia na industria sería máis baixa, ainda que en realidade cando un merca un artigo non quere que se estropee o primeiro ano, nisto pódese facer referencia o caso de ipod que nos fala que non tiña baterías de recambio.

    Deixovos tamén este outro enlace que ten que ver co vertedeiro tecnolóxico de Ghana, no que ainda que este prohibido levar os residuos acabanse levando igualmente argumentando que son obxetos de segunda man e por isto mesmo Greenpeace o denunciou: http://www.futurdigital.com/es/el-tercer-mundo-el-vertedero-tecnologico/.

    Tamén vos deixo este outro artigo que tamén ten que ver co vertedeiro de Ghana, iste é sacado dun artigo do XL Semanal: http://xlsemanal.finanzas.com/web/articulo.php?id=57878&id_edicion=5387 .

    Non sei cando acabaremos de facer dano os seres humáns de perseguir a única meta que son os cartos para a maioría non a mellora da calidade de vida de todo o mundo, sen que teña que perder os menos favorecidos sempre.

  3. laura sanjurjo di:

    Pareceume moi interesante este documental.
    O certo é que sempre estamos consumindo pero, como ben se ve aquí, moitas veces son gastos innecesarios (como o da impresora).
    Tamen é certo, como di Laura Solano, que sempre tiramos móviles que aínda serven, e a pesar de que funcionan ben, xa non son novos e sempre queremos ter o último. Además isto dos móviles tamén lles afecta as persoas de terceiro mundo, todo o que nos tiramos vai para eles, e iso non é xusto. Deberiamos reflexionar máis acerca de todo isto e paralo un pouco.

  4. laura garcia rueda di:

    Este documental pareceume moi interesante e que alberga unha gran verdade: O consumismo actual.

    Como xa di o documental, nós estámos acostumados a comprar obxectos dos que non temos necesidad, parece que todos aceptamos que as cousas teñen que gastarse, e xa case non nos estraña que a batería do móbil aguante medio día ao cabo do ano ou que haxa que cambiar a tele do salón porque se non quedaremos sen poder verlle os pelitos do bigote con todo detalle a un X personaxe famoso da televisión sensacionalista.

    Buscando por internet encontrei unha páxina que explica moi ben o contido do documental, engadindo, incluso, curiosidades e máis información sobre todo isto:
    http://noticias.lainformacion.com/ciencia-y-tecnologia/tecnologia-general/obsolescencia-programada-el-debate-sobre-los-productos-disenados-para-durar-menos-y-ser-mas-rentables_ZFJS7VVVAvRupCAq2ROzv/

    Unha cousa que lin na noticia e que nada máis lelo dinme de conta e que se os fixades nos 50 minutos que dura o documental nni siquiera se escoita a opinión das empresas en cuestión defendendo a súa postura. Iso dame a entender que as empresas non queren meterse en moitos máis lios dos que teñen e que prefiren desentenderse do tema.

    É o consumismo que nos posee, e as empresas aproveitanse de sociedade consumisma de hoxe en día e como di no documental transforman os obxectos máis utilizados polas personas para que funcionen durante menos tempo (Como é o caso das bombillas)

    Para terminar gustaríame dar unha pequena opinión persoal, xa que polo que a min respecta, creo que son dos poucos que aguantan os aparellos electrónicos ata que caen a pezas… en parte porque non necesito ter o último do último, e en parte porque facemos un fraco favor ao medio ambiente ou a os países do tercer mundo ou tamén coñecido como “O noso vertedeiro electrónico” que cada ano reciben miles de aparellos recentemente novosque a xente ha desperciado simplemente porque non lle funciona unha pequenísima parte fácil de cambiar (aínda que os comerciantes diranche o contrario) ou simplemente porque “Hai un novo modelo”

  5. laura montes di:

    Laura, opino que non é só que as empresas queran desentenderse. Algo me di que incluso estando ao corrente deste documental (que a estas alturas supoño que sí que o están), opinan que nós non faremos nada para evitalo.

    E pensándolo ben, pouco podemos facer, especialmente se a nosa impresora está destinada a bloquearse a partir dos 5 anos de uso, e as nosas bombillas se fundirán tras 1000 horas de luz, e o noso Ipod vai morrer aos 18 meses da súa compra. Gustaríame moito sentirme un pouco menos coma un mero “testigo pasivo” do que sucede.

    ¿É que soamente podemos concienciarnos en empregar o que temos ata o último suspiro e evitar comprar aparellos que non sexan indispensabéis para a vida? Se non hai otra maneira, non me parece suficiente.

    Nunha parte do documental, se comenta que a “mentalidade consumista” era razoable hai unhas décadas, cando non se tiña conciencia de que os recursos naturais son limitados. Sen embargo, ninguén parece querer acordarse disto hoxe en día.

    Por nombrar un exemplo: hoxe en día as zapaterías xa non existen. Refírome a aquelas zapaterías onde che arreglaban os zapatos, por suposto. Hoxe en día, se che rompen os tenis, compras uns novos. Na época dos meus pais, os zapatos levábanse a arreglar ata que se desfacían nas máns. A “mentalidade consumista” non fai máis que agravarse.

    Tal vez son demasiado pesimista, pero é que realmente non atopo nada que vaia para mellor neste asunto.

    Atopei un blog coa traducción dun breve vídeo sobre o consumismo, algo radical, pero moi ilustrador. http://bloqnum.com/posts/%C2%BFque-es-el-consumismo/
    E tamén este artículo dedicado ao materialismo e á nosa forma de vida actual moi completo e interesante por se a alguén lle interesa: http://www.neoteo.com/consumismo-realmente-necesitamos-tantas-porquerias.neo

  6. alicia lopez di:

    Eu entereime deste feito fai uns anos cando, como no caso da avogada do video ó meu ipod (regalado) estropeóuselle a batería, en canto o souben sentinme enganada e, como non, tiven que mercar outro, pero merquei o mp3 máis barato que atopei “total, para que se estropee o mesmo” pensei.

