O paradigma

         

O filósofo Thomas Khun define paradigma da seguinte maneira: “realizacións científicas universalmente recoñecidas que, durante certo tempo, proporcionan modelos de problemas e solucións nunha comunidade científica”.

Poden cambiar os paradigmas? Buscade exemplos destes cambios na ciencia.

Esta entrada foi publicada en 1. O traballo científico e etiquetada , . Garda o enlace permanente.

37 Responses to O paradigma

  1. adriana jimenez di:

    Este video eu xa o coñecera. É moi interesante como os animais temos a capacidade de facer cousas sen saber o porqué delas e sen preocuparnos del. Como no caso deses monos, que lles pegaban ós compañeiros que pretendían subir a polos plátanos, pero os primeiros facíano por unha razón coñecida en cambio os que viñeron despois seguíano facendo sen importarlles porqué o facían nin o que pasaba se non o facían, só porque era o que viñan vindo desde sempre.

    Eu penso que os paradigmas si se poden cambiar, por exemplo, a tradición de vestir ás nenas de rosa e ós nenos de azul cando son pequenos, pois agora iso xa non o fai tanta xente e eu penso que iso podería ser un exemplo de paradigma porque é como se todo o mundo fose vendo que a cada sexo se lle viste de cada cor, polo tanto todos o fan.

    Sobre os cambios dos paradigmas na ciencia déixovos este enlace : http://www.madrimasd.org/blogs/universo/2007/06/02/66914

  2. alexandra di:

    Pareceme unha parvada, pero o peor de todo é que o video conta unha realidade, a xente actua igual cos monos do video, pola costume, de ahi a frase de Eisten: coñezo duas cousas imposibles: o universo e a estupidez humana.
    deixo un enlce cun paradigma da ciencia: http://www.oei.es/salactsi/acevedo20.htm

  3. anton perez di:

    A min esta entrada paréceme moito máis filosófica que científica. Aínda que é aplicable a moitos campos.
    O máis claro por suposto é a relación entre a ciencia e a igrexa. Agora non tanto, pero hai uns 300 anos eran como eses monos, que lles pegaban aos que querían alcanzar algo, xa fora placer, sabiduría, xustiza ou calquera avance.
    De todas maneiras os humanos xa avanzamos moitísimo nesa materia afortunadamente. Agora os avances non se condenan de entrada sen discutilos antes e ver os pros e os contras.
    Se o vemos desde un punto de vista estrictamente científico, podemos dicir que nas ciencias empíricas isto pasa moito, non dunha maneira tan bestia, pero ás veces as distintas comunidades científicas rinse dos que pretenden cambiar algo ou que introducen algunha nova teoría revolucionaria.

  4. carolina lopez di:

    A min pareceme que o cambio de paradigma é dificil de aceptar para as persoas e sobre todo na ciencia; Thomas Kuhn fala desto na estructura das revolucións científicas http://es.wikipedia.org/wiki/La_estructura_de_las_revoluciones_cient%C3%ADficas, O modelo que propuso Kuhn foi nas seguintes fases: establecemento do paradigma (ex: A terra é o centro do universo), ciencia normal (os cientificos crean modelos e fórmulas para explicar os movementos dos planetas como o “ciclos e epiciclo” de Claudio Ptolomeo), crise (as formulas de Ptolomeo resultan moi complicadas e non corresponden ás observacións), revolución científica (Nicolas Copernico estipula que o sol é o centro do universo e que a Terra e os planetas xiran arredor), establecemento (Galileo demostrou coa axuda dun instrumento que el mesmo inventó, o telescopio, que Copernico tiña razón). O paradigma que instáurase aporta respostas aos enigmas que non poden resolverse no paradigma anterior.

  5. lizeth viancha di:

    Penso que nalgúns casos os paradigmas son difíciles de cambiar como por exemplo na relixión: unha persona que cre na teoría de que Deus creou o home non pode aceptar a teoría de Darwin sobre a evolución e orixe do home (http://www.cuantarazon.com/35816/logica-religiosa). Neste exemplo que vos poño hai unha explicación, ou polo menos é a que lle dou eu, e é que moitas das persoas que cren en Deus fanno por medo, medo a que a outra teoría da que dispoñen non lles de todas as respostas que se formulan (a relixión propón unha “verdade” que non se pode refutar).

