Ángel Carracedo: “É perigoso, se este é o próximo mundo, eu deixoo”

         O científico di que o experimento chinés “cruzou todos os límites”

Ángel Carracedo é un dos líderes mundiais en xenética, pero ao mesmo tempo que verificou 
como a súa especialidade fixo enormes avances nos últimos anos, el tamén ve con preocupación
 o uso "fraudulento" da genómica con fins comerciais. "No Black Friday", di, "ata houbo empresas
 que lle ofreceron o seu xenoma nun disco duro por 160 euros, pero sen ofrecer consellos sobre o que 
recibirían. É algo horrible ». Pero quizais nunca fose posible ou quixese imaxinar que a modificación 
xenética se usou para cambiar un embrión e mellorar a especie. "Cruzaron todos os límites", 
confesa horrorizado. E reflexionar en voz alta. Faino coa súa voz tranquila, pero con frases que van máis
 aló da súa prudencia habitual. "Aquí estamos falando de manipulación xenética en suxeitos saudables 
para facelos teóricamente máis fortes. E isto abre tantos riscos potenciais que se este é o próximo 
mundo, eu vou baixar.
Resultado de imagen de angel carracedo nobel

 Paréceme aterrador e me provoca unha inmensa preocupación »

A edición xenética para o uso en humanos, agás en moi poucos casos, aínda está lonxe de ser unha técnica
 que pode ser usada en humanos de xeito seguro e eficiente. Hai riscos de mutagénese que os científicos aínda 
non controlan. Por exemplo, no caso do que fixo o científico chinés, a actividade dun xene implicado na resposta
 ao VIH foi silenciada. Pero, ¿sabes que outras funcións controlan? Que ocorrerá cando se perpetuen os fillos? Non. 
Pero, ademais deste perigo, o peor para Ángel Carracedo é o seu uso eugenésico para mellorar a especie. "Facer a 
eugenesia en persoas sanas non ten límites. Despois desexa seleccionar os xenes que non teñen tendencia ao alcoholismo,
 á esquizofrenia ... Comeza a manipular e non termina. Esa é a eugenesia. Horrible ", di. Do lado positivo, sinala que en 
España unha práctica como a que se fai en China é totalmente ilegal.
                      
  
Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 3. Revolución xenética e celular, 6. Repercusións avances tecnocientíficos na sociedade | Etiquetado , , | Deixa un comentario

Un investigador chino afirma que modificó embriones en estado de fertilización

Un científico chino, He Jiankui, y su equipo, afirman haber creado los primeros bebés modificados genéticamente. Los bebés, Lulu y Nana, dos niñas nacidas hace “varias semanas”, se encuentran en perfecto estado de salud, asegura el genetista, He Jiankui, que utilizó la técnica de edición de genes conocida como CRISPR para mutar un gen y hacer a las pequeñas resistentes contra el virus causante del sida.

portapapeles01_14176_1

Añadió que los padres involucrados se negaron a ser identificados o entrevistados, y no quiso decir dónde viven o dónde se hizo el trabajo. No hay una confirmación independiente de la afirmación de He, y no se ha publicado en una revista, donde otros expertos la podrían examinar. El anuncio lo reveló el lunes en Hong Kong, a uno de los organizadores de una conferencia internacional sobre edición de genes que comenzará el martes, y antes en entrevista exclusiva con The Associated Press.

“Siento una gran responsabilidad de que no se trata solo de hacer una primera, sino también de ser un ejemplo”, dijo a AP. “La sociedad decidirá qué hacer a continuación” en términos de permitir o prohibir tal ciencia. Algunos científicos se sorprendieron al escuchar la reclamación y lo condenaron enérgicamente.

Muchos científicos  piensan que es demasiado peligroso intentarlo, por lo que algunos denunciaron que el informe chino es una experimentación humana.