    Todo este tema dame noxo, sinceramente, é unha mostra máis do controlados que en realidade estamos. Pero un só non pode cambiar nada.
    Déixovos unha páxina que atopei na rede http://lamaldiciondecapistrano.blogspot.com/2011/01/la-obsolescencia-y-el-obsoleto.html recoméndovos que leades o poema que está en letra vermella e o parágrafo anterior, paréceme que din moitas verdades.

  7. marta rodriguez di:

    Estou de acordo con que nos, a maioría das veces compramos por comprar, sen necesitar realmente os artículos que adquirimos; só por novidade, baixo prezo…(esto se ve claramente nas rebaixas; as tendas se chean de xente, que a maioría das veces, compra sen necesidade, só ó ver que os prezos son máis baixos)

    Sorprendeume o da obsolescencia programada (porque non oíra falar dela), pero por outra parte, pensando nas empresas, non me sorprende moito este feito, posto que non lle sairía rentable para nada facer, por exemplo, unha bombilla que durara 100 anos, porque entón, a xente compraría unha e non máis.

    Finalmente, atopei un corto documental onde informa da situación do vertedero de Ghana e os nenos que traballan nel: http://www.lavozdigital.es/cadiz/rc/20100716/sociedad/videonoticia-semanal-201007161037.html

  8. ivan garcia di:

    Eu ao da obsolescencia programada lle veo unha ventax. Imaxinade, por exemplo, que os componentes dos primeiros ordenadores duraran durante moitisimos anos. Se as empresas fixeran isto a parte de perder moitos cartos non avanzarian para facer os seus productos mais interesantes e mais avanzados. Por isto lle veo esta vantaxe.
    O da obsolescencia non o descoñecia porque se pode ver claramente nos coches actuais ou nos electrodomesticos. Os coches de antes eran moito mais duradeiros cos actuais. Antes que un coche chegara os vinte anos non era ningunha sopresa e actualmente os coche non chegan a esa idade pero nin de broma porque a partir do 5 ano o incluso antes xa empeza a dar problemas. O mesmo digo cos electrodomesticos. Por exemplo os televisores. Antes era moi duradeiros e actualmente cos televisores LCD, Led ou de plasma se estrope en pouco tempo. O mesmo aos ordenadores. Antes se tiña que cambiar de ordenador cando este tivese 6 ou 7 anos e agora en 4 xa se recomenda que se compre outro terminal. Con estes exemplos penso que a obsolescencia programada se pode ver claramente.
    O unico de verdade negativo que lle vexo a esto a a de cantidade de desperdicios crean os productos tecnoloxicos e que non se tratan debidamente. Ainda que agora, como se viu da feria de Tecnoloxia das Vegas, as empresas empezan a utilizar productos reutilizables e que non son dañinos.

  9. breixo gonzalez di:

    Pois eu non opino que sexa algo malo, vendo a economía que temos é o necesario para mantela estable. Esto xera empleos, o diñeiro que ti ”perdes” mercando outros aparellos e o diñeiro que gañan os empleados dese sitio e que logo ao mellor mercan algo que che fai gañar diñeiro a ti.
    Quero dicir que todos nos consumimos, podemos dicir que o capitalismo é un sistema pésimo pero nada cambiaria. Sempre haberá xente que quera ter máis cao seu veciño, mais ca aquela persona que che cae mal ou que queres superar. O home sempre quere superar a o outro por naturaleza.
    E quen diga que non consome é un mentiroso, porque mesmo para comentar neste blog necesitades un ordenador e internet, entón quen non consume?
    A resposta: ninguén.

  10. alicia lopez di:

    * Sei que non vos gustou o video da páxina que agreguei, pero quero aclarar que o que eu quería que mirárades era só o que destaquei, o poema e o parágrafo anterior.

  11. laura montes di:

    Breixo, evidentemente todos consumimos. Pero non podes dicir que o consumo masivo da nosa sociedade non é algo malo. ¿Non viches as imaxes de Ghana, onde son eles os que teñen que tragar con todo o lixo do que nos prescindimos? Iso non pode ser bo.

    Non se ademáis sabemos que as materias primas non son infinitas, se sabemos que todo o noso lixo contamina.
    Pode que o diñeiro que nós perdemos por un lado vai parar a outras personas que nolo devolverán de algún outro xeito, pero iso non quere dicir que sea un bo método.

    Imaxina que cada vez que se me estropea o Ipod teño que mercar outro en, digamos, un periodo dez anos. Cada vez que un se estropea, merco outro: perfecto para a economía. Pero o que se estropeou convertese en lixo. E ao longo de dez anos convertin 6 Ipods en lixo inservible. Unha materia que xa non se vai empregar. Tal vez vai ir parar a Ghana, nesas inmensas montañas de lixo.

    Agora imaxina este caso na proporción de habitantes españois que empregan Ipods e que non queren quedarse sen un. E logo en todos os países nos que unha persoa pode permitirse comprar un Ipod.

    A cantidade de lixo aumenta considerablemente. Agora imaxínalo con aparellos máis necesarios que os Ipods, como son os electrodomésticos varios, bombillas, ordenadores… É demasiado.

    É un exemplo moi esaxerado, porque eu, tal e como di Alicia, terminaría por mercar un sucedáneo máis barato. Pero aínda así, se un Ipod (por seguir co mesmo exemplo) durase o doble do que dura (en vez e 18 meses, 36, que é perfectamente posible) o lixo dividiríase á metade.