    Un dos exemplos más recoñecidos na ciencia foi o cambio que houbo do geocentrismo (a terra é o centro do universo o cal se explicaba a través da matemática de Ptolomeo) ao heliocentrismo (o Sol é o centro de universo, unha teoría impulsada por Copérnico).

    Penso que para romper, dalgunha maneira, un paradigma temos que refutar continuamente os datos ou o que se nos da para poder chegar a unha realidade indiscutibel.

  6. raquel blanco di:

    No caso dos monos sería impensable que eles averiguasen o porqué habendo tantas bananas enriba dunha escaleira non poden subir a por elas. Pero se este caso o aplicásemos a humanos, a maneira de evitar este tipo de situacións sería indagar a raíz do problema. E digo se se aplicase a humanos porque existen infinidade de situacións nas que actuamos por costume, polo que vemos que fan os demais se pararnos a pensar o motivo de porque facemos determinadas cousas. Exemplos como as guerras relixiosas, que entre eles en concreto non teñen nada en contra, pero que son rivalidades moi antigas.

  7. Cristina González di:

    En mi opinión,creo que es posible que se puedan cambiar los paradigmas,aunque para ello es necesario un mínimo de pensamiento crítico, poder cambiar la forma de pensar según tu propia experiencia,y ver las cosas de otra forma.

    La idea de Kuhn era revolucionaria en su tiempo, y causó más cambios que todos los académicos hablando sobre ciencia. De esta manera fue en sí misma un “cambio paradigmático” en la historia científica y de la sociología.

    A diferencia del dogma (verdad que no se discute), los paradigmas cambian a través del tiempo por el cuestionamiento y nuevos avances científicos o tecnológicos que hacen que un paradigma sea sustituido por otro nuevo.

  8. sabela rey di:

    Un paradigma é algo que non te cuestionas. Algo que sempre foi así e continúa séndoo simplemente por estar habituado.

    Os paradigmas cambian cando a xente comeza a cuestionarse o que é e o non é evidente, isto quere dicir, cando a xente comeza a pensar dunha maneira crítica e por si mesmo.

    Atopei esta páxina na que explica, ao meu ver de maneira moi clara e boa, o modelo de Kuhn, e en xeral o proceso no que se abandona un paradigma para establecer un novo: http://etimologias.dechile.net/?paradigma

    Na ciencia os cambios que veñen á mente son os máis obvios, do xeocentrismo ao heliocentrismo, etc. Atopei nesta outra páxina (http://personales.ya.com/casanchi/ref/paradigmas01.pdf): “El paradigma newtoniano caracterizado por el determinismo, cedió el paso a principios del siglo XX al paradigma cuántico y su indeterminismo en la predicción de los fenómenos microscópicos como lo son los atómicos”.

  9. luis ogea di:

    Eu creo, que o video explica moi ben o que é un paradigma, o explica dunha maneira moi fácil de entender.
    Un bo exemplo de paradigma é o conservacionismo (a teoría de que todas as especies eran iguales desde o principio dos tempos),e o novo paranigma é o evolucionismo.
    Con respecto ao que comentou Lizeth sobre Deus e a teoría de Darwin, na miña opinión coma cristiano que son, é que a Biblia non se pode considerar coma un libro de ciencia, non se debería mezclar a relixión e a ciencia, non digo que a xente non o faga.

  10. jose luis lopez di:

    Cando hai un cambio de paradigma suponñe unha revolucion cientifica, pola forma de entender a naturaleza e o universo, (ex: a teoria da relatividade de Einstein http://wapedia.mobi/es/Teor%C3%ADa_de_la_relatividad_general impusose sobre a de Newton, pero aun sigue sendo valida, aunque sea unha excelente aproximacion no contexto da velocidade)esto implica que a sociedade avanza cientificamente, cando a ciencia avanza, a sociedade sufre cambios.