    Penso de maneira moi ecolóxica, xa o sei, pero é que esta sociedade consumista no só é que non nos guste aos consumidores. Fai dano a todo o mundo. E ás grandes empresas non lles interesa que a sociedade cambie, claro.

  12. luis ogea di:

    Eu penso o mesmo que Breixo e Ivan,na miña opinión non ten que ser malo.Vale que a obsolescencia programada serve para que as empresas gañen diñeiro,pero tamén mantén a unha gran cantidade de traballadores.Tamén serve para financiar a mellora tecnolóxica,porque se non se utiizase a obsolescencia programada,non teríamos toda a tecnoloxía que temos hoxe.Pero apesar disto,á xente non lle gusta que se rompan os seus aparatos,polo que non é fácil decidirse por que esta ben e que esta mal.
    O que si se ten que solucionar e o reciclaxe dos residuos tecnolóxicos,deberían reutilizase os residuos para fabricar novos aparatos.

  13. vera lopez di:

    Sendo sinceros, somos todos uns hipócritas (mesmo eu), e que non hai outra palabra para definilo. Hipócritas. Falamos disto como se fora un tema moi lexano a nós, e nos ocultamos baixo o manto de “bah, un só non pode cambiar nada” pero e que nin sequera nós intentamos facelo. TODOS queremos as cousas máis novas do mercado, dende as últimas tendencias da moda ata calqueira aparato electrónico (e infinidade de cousas máis).
    Alicia di que “dase conta do controlados que estamos” penso que o estamos porque nós queremos, ninguén vaiche a apuntar cun arma para que gastes o salario de dous meses nas rebaixas, facémolo porque non temos a suficiente persoalidade para decir basta dunha vez.
    Sexamos claros, cando compremos o noso novo ipod (poño o ipod de exemplo porque cítase no video, igual que o ipod hai moitísimas cousas máis) non vamos pensar nos pobres nenos que traballan no vertedero de Ghana, pensaremos que bonita funda compraremos a xogo co noso novo ipod.

  14. lizeth viancha di:

    A verdade é que pouco coñecía eu deste tema pero algo seica oera falar na rede. O caso da limitación da vida dunha lámpada é totalmente real e un pensamento lóxico en calqueira empresario: facer que se consuma máis o seu produto para aumentar o seu capital. Penso que a obsolescencia programada é unha invención boa ou non dependendo do punto de vista. É boa xa que se se fai que un produto teña a fecha de caducidade xa coñecida desde a súa produción poderáse saber cando e como aproveitar esta idea para xerar máis máquinas e polo tanto máis traballo, cousa que agora se necesita moito. Desde o punto de vista ético e moral é unha idea catastrófica xa que non só enganan aos consumidores senon que fan que os inxenieros que crearon esos produtos limiten os seus coñecementos e polo tanto que non avancen na súa materia. En conclusión, para min, a obsolescencia programada é boa para economía ata un certo punto no que a cantidade de consumo fai que a economía se “rompa” e faga estragos na sociedade, é como a pescadilla que se morde a cola.
    O que máis me impresiona do vídeo, aparte da información que nos facilita, é a sangue fría que teñen os altos mandos dos paises desenrrolados de mandar os residuos ao tercer mundo, algo que me fai pensar no dominio que o diñeiro ten sobre nós. Non entendo porque para que nós nos enchamos da ansia de ter o último do mercado teñamos que arruinar moitas das paisaxes de Ghana, como se di no vídeo. E ademáis, iso non só afecta aos países que reciben os residuos senón que nos afecta a todos xa que a queima do plástico dos cables para a obtención dos fíos de metal aumenta a contaminación que estamos a sufrir, acortando a vida para as próximas xeracións.
    Hai tempo vin un documental no que daban información do moito que se contamiñaba na fabricación dun móvil e desde entonces deime de conta que canto máis compremos máis contaminado estará o mundo e que debemos utilizar os produtos do mercado non por ter algo novo máis senón por necesidade.
    Por último, gustaríame comentar o porque de que a palabra paradigma saia no video e é que nós nacemos co afán consumista. Sen ir máis lonxe, os primeiros regalos que nos dan son os da navidade e non hai maior signo de consumo cao que hai nesas festas.

  15. lizeth viancha di:

    Por certo, que se me olvidaba, non estou dacordo con Breixo no de que non hai ninguén que non consuma xa que son coñecidas as moitas persoas que deciden romper os seus lazos co capitalismo mudándose a aldeas completamente verdes nas que se renuncia ao uso da tecnoloxía e só se consume o que se produce. Primeiro que todo quero decir que hai diferentes tipos de consumo e dous deles son: o consumo por NECESIDADE e o consumo por AVARICIA. E pódese ver no teu comentario xa que no exemplo que pos o porque de usar o ordenador para comentar aquí é por necesidade, porque se non comentas suspendes. Tamén depende ao que te refiras porque eu na miña casa só teño un ordenador e é o que usa toda a familia.

  16. alicia lopez di:

    Vera, penso que si que estamos controlados, porque eu non podo mercar unha impresora sen que esté programada para deixar de funcionar un día, o único que podo facer é:
    a)(A máis recomendable) Mercar unha e non comprar cada ano a última que sae.
    b) Aislarme do mundo e non comprar nin impresora, nin movil, nin microondas, non comprar nada, vivir desnuda nunha cova e comer os froitos das árbores máis próximas. Soamente nese caso podería estar libre do “pecado” de consumir bens e de estar controlada.

  17. diego lousa di:

    Difiro completamente do Eixe Ivan-Luis-Breixo. Eu non lle vexo o lado positivo á obsolescencia programada e penso que é absurda. Centrándome no comentario de Breixo:

    -A obsolescencia programada xera empleos e mantén a economía estable: Isto é completamente certo, pero non ten sentido. Voulle dar un xiro ao teu comentario: O diñeiro que ”gañas” con eses postos novos de traballo é o diñeiro que perdes en renovar as túas pertenzas dunha maneira moito máis habitual (¿Qué sentido ten gañar 10 euros ao més en lugar de 5 se eses 5 de máis terás que gastalos en cambiar bombillas?). Quero dicir que non ten sentido o crecemento da economía se isto non mellora o noso poder adquisitivo ou calidade de vida (queda reflexado na frase: ”Vivimos nunha sociedade de crecemento cuya lóxica non é crecer para satisfacer as necesidades, senón crecer por crecer”).
    E eu non me sinto superior por ter máis có meu veciño ou ben que un campesiño de Europa do leste. Quen poida sentirse ben por iso afortunado é.

    Tamén paréceme moi acertada a diferenciación de Lizeth do consumo por necesidade e do consumo prescindible ou que facemos por avaricia, este segundo totalmente deplorable, pois é consumir recursos por consumir. Non nego que un novo producto con novas vantaxes poida resultar atractivo, pero non é un argumento para defender a obsolescencia programada, non ten que ver unha cousa coa outra.

    Penso que si é posible unha sociedade sostible sen renunciar ao noso poder adquisitivo ou á satisfacción das nosas necesidades. É algo todavía dificil e con mala imaxe pois isto soa a ”retoceder no tempo” e renunciar ao que temos, iso non vende.
    E tamén é moi interesante a utilización de materiais biodegradables, pois non xeran residuos e o abuso do seu uso non parece perxudicial.

  18. diego lousa di:

    É certo o que di Alicia no seu último comentario. Pode soar frívolo pero paréceme totalmente compresible unha actitude de indeferencia ou pasividade frente a esta situación, pero non unha negación da evidencia.

  19. breixo gonzalez di:

    Primeiro empezarei por Diego, a economía capitalista necesita d capital se todos aforramos o capital non se move polo que queda paralizada, a isto me refiro, o da obsolescencia programada é un método para acelerar este movemento. Diego ti tamén eres consumista o outro día vineches conmigo ao cine, que estos días esta moi caro.

    Lizeth, a xente que vive así non leva aparato dental e vive bastante menos, por non dicir que enfermidades hoxe facilmente superables para eles supoñen un grave problema.

    Laura, acaso ti tes un ipod? Porque eu non, pero entendo a túa postura e non me parece equívoca. Pero a verdade despois de saber que os ipod so duran 18 meses aínda teño menos gans de comprar un. Ademais os de apple non cambiarán de idea, a eles no lles importa Ghana non viven alí de momento non lles molesta.

  20. lizeth viancha di:

    Breixo, seica non entendeches o meu comentario. Eu NON son a que vive nas aldeas das que vos falo e o feito de que leve aparato é por unha situación de necesidade polo que o teu comentario segue sen ter sentido para min. En canto ao das enfermidades, ¿Canta xente non esta agora a enfermar coa gripe (si, esa enfermidade que hoxe facilmente se supera)? E iso pasa porque a maioria da comida que compramos nos supermercados (parte do sistema que ti defendes) ven con porquerías e químicos que non nos fan nada ben. Ísto non o estan a sofrer os habitantes das aldeas verdes polo simple feito de que non seguen ó sistema capital e consumista de agora.

  21. vera lopez di:

    Alicia, o que dis sobre as impresoras é certo, se a impresora está feita para “romper” nun determinado tempo, pois si, fastidia admitilo pero teremos que mercar outra. Pero tamén se pode mirar doutra maneira…cantos pantalóns tes no teu armario? e cantas saias? e zapatos? Non necesitamos máis de dous pantalóns para vestirnos en toda unha semana, e con dous pares de zapatos estamos servidos por moito tempo. Pero cantos temos? Dous? NON, temos moito máis do que precisamos. Estou dacordo con que a publicidade e outros medios influen moito, pero si realmente preocupáranos as nenas chinas de oito ou nove anos que están nun sótano clandestino en condicións miserables cosendo o logotipo da marca que levan os nosos tenis, ou os nenos do vertedeiro de Ghana que lle están rompendo a pantalla ó ordenador que tiramos a basura ai un par de meses para poder levarse algo a boca e saciar a sua fame, non mercariamos cosas sabendo que son innecesarias. Haberá algunhas situacións nas que si, pode dicirse que somos peóns e móvennos como lles da a gana, pero ai outras nas que non, nas que somos nós quenes mercamos por codicia e somos ben conscentes dos nosos actos. Isto o facemos porque somos egoistas, mentres poidamos comer tres ou máis veces o día todo vai ben, cando empezemos a notar a falta de cousas que para nós, este primer mundo tan desarroyado, sean indispensables, cambiaran as cousas.

  22. laura garcia rueda di:

    Breixo ¿Con “Laura”? ¿Te refires a min?
    Aínda que non, eu vou defender a miña postura:
    ¿Cando dixen eu que non sea consumista? Lee de novo o meu comentario e díme onde digo “EU NON SON CONSUMISTA PARA NADA”.

    É máis, para aforrarte ter que ler o meu comentario pondrei literalmente o que puxen cando quixen dar a miña opinión:
    “Son dos poucos que aguantan os aparellos electrónicos ata que caen a pezas… en parte porque non necesito ter o último do último…”

    Pero respondendo a túa pregunta, Sí, teño un ipod, pero defendereime dicindo que o teño dende ¡Hai dous anos! Eu considero que un consumista é quen compra algo sen ter necesidade de él, e cada pouco tempo cambialo por outro máis novo.
    É certo que o ipod non é ten ninguna necesidade, pero repito que foi uin regalo, eu non o pedin.