  11. antia navajas di:

    Opino que os paradigmas poden cambiar cun pouco de esforzo pola nosa parte, é dicir que para que os paradigmas teñan que cambiar temos que tratar de pensar por nós mesmos sen deixarnos guiar polo que fagan os demais.
    Aínda que esto sexa difícil temos que intentalo; un destes exemplos de cambio é o das órbitas dos planetas: ao comenzo críase que os planetas tiñan órbitas circulares, os modelos como o de Ptolomeo afirmaban isto as súas fórmulas resultaron moi complicadas e non correspondían ás observacións. Isto cambiou coa teoría de Johannes Kepler, que estipulou que os planetas seguían unha órbita elíptica e non redonda e máis tarde Newton demostrou, a través do cálculo e as leis do movemento que el mesmo inventou, que Kepler tiña razón.

  12. María Iglesias di:

    Estou, en parte, de acordo co comentario de Antón.Dende o meu punto de vista o término paradigma o podo atribuír en accións sociais dos seres humanos, por exemplo, cando unha persona por certas razóns fai dano psicolóxico a outra, e os compañeiros da que comeza a facelo repiten os mesmos feitos. Tempo despois, se se pregunta sobre por qué o fai a unha de estas persoas, sen contar coa que o comezou, comprobarase que o porqué é descoñecido para eles. Dirán que o fan porque os demáis o facían, ou simplemente a contestación será un “Non sei”. Con isto quero decir que o razonamento humano é máis simple do que parece en certos ámbitos.
    Non estou de acordo co comentario de Alexandra co de que é “unha parvada”, e un tema bastante serio no ámbito científico e social, xa que pódese reprimir temas ou personas a partir de este modo. Non beneficia en absoluto.

  13. fuco lopez di:

    Como e o titulo do video¿?
    esque non o pode ver…

  14. adela di:

    Para Fuco: “Como nace un paradigma”

  15. tatiana barbosa di:

    Eu creo que o que o video nos quere dicir con esta última frase é que por moitas veces que vexamos que os paradigmas se poden cambiar, sempre os haberá, e xamais conseguiremos desfacernos deles.
    Agora que xa avanzamos, coa axuda da ciencia é moito mais doado demostrar o que queremos amosarlles aos demais. Pero fai uns séculos non podias demostrarlo científicamente porque a xente só cria no que levaba vendo toda a sua vida, coma os monos do video, que nunca coñeceron unha realidade diferente a esa e polo tanto sempre se comportaran igual e nunca saberán porque.

  16. alicia lopez di:

    Neste video todos os monos levan a cabo unha mesma conducta sen saber por qué, é obvio que nos o humanos tamén o facemos en moitos aspectos, facemos o que fan os nosos semellantes porque así non corremos o riesgo de que ninguén nos diga que estamos tolos, seguimos o rebaño, somos ovellas educadas para vestir, falar e comportarse dunha determinada maneira; tamén esto é un paradigma, pero máis que científico penso que é social.

    Un paradigma científico podería ser o que afirmaban os filósofos griegos: que a Terra era plana. Máis tarde Anaximandro enunciou que a Terra era un cilindro. Crese que Pitágoras creía na forma esférica do noso planeta, pero non os seus seguidores, o cal crea dudas. Do que non cabe duda é que Aristóteles trata de explicar no seu libro De Caelo a sua esferidade pero foi Eratóstenes quen aporta cálculos máis correctos.

    Raquel, creo que os monos poderían relacionar que subir por esa escalera é perigoso, por un motivo u otro.

  17. adriana Rey di:

    Estou de acordo con Sabela, os paradigmas cambian
    cando a xente pensa por si mesma, pero o problema
    é ese, que só pensa unha ou duas persoas, as
    demais son masas que actúan como lles din e sen
    pensar que é o mellor para nós.

    Os paradigmas estiveron e sempre estarán mentres a
    xente non tome conciencia realmente de eles .