    Polo tanto, non me parece ben que digas que a miña postura é equivocada.

  23. carolina lopez di:

    Pareceme moi interesante o que mostra o documental ; chamoume a atencion o que di o químico Michael Braungart sobre aplicacion da sua teoría “De a cuna á cuna” que consiste en modificar todo o proceso de produción para conseguir que todo o desecho poda ser reutilizado.

    A sociedade actual converteu o consumo masivo nun dos seus pilares fundamentais. Asi, as grandes marcas non cesan no seu empeño de idear novas estratexias cofin de perpetuar o ritmo consumista ao que nos vemos levados. Por este motivo surxe o neuromarketing, usado por moitas empresas aparte da publicidade para facer que compremos.
    Deixovos uns enlaces que falan sobre o neuromarketing:

    http://www.dailymotion.com/video/x791jw_neuromarketing_school

    http://www.neoteo.com/neuromarketing-publicidad-directo-al-13853.neo

  24. antia navajas di:

    Non todo é a obsolescencia programada, senón que nós tamén temos culpa pois tamén existe algo chamado obsolescencia percibida, que consiste en facernos ver, xa sexa a través de anuncios ou nalgúns casos nas series de televisión, que un producto como por exemplo uns vaqueiros poden ser hoxe de color negro que máis adiante para “ir á moda” serán de cor rosa, que nos vamos e picamos como parvos a compralo, posto que se non o facemos, estaremos “desfasados” aínda que teñamos no noso armario dez pantalóns da “mellor marca”.
    Aquí vos deixo un enlace sobre a obsolescencia

    http://fcom.us.es/fcomblogs/serviciodemedios/2008/09/26/obsolescencia-obsolescencia-planificada-obsolescencia-percibida-y-obsolescencia-de-especulacionque-comprar-cuando-todo-es-obsolescencia/

    Tamén existen outros basureiros non só o de Ghana é o único; aínda que todo isto me leva a unha pregunta, se o do basureiro é coñecido, por que entón non se fai nada para evitalo? Quero dicir que coa disculpa de que se levan ordenadores en bó estado, lévase basura electrónica pero, se todo se sabe por que ninguén fai nada para evitalo? Non sei, a min todo isto paréceme ben que o den a coñecer pero se ninguén fai nada, entón como vamos a axudar aos habitantes destes basureiros?
    Volvendo ao tema de que hai máis basureiros, existen varios cemiterios electrónicos nas costas de China e India, aínda que aquí só están os mais grandes, por exemplo o de China é o maior vertedeiro despois do de Ghana, como o de Guiyu. Aquí deixo un enlace que fala sobre os residuos vertidos en China ilegalmente nomeando tamén algunhas das marcas relacionadas:

    http://www.elpais.com/articulo/internet/residuos/electronicos/pueden/convertir/China/mayor/basurero/toxico/mundo/elpeputec/20050524elpepunet_2/Tes

  25. adela di:

    Por que non se fai nada? boa pregunta, Antia. Pero o que parece claro é que moitos consumidores ben informados podemos cambiar as cousas. Non vos parece?

  26. aida rodriguez di:

    Referido o comentario de Vera ca roupa, tampouco ten que ser tan radical. É verdade que quizáis teñamos máis roupa da necesaria. Pero tamén hai que darse de conta que soamente debemos mercar o que precisemos, non por que sexan as rebaixas debemos ir a gastarnos todos os cartos do Nadal. Nin tampouco debemos arrasar cas tiendas por moito que sexan os prezos máis baixos.

    Eu quero salientar tamén o que di Laura Solano no seu comentario de utilizar productos de segunda man.Pero, que pasa cando son cousas que xa se estropearon debido a obsolescencia programada? Non creo que ninguén quixera mercar un Ipod coa bateria estropeada, por exemplo. O que sí que é certo que sempre os obxetos esten en perfecto estado non teriamos porque ter ningún problema.

    A parte deixo esta imaxe que reflexa os danos os que poden estar espostos os habitantes da cidade dos vertedeiros tecnolóxicos, coma o de Guiyu nomeado por Antía e o de Ghana citado no documental: http://3.bp.blogspot.com/_qeVdyitINao/SNxbfUuzjOI/AAAAAAAAAC0/1_8KCbLGoDE/s1600-h/intoxicacion.jpeg .

  27. ana dominguez di:

    As medias son un claro exemplo de como o material o fixeron evolucionar para que rompese a minima.No video dicese que as medias de antes eran super fortes e incluso sae unha imaxe na cal as usan entre dous coches para movelos,ahora as medias a minima xa rompen vese como o material foi empeorando para que a xente tivera que comprar moitas medias e darlle ganancia o comerciante.
    Os moviles por exemplo e outro caso,a xente cada ano como dicen nos comentarios quere un movil novo pero tamen ai que pensar canto dura un movil o que uses continuamente? A resposta e sinxela dura entre 6 meses e 1 ano a bateria funciona perfectamente pero as conexios que leva o movil por dentro queimanse non aguanta o ritmo que lle damos o que nos fai consumir e como eso moitos outros productos.
    O video sobre o meu punto de vista fainos reflexionar porque compramos cando mitade das cousas non nos son necesarias.

  28. vera lopez di:

    A pregunta de “porque non se fai nada” é moi sinxela, non faise nada porque nos países ricos a eliminación de todos esos artículos electrónicos sería moi costosa debido a necesidade de tratar esos compoñentes, polo que resulta moito mais barato enviar os residuos ó contiñente africano, encubertos como falsos artículos de segunda man.
    Ainda que Antia ten toda a razón, o marco legal do comercio de productos de desecho di claramente que os residuos e artículos peligrosos, incluidos os electrónicos, non poden ser exportados a paises en vias de desarrollo, posto que non contan coas infraestructuras necesarias nin a tecnoloxía suficente como para levar a cabo o tratamento dos desechos dunha mañeira correcta co medio ambente.

  29. Laura Solano di:

    Ben é certo o que dis Adela que ben informado podemos cambiar moitas cousas.
    Pero que creo que aún estamos lonxe de conseguir grandes mellorías polo mundo no que vivimos( monopolizado por anuncios que gobernan nosas televisións incitándonos comprar, empresa que só buscan o seu propio beneficio sen importalles os demáis, xente que compra compulsivamente só por ir a moda ou por que esta de rebaixa sen ter conciencia do que iso supoñe…).

    Na miña opinión a pregunta de Antía, do por que nadie non fai nada, creo que a moitos(falando en xeneral) pocos lles importa o que ocorra en paises do tercer mundo, xa que non van conosco, como é neste caso Ghana co do vertedeiro, pero tamén como noutros moitos lugares e situcións diferentes.
    Claro está que moita xente está detrás de isto intento reparar os danos que se fan ou buscando solucións, pero aínda así , é moi difícil pelexar con tan grandes magnitudes como son a empresas que só buscan satisfacerse , axudar a paises enteiros con problemas ou como tamén intetar que a xente recapacite comprando menos, entre outras moitas cousas.
    Non ganamos moito ,por exemplo, que o 30 por cento da pobación se informe e axude se outro 70 non aporta nada da sua axuda(Exaxerando un pouco para que me entendades). Non credes?

    Creo que se non empezamos a coperar entre todos,(e cando digo ‘todos’ refirome comerciantes,consumidores,empresarios….) é moi complicado chegar a verdadeiras solucións a estes problemas.

  30. jose luis lopez di:

    Pareceme mal como mandan os residuos eletronicos a paises como India, China e paises de Sudafrica; en onde as persoas conviven con estos restos informaticos que son perxudiciais para o medio ambiente e a saúde dos seres humano algunhas de estas sustancia son o cromo, usado para as cubertas de metal, é canceríxeno; o cadmio, presente na composición de baterías recargables, dana os osos e os riles; e o mercurio, infaltable para producir iluminación en monitores, é nocivo para o sistema nervioso e o cerebro.

    Deixovoos este enlace no que chamoume a atencion o ultimo paragrafo no que falan das medidas que se tomaran para a reducion dos residuos electronicos, como a devolucion gratuitamente dos residuos ao distribuidor e a garantia do seu transporte a instalacions de tratamento autorizadas, tamén se prohibirá a utilización de materiais tóxicos na construcción de ordenadores e electrodomésticos.
    http://www.eco2site.com/trash/baselect.asp

  31. victor martinez di:

    Como incorpórome un pouco tarde ó debate, gran parte do que quería decir sobre o tema xa está dito, así que tratarei facer un resumo e sacar novos puntos de vista:

    -Problemas da obsolescencia programada:

    O primeiro e máis evidente é o da reciclaxe: a cousa e sinxela, como di no vídeo “La historia de las cosas”, un sistema de producción lineal é incompatible cuns recursos finitos. A solución a isto pareceme igualmente sinxela: a reutilización (incluíndo a procura de usar os productos ata a fin da súa vida útil) e a reciclaxe, una vez finalizada esa vida útil.

    O segundo, é un engano o consumidor. Eu, por exemplo, teño una impresora HP. Foi realmente barata, e, aínda que non é unha maravilla e as veces danme ganas de tirala pola ventá, funciona. Pero hai dúas cousas que me escaman. A primeira é que cando ma venderon non dixeron nada sobre un chip que delimitase a súa vida útil. O segundo é que tampouco mencionaron o prezo da tinta, e é que nunha páxina que viña nalgunha das ligazóns dicía que esta debíase facer con “sangre de unicornio”, que, por se non fose pouco, esgótanse ben rápido os cartuchos (vai ti saber se non está controlada a duración destes). Total, que nin barata nin leites, por moito prezo ou por moito que o vendedor diga.

    Algúns dirán: “Bueno, as empresas son libres de vender o que lles pete e, ademáis, ninguén te obriga a comprar”. O problema e que se TODAS as empresas fan o mesmo, como xa dixo Alicia, ou compras unha impresora con chip ou non compras impresora. Nin sequera hai a opción de comprar unha impresora decente que vaia durar por non ter chips nin trucos de dudosa moralidade.

    Terceiro. A un nivel máis xeral, o consumismo e o sistema capitalista fannos un fraco favor. Podo supoñer que todos queremos ser felices (cada un a súa maneira, pero felices). Cito aquí unha parte dunha das ligazóns (posta por Laura Montes): “Hace un tiempo,(…), no hacía falta mucha cosa para ser feliz. Bastaba con tener la barriga llena, un techo sobre la cabeza y un poco de calor para pasar el invierno. Eso era todo lo que el humano necesitaba, y todo lo que el humano necesitaba para ser feliz (que no es lo mismo). Pero las cosas cambiaron.(…). Ya no basta con cubrir nuestras necesidades básicas para estar bien con uno mismo. Siempre hay que tener más, (…).”

    E eu pregúntome: ¿E que agora REALEMENTE fan falla máis cousas para ser feliz, ou que agora que temos máis cousas podemos ser máis felices? ¿Ou é que tal vez iso é o que os interesados en vendernos os seus productos queren que pensemos?