  18. Breixo González di:

    Está claro que os paradigmas poden cambiar. Podemos comprobar este feito ao longo da historia.
    Como no caso de Albert Einstein, quen publicou o seu traballo sobre a relatividade especial que marcou un sinxelo conxunto de reglas superando á mecánica de Newton que fora utilizada para describir a forza e o movemento por máis de 200 anos.
    Os paradigmas estarán sempre á cambiar, nunha época haberá certos paradigmas e no futuro eses paradigmas cambiaranse por outros diferentes.
    Deixo un enlace relacionado cos paradigmas.
    http://www.bibliotecapleyades.net/esp_paradigmaholo03.htm

  19. dante varela di:

    Eu penso que nos, os humanos, chegaria un momento que nos decatariamos de que iso no esta ben, xa que chega un momento no que os monos suben as escaleiras e nos cae auga fria.
    Xa que se di que os humanos razonan deberiamos decatarnos de que cando estan a subir xa non cae a auga e poderiamos coller os platanos.
    Os paradigmas cambian co tempo, e coa cultura de cada epoca, hai tempo seguian as meigas, e non hai moito tempo os brancos perseguian ós negros, e nalgunhas culturas persiguesen as mulleres polo simple echo de non obedecer ós homes, todo vai cambiando segun a cultura da poboacion, e canto mais culta sexa a poboacion estos paradigmas seran menos “estupidos”.

  20. marta rodriguez di:

    Eu estou de acordo co comentario de Alicia, e engadirei algo máis desde o meu punto de vista: Os paradigmas cambian continuamente, e agora, debido ó desenvolvemento das novas tecnoloxías e ós novos descubrimentos científicos, cada vez están a cambiar máis. Tamén hai que mencionar que agora a xente é máis culta e xa está preparada (por dicilo dalgunha maneira) para aceptar estes cambios, e o que é máis importante, se diferencia ciencia de relixión; cando antes algúns científicos, por exemplo Galileo Galilei (e como este, moitos máis) foron condenados e perseguidos pola igrexa por expoñer traballos que rompían coas leis asentadas ata ese momento. Un exemplo moi significativo de paradigma antigo na ciencia, xa o poñen varios dos meus compañeiros nos seus comentarios e é a teoría heliocéntrica.
    Ainda así, na maioría das ocasións é difícil cambiar os paradigmas, pois son ideas fixas coas que estamos acostumados a vivir.

  21. laura garcia rueda di:

    O mundo atópase en constante cambio, en evolución, ao igual que a vida humana. Isto é un aspecto continuo dirixido por coñecementos agrupados pola xente ao longo da historia, conlevado por ideas sociais, que dan orden e xustificación á visión do mundo entorno a teorías e opinións nun período da historia. Estes cambios e a necesidade polo coñecemento da verdade das cousas levan ao paradigma.
    Un paradigma, cando xa é inservible, outro o substiúe ou se transforma, xa que así se desenvolve a vida que é un constante cambio. Nunca se estanca.
    Aquí poño o link (non estou segura se se vai poder ver) dun esquema moi claro que nos reflicte o cambio dun paradigma a outro e a prosperidade do mesmo:
    http://www.madrimasd.org/blogs/universo/wp-content/blogs.dir/42/files/159/o_Thomas%20Khun%20y%20Cambios%20de%20Paradigma.jpg

    En canto ó vídeo, está claro que reflicte moi ben a sociedade, reflicte o “Fagoo porque os demais o fan”,que por desgraza, isto é un pensamento que moita xente o ten en conta na súa vida diaria. Un exemplo claro é o que comenta a miña compañeira María:
    Os compañeiros que maltratan psicolóxicamente a outro e que outros tamén o fan só polo feito de que “como os demáis o fan, eu tamén” aínda que a eles nunca lles fixera nada o compañeiro maltratado e incluso non o coñezan. Isto é unha desgraza como comentei anteriormente e é unha das cousas que fan que a nosa sociedade estea “atrasada” socialmente e psicoloxicamente para os tempos nos que nos atopamos.

  22. aida rodriguez di:

    Eu penso que un paradigma é o costume social que ten unha poboación e que moito porque se lles poda preguntar porque se fai porque non obteriamos resposta. Este feito vese reflexado no video, posto que os monos o principio sabían que se subían a escada podería caerlles un chorro de auga fría, pero cando xa se cambiaran todos os monos por outros novos e a estes nunca lles caera auga pero siguen o costume dos anteriores.

    Ainda así os paradigmas cambian, según os: costumes, pensamentos e habitudes socias que se xeren nunha época. Posto que a simple vista podemos ver que a nosa forma de vida non é a mesma que a dos nosos antepasados.