    Es isto lévame o último e cuarto punto. Sí, beneficia á economía, pero ¿a quen beneficia que a economía vaia ben?
    Por sorte dun tempo a esta parte, todos temos cubertas as nosas necesidades máis básicas (al menos no Primeiro Mundo e ademáis permitindo o despilfarro), pero sen embargo, pasamos practicamente traballando toda a nosa vida, non para pagar iso, senón para pagar os 4 diferentes coches que deberemos usar o longo da nosa vida, porque todos se estropearán. Seguiremos traballando para cambiar todos os electrodomésticos da nosa casa una chea de veces. Seguiremos a traballar para pagar un mp4, porque este reproduce vídeo, e o mp3 non o fai. Cando non tiramos o diñeiro (que o obtemos como recompensa polo noso traballo) porque ás empresas dalles a gana, tirámolo por “pijería”. A nosa vida sería moito máis cómoda se isto non pasase, xa que precisaríamos de traballar o NECESARIO, e non máis.

    Con isto refírome (e contestando a pregunta que deixei sen responder) a que a obsolescencia programada beneficia a uns poucos, deixando na ruina os demais. Porque apostaría a man a que por moitas impresoras que compremos, HP non vai mellorar as condicións dos seus empregados. O que si vai pasar e que HP gañará máis diñeiro, que irá a mans dos seus donos que o gastarán en construirse unha mansión de 900 metros cadrados, en vez da anterior que era de 700.

    Algúns dos meus compañeiros dicides que a práctica da obsolescencia está ben porque da traballo. En parte é certo, se hai máis demanda dun produto, haberá que aumentar a producción con novas fábricas ect… Pero segue habendo una parte moi grande que vai as arcas dos señores donos da empresa (que seguro que é maior que a que vai destinada os soldos dos traballadores).

    Aínda que realmente dea traballo, eu pregunto: ¿traballar para qué? ¿Para mercar un coche? ¿E para que mercar un coche? ¿Para ir o traballo?
    Poderíamos seguir así infinitamente, e ESE É O PROBLEMA. Traballamos para tirar o noso esforzo en cousas que ou non precisamos ou que se terminarán estragando.
    Agora, se falamos de traballar para ter comida, un teito e cousas que nos dean unha felicidade duradeira, sen “chips de caducidade” que fagan o aparato estragarse (nun plano material) e sen “chips de caducidade” (a un nivel metafórico) que fagan que nunca estemos satifeitos co que temos, se traballamos para poder disfrutar destas cousas, creo que todos estaremos de acordo en que non queda outro remedio.

    E por último, Vera, ¿se tan hipócritas somos (incluída ti, como xa dixeches), como podes estar conforme con iso? Eu non o podería facer, ó pensar que son un mero peón perfectamente prescindible do xogo de “a ver que gaña máis diñeiro” duns señores con máis avaricia que sentido, revólveseme algo por dentro que me obriga a rebelarme.

    Non estou disposto a aceptalo, e a partir de agora, cada vez que pense en comprarme outro ipod porque o que teño quédaseme pequeno para tantas cancións, vou dicirme “te aguantas, borras las canciones que no escuchas y pones ahí las nuevas”. Cada vez que pense que preciso un ordenador novo porque xa non ten suficiente memoria ram nin tarxeta gráfica, direime “pues cambias las componentes, que las venden por separado, y recilas las viejas”.

    Ser conscientes de ese consumismo que nos rodea, do nocivo que é e simplemente asumilo, paréceme dunha comodidade tremenda. Da gracias Vera, de haber nacido aquí, e non en Ghana, porque se te podes permitir dicir que non vai con nós e porque estás do lado dos que tivemos sorte.

  32. raquel gomez di:

    Eu non coñecía o termino “obsolescencia programada” pero do que si que tiña constancia é que dun modo u outro estamos mercando obxectos cos que seremos “estafados”,xa que o mais lóxico é que a tecnoloxía avance facendo que os articulos electrónicos duren mais e sexan mellores pero,ao non ser así,chegamos a conclusión de que o importante na actualidade é o diñeiro e non o avance,o futuro…Parece mentira que unha neveira de 25 anos de antiguedade sexa mellor que unha de hoxe en dia…Cada vez inventanse mais cousas pola súa apariencia que pola súa función(exemplo dos móviles) e o peor de todo é que nós o mercamos,e non o podemos evitar,por que as industrias saben como fabricar os articulos para que nos entren polos ollos e que os queramos sexa como sexa,ademais da campaña de marketing que vai detrás para meternos na cabeza que os necesitamos,cando non é mais ca un engano.

  33. aida rodriguez di:

    Vou responder a pregunta que formulo Antia, e ainda que xa sexa un pouco tarde:

    O meu parecer, é que a xente as veces non o sabe. E unha vez que o saben, teñen o pensamento de que “total eu so non vou arranxar nada” por iso despois segue todo igual. Por outro lado está o lixo, e coma nos desfacemos dela? Pois da forma máis fácil e rentable. Coma xa dixen moitas veces, os seres humáns temos a capacidade de intentar estar ben nos, e de olvidarnos o dano que podemos facer as outras persoas e mesmo as outras especies.

  34. juanjo regaldie di:

    Fai uns dias, pasoume un caso moi parecido o mencionado por adela, o caso da impresora.
    Estaba eu en casa imprimindo uns traballos e derrepente, acabouse a tinta da impresora. Comentolle o meu pai o que pasara e respondeme: esta impresora debe de estar estropeada xa, porque gasta unha cantidade de tinta impresionante, e que agora en vez de comprar uns cartuchos novos de tinta valeme a pena comprar otra impresora que case que me sae máis economico.
    Oindo isto, veume a cabeza derrepente o da obsolescencia programada, e pareceme moi triste que as grandes empresas teñan que facer isto para non empeorar a sua economia.

  35. jorge suarez di:

    Esto que fan as empresas da obsolesciencia programada é un abuso para o consumidor xa que nos fan consumir de maneira descontrolada pero tamen penso que senon existise desaparecerian moitos empregos e a economia desplomariase xa que non haberia quen fixese os materiales qen os destruira e os transportase por eso dentro do malo o mellor non esta tan mal
    Deixo un enlace do que falamos na clase sobre a bombilla e a obsolescencia programada:
    http://www.ecologiaverde.com/la-obsolescencia-programada/

  36. alexandra di:

    Comento un pouco tarde, xa o sei, pero xa o dixen a outra vez que me pasou o mesmo,(o de comentar con retraso)mellor tarde que nunca.
    Vou comenzar por correxir a unha compañeira miña, Laura Montes, porque dixo no 5º comentario desta entrada que agora xa non existian as zapaterias que arreglan os zapatos xa que naide os arreglaba senon que cando se lle rompen mercan outros novos, pois hiso non é verdade, porque seguen existindo, onde vivo eu acordaseme de ver 2, pero se me fixase un pouco máis atouparia moitas máis, unha delas está nun centro comercial, nun lugar onde non está calquera tenda, por se non me creedes, digovos o centro comercial, en Alcampo, e a outra zapateria esta no Dia da miña zona, e ademais eu fun a unha delas a arreglar unhas botas que rompin, ademais fixeime que tiña un monton para arreglar, cando digo un monton non digo cinco zapatos, senon que me refiro unhas 30 ou asi.
    Cambiando de tema, hai quen di que é mellor para que dure máis tempo e coste menos cartos, comprar cousas de mellor calidade, pero nalguns caso é mentira xa que saete máis cara, porque a miña nai pensaba o mesmo, asi que comproume unha impresora de HP, pensando que xa que era unha boa marca ia aguantar e aforrar máis diñeiro que se compraba unha cunha marca branca, pois saiullo todo o reves, Aguantar parece que aguanta, xa leva 5 ou 4 anos ca teño, pero a tinta ten que ser de HP e desa categoria que unha das máis caras, se lle metes outra distinta non che funciona, e o mesmo pasa co papel, ten que ser de HP,(que precisamente non é moi barato) senon é de HP collecho, pero non fai a fotocopia e atrancase a fotocopiadora, asi que o final saeche todo máis caro, porque se colleras unha de marca branca o mellor duraba menos, pero o papel e a tinta saiache moito máis barato.
    E con respecto de que as cousas antes tirabanse ata que xa non podiase empregar máis e agora tirase as cosas case novas, non so pasa ca tecnoloxia, tamebn pasa cos colchons, cos colchons? pois si, antes un colchon durabate dende que o comprabas ata que estoubera tan gastado que nin unha hormiga pouidera usalo, parecen unha esaxeracion pero é verdade, porque eu recordo que a miña avoa tiña un colchon tan gastado que no centro tiña un tremendo “socabon”, e ela durmia nel tan contenta, ata tiveron peleadose os meus tios e pais con ela polo dichoso colchon, xa que eles queiran comprarlle un novo e ela non queria un novo de ningunha maneira, xa que ela dicia que ainda podiase usar(o final convencerona, mais ben caeu tan enferma que xa non podia nin protestar, xa que nin tiña forzas para falar, asi que aproveitaron para tirar o colchon e comprar un novo) e en cambio agora cambiase os colchons sen case estar empregados, xa que ai anos anunciaban na television que os colchons avianse que cambiar cada 4, pode ser que teña unha calidade moi mala e os 4 anos estea feito un desastre, pero se ten unha calidade normal ten que durar sobre 8 ou 10 anos, é por culpa destes anuncios cambianos cada 4 anos, ou incluso menos anos, estando en perfecto estado.

  37. francisco lopez di:

    O interesante desta noticia e que nos afecta a todo o munda xa que todos somos victimas do consumismo e de estas tolerias que inda non teñen remedio xa que non e loxico que poidendo facer cousas de un uso moito mais longo as saboteen para poder aproveitarse de nos e que teñamos que estar comprando certas cousas cada certo tempo sen necesidade algunha e mais ahora nestos tempos de crise.
    Tamen e certo que o noso caracter consumista nos vais querer sempre o mellor antes de que outros o teñan pero pode ser que esta mentalidade este influenciada pola obsolescencia programada.

  38. adrian ballesteros di:

    Eu non me derá conta disto hasta que vín o video e dende que o vin deime conta de que todo está feito para que se estropee.
    Por exemplo a un amigo meu estropeouselle a play 3 e foi porque de xogar unha masilla que ten estropeouselle e solo con cambiarlle a masilla e poñerlla de novo agora xa lle vai igual que antes.

  39. Soledad Muiño di:

    Eu ante este suceso era un pouco inxenua, pero cada vez ímonos dando de conta que o mundo no que vivimos non é tan “cor de rosa” coma nos críamos e todo o mundo quere gañar e gañar e fomentar sempre o consumismo. É bo para xerar emprego e manter a economía, pero se estamos a “desechar” continuamente estamos a crear un desarroio insostenible porque ímos agotar cos recursos e encher o mundo con tanta basura in-reciclable. Asique paréceme que as grandes empresas pásanse e sempre están a pensar no propio beneficio polo tanto deberíase fomentar a educación e a cultura para que as novas xeracións loitemos polos nosos ideais e fagamos do mundo un sitio mellor onde vivir.

Deixa unha resposta