    Un exemplo de paradigma na ciencia foi a mecánica cuántica:”A mecánica cuántica introduce unha serie de feitos contraintuitivos que non aparecían nas paradigmas físicos anteriores; con ela descóbrese que o mundo atómico non se comporta como esperariamos. Os conceptos de incerteza, indeterminación ou cuantización son introducidos por primeira vez aquí. Ademais a mecánica cuántica é a teoría científica que proporcionou as predicións experimentais máis exactas até o momento, a pesar de estar suxeita ás probabilidades.”
    http://es.wikipedia.org/wiki/Mec%C3%A1nica_cu%C3%A1ntica

    Outro exemplo pode se a nanotecnoloxía e a nanociencia que constitúen un novo paradigma da ciencia e da inxenería de materiais:
    http://www.biotecnologica.com/nanotecnologica/apuntes4.htm

    E tamén pode ser un paradigma a nutrición ortomolecular que analiza o comportamento celular, a maneira na que a célula absorbe os nutrientes e como os utiliza para determinar que tipo de dieta é a mais indicada para o mantemento da saúde.
    http://knol.google.com/k/paradigma-de-la-nutricion-ortomolecular#INTRODUCCI(C3)(93)N

  23. adela di:

    Aida o termo “paradigma” aplicado á nutrición ortomolecular é interesado. Que cousas chaman a vosa atención neste ligazón sobre nutrición ortomolecular?

  24. jorge suarez di:

    Claro que poden cambiar os paradigmas como case todo neste mundo pero para iso hai que pensar por un mesmo e nn actuar como actuan os demais só por costume.
    Deixo aqui un enlace que fala dos paradigmas e amosa algun
    http://personales.ya.com/casanchi/ref/paradigmas01.pdf

  25. aida rodriguez di:

    Lendo máis detidamente o meu último ligazón, decateime coma ven di Adela que non é un paradigma, posto que é unha medicina alternativa e carece de método científico xa que se lle aplica persoalmente a cada persoa.

    A nutrición ortomolecular poderíase engadir como demo na entrada “A ciencia unha maneira de pensar” xa que é unha pseudociencia creada por Linus Pauling que afirmaba que:”A terapia ortomolecular consiste en proporcionar a cada persoa a concentración óptima das substancias naturais que están presentes no noso organismo co fin de corrixir alteracións e manter unha boa saúde”.

    Chamoume a atención do meu ligazón que os médicos ortomoleculares administran dosis mais grandes e recomendadas pola medicina convencional, chégase a utilizarse dosis 10 veces maiores as recomendadas.

    Depaso aprobeito para deixar información sobre un libro de Thomas Kuhn “A estructura das revolucións científicas”, que fala dos paradigmas na ciencia e dos cambios de paradigma na ciencia. http://es.wikipedia.org/wiki/La_estructura_de_las_revoluciones_cient%C3%ADficas

  26. laura sanjurjo di:

    Os paradigmas están con nós desde que nacemos, como ben dixo Adriana, vístennos de rosa ou azul dependendo do sexo ou ben xogamos con coches ou bonecas.
    O lugar onde nacemos tamén fará que teñamos unha determinada relixión.
    Os paradigmas están con nós sempre, por exemplo o marxismo, o liberalismo ou o anarquismo foron ideoloxías que se sucederon ó longo da historia e que fixeron que a nosa sociedade sexa coma é hoxe en día.

  27. ivan garcia di:

    Despois de leer todos os comentarios e de ver o video onde se explica como nace un paradigma a miña pregunta e, e tan facil como pensamos cambiar un paradigma?
    Na miña opinión penso que non. A razón creo que se debe a que non somos capaces de ver nunca mais ala das cousas, e isto deriba na frase que sale o final do video e que xa puxeron nalgúns comentarios: “Fagoo porque os demais o fan”.
    Por exemplo, cando alguén fai algo se ningunha razón soamente porque os demais o fan, pensamos que é un parvada pero non nos damos conta da cantidade de paradigmas que nos rodean na nosa vida cotia. Un exemplo disto seria, como di Laura Sanjurjo, o color da vestimenta dos nenos pequenos, que se lle preguntas a alguén porque os nenos teñen estas cores determinadas a sua resposta vai ser: “Non o sei, sempre foi asi”.
    Isto é un exemplo dos moitos outros paradigmas que nos rodean. Penso que superar estos paradigmas supon que alguen sexa capaz de intentar cambiar o que se fai, pero isto en moitas ocasións, como por exemplo Copérnico, no e aceptado o principio pero mais adiante coa evolución da sociedade estes paradigmas van cambiando.
    Penso que os paradigmas científicos, relixiosos, etc se poden cambiar pero supón que tamen a nosa mentalidade cambie co paso do tempo.

  28. lizeth viancha di:

    Non estou dacordo co que di Iván sobre o seu exemplo de paradigma xa que as cores coas que visten aos nenos na súa infancia e incluso cando son maiores é, por dicilo dalgunha maneira, unha tradición, non un paradigma como afirmades ti e Laura.

    Tamén quería correxir no meu comentario o exemplo que puxen xa que a ciencia debe separar sempre da relixión.

  29. marta rodriguez di:

    Eu non estou de acordo con Iván e con Laura Sanjurjo, na parte na que mencionan o que anteriormente mencionara Adriana das cores que a xente acostuma a vestir ós seus fillos, segundo sexan nenos ou nenas. Na miña opinión, esto non é un paradigma, senón unha costume.
    Sobre un paradigma podemos formular unha pregunta e ese paradigma é lei ata que é desbancado por outro novo, por outra lei que demostra outra cousa distinta (enténdese ben no paradigma de que a Terra era plana, que foi substituído por outro paradigma que afirma que a Terra é redonda); sen embargo, este exemplo da cor da roupa é unha costume dun país determinado nun tempo determinado; podrá cambiar a costume, pero ó non ser unha lei, non podrá ser desbancada por outra lei(non sei se me explico).
    Os paradigmas son as costumes das creencias, a maneira de pensar e poden cambiar co tempo, segundo vaian desbancando uns a outros; e as costumes, sen embargo, aínda que tamén poden cambiar, son prácticas sociais que leva a cabo a xente pola tradición.

  30. juanjo regaldie di:

    Eu creo que os paradigmas,non son tan difíciles de cambiar como a xente pensa,pero é o que decides moitos,que a xente non está acostumbrada a tomar decisións por sí solas,se algunha persoa,que posúe unha certa sabiduría acerca de algo,comentalle as demais o que ten que facer para que non lle pase nada malo,o normal é que esta xente siga os pasos que lle di esa persoa,e que non experimenten o que pasaria se fixesen iso.

    Como ben di lizeth,eu tamen penso que as cores coas que a xente viste non é un paradigma,senon unhas costumbres que se seguen desde que nacemos…

  31. ivan garcia di:

    Pero un costume que ven de que?
    Na miña opinión o que estades a comentar tratase dun paradigma divisionista ou patrón que fan que a nosa sociedade teña moi marcada a división de xéneros afectando negativamente ambolos dous sexos.
    E se buscades a definición de paradigma veredes que na sua definición se di que a palabra paradigma tamén significa patrón ou modelo.
    E que non sempre o paradigma refirese soamente a algo científico senon tamén que se pode referir a algo relacionado con ámbito social.
    Neste enlace ven explicado todo o dos paradigmas:
    http://www.slideshare.net/morocoima/paradigmas-y-educacion

  32. María Iglesias di:

    Cambiar e eliminar certo paradigma é e non é difícil según o que sexa. Se é unha base científica que xa perdurou durante moitos anos, será moito máis complicado cambiar ese paradigma principal a non ser que lle den unha hipótesis máis que convincente.
    Dentro do ámbito social é complicado cambiar, aínda que non imposible, só que débese mentalizar as persoas dende un principio, senón, co tempo, a nosa mente “péchase” e é máis compricado cambiar as nosas actitudes.
    E, intentando responder ao comentario de Iván: E unha costume que veu dunhas ideas nas que queríase diferenciar a muller do home en tódolos ámbitos posibles, xa que no pasado (e aínda agora), unha das maneiras de diferenciarse, dalgún modo, é a vestimenta, non sei se me entendedes.
    Non ten porque ser o da vestimenta un paradigma, en certo modo aplícase, pero non completamente.

  33. ivan garcia di:

    Investigando pola rede encontrei no blogue de Amazing http://amazings.es/ un articulo onde se explica claramente o que é un paradigma. O enlace é este:
    http://profeblog.es/blog/joseluis/2009/09/16/paradigma-y-tipos-de-interesados-en-ciencia/
    Neste artículo explicase os diferentes tipos de paradigmas que hay. Como dixen antes, os paradigmas no so afecta a ciencia senon que tamen afecta a outros ambitos que no son ciencia (arte, moda, politica, medios de comunicación, etc).

  34. fuco lopez di:

    Na miña opinion o color da roupa dos nenos e nenas e un claro exemple de paradigma xa que creo que ninguen sabe porque os nenos cando nacen os visten de azul y as nenas de rosa.
    E como mesmo exemplo poderiase demostrar o dificil que seria cambiar un paradigma por que pensariamos todos de un neno que vestise de cor rosa¿?

  35. ana dominguez di:

    Os paradigmas pouco a pouco estanse correxindo é cousa da mentalidade da xente e as costumes que temos.A xente pouco a pouco vai pensando diferente, xa non se pensa en que os nenos pequenos si son nenas teñen que ir de rosa e si son nenos de azul.O da roupa era antes porque ahora xa ves a algun neno pequeno vestido de rosa xa que e menos frecuente nun neno que nunha nena,por eso digo que estan cambiando os paradigmas.

    Contestando a pregunta de Adela a de que é o que mais nos chamou a atencion no apartado que puxo Aida de paradigmas ortomoleculares é no campo da mediciña a nutrioloxia,ou a psiquiatria,que crea un entorno bioquimico correcto e optimo co fin de restablecer a capacidade reparadora das celulas.

  36. diego lousa di:

    O vídeo amósanos un exemplo de cómo nace un paradigma, pero para ter unha definición máis estricta de paradigma:

    • ”Paradigma é un modelo ou patrón en calquera disciplina científica ou noutro contexto epistemolóxico”.

    • ”Conxunto de prácticas que definen unha disciplina científica durante un período específico de tempo”.

    O término paradigma designa todos os compromisos compartidos por unha comunidades de científicos. Outros usos do termo son utilizados para indicar un patrón, modelo ou arquetipo.
    Penso que non se debe abusar do termo en contextos nos que carece de significado, restrinxir o seu uso ao ámbito da evolución da ciencia.

    Os paradigmas cambian co transcurso do tempo. Un exemplo de cambio de paradigma podería ser a superación da mecánica de Newton coa publicación por parte de Einstein do seu traballo sobre a relatividade especial.

    En ”A estructura das revolucións científicas”, Kuhn escribiu que ”As sucesivas transicións dun paradigma a outro vía algunha revolución, é o patrón de desarrollo usual da ciencia madura”

    Gustaríame salientar un dos puntos das ideas de Khun:
    • As teorías descartadas non deixan de ser científicas por máis disparatadas que parezcan na actualidade; no seu tempo e co coñecemento e opinións do seu tempo son sumamente lóxicas.

    En conclusión, non podemos calificar un paradigma como bo ou malo. Así está establecido ese paradigma, e pode cambiar dentro dunha semana, ou ben dentro de cen anos, depende de como responda o paradigma establecido aos problemas que se lle presenten, e como responde a ese mismo problema un posible novo paradigma.

  37. Soledad Muiño di:

    Estou de acordo cos meus compañeiros cando din que un paradigma pode cambiar cando una persoa pensa por sí mesma e ten unha opinión propia e crítica, para iso eu creo que ten que terse unha mínima cultura. Aínda que a tendencia e hacia pensar o que os demais din coma por exemplo no que estou a escribir agora mesmo, e tamén o exemplo das órbitas da Terra.
    Outro exemplo actual son os paradigmas que existen na Física: O newtoneano, o realitivista e o cuántico. Para algúns existe continuidade entre os tres,para outros un é abarcativo doutro…

Deixa unha resposta