El Dr. Kiran Musunuru, un experto en edición genética de la Universidad de Pennsylvania y editor de una revista de genética dijo:

Es “inconcebible … un experimento con seres humanos que no es moral ni éticamente defendible”.

el Dr. Eric Topol, quien dirige el Instituto de Investigación Traslacional Scripps en California dijo:

“Esto es demasiado prematuro”

“Estamos tratando con las instrucciones operativas de un ser humano. Es un gran problema”.

0_l0aNUoVU23veSG5x

Sin embargo, un genetista famoso, George Church de la Universidad de Harvard, defendió el intento de edición genética para el VIH, que calificó de “una amenaza mayor y creciente para la salud pública”. “Creo que esto es justificable”, dijo Church sobre ese objetivo.

George_Church_headshot_1500x1000

En los últimos años, los científicos han descubierto una forma relativamente fácil de editar los genes, las hebras de ADN que gobiernan el cuerpo. La herramienta, llamada CRISPR-cas9, hace posible operar con ADN para suministrar un gen necesario o deshabilitar uno que esté causando problemas.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 1. O traballo científico | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Os científicos aseguran que poden aproximarse a esperanza de vida do ADN

O ácido desoxirribonucleico (ADN), é  un ácido nucleico que contén as instrucións xenéticas utilizadas no desenvolvemento e funcionamento de todos os organismos vivos e algúns virus. Tamén é responsable da transmisión hereditaria. A función principal da molécula de ADN é o almacenamento a longo prazo de información para construír outros compoñentes de células, como proteínas e moléculas de ARN. Os segmentos de ADN que levan esta información xenética son chamados xenes,  as outras secuencias de ADN teñen fins estruturais ou participan na regulación do uso desta información xenética.

Resultado de imagen de adn

Un grupo de científicos da Universidade de Edimburgo aseguran que poden estimar se unha persoa ten unha esperanza de vida de 5 anos máis ca outra ao estudar o seu ADN.

Despois de estudar o ADN de máis de medio millón de persoas, científicos da Universidade de Edimburgo din que poden analizar o ADN de dúas persoas de calquera idade e predicir se un vai vivir máis que outro. Máis que estimar o número exacto de anos que vivirán, a partir dunha análise de ADN dan unha nota da esperanza de vida.

Ao analizar os xenes de máis de 500.000 doadores e comparalos coa idade á que morreron, foron capaces de identificar 12 partes do xenoma humano que parecen influír na esperanza de vida. Algúns xa se sabía que estaban asociados con Alzheimer ou enfermidades cardíacas, pero 5 deles foron identificados por primeira vez.

Cal é o obxectivo de predicir a esperanza de vida co ADN?

O que o científico buscou co estudo foi identificar xenes que aceleran o envellecemento, pero non o detectaron. Non obstante, as 5 novas partes asociadas coa esperanza de vida poderían servir de punto de partida para novas investigacións. Así, os investigadores tamén cren que no futuro pode someterse a unha proba e saber se é máis probable que teña unha vida máis longa que a media ou non. Non obstante, paga a pena preguntarse cal é a utilidade de ter esta información se non podemos modificala.


Fontes Empleadas–> Wikipedia.org , Futurism , YouTube , Blogs y Noticias.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 3. Saúde e calidade de vida, Xeral | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

As Vacinas

Unha vacina é unha preparación destinada a xerar inmunidade adquirida contra unha enfermidade estimulando a produción de anticorpos. Unha vacina contén típicamente un axente que se asemexa a un microorganismo causante da enfermidade e a miudo faise a partir de formas debilitadas ou mortas do microbio, as súas toxinas ou unha das súas proteínas de superficie. O axente estimula o sistema inmunolóxico do corpo ao recoñecer ao axente coma unha ameaza, destruíla e gardar un rexistro do mesmo, de modo que o sistema inmune pode recoñecer e destruir máis fácilmente calquera destes microorganismos que encuentre máis adiante. As vacinas úsanse con carácter profiláctico, é dicir, para previr ou aminorar os efectos dunha futura infección por algún patóxeno natural ou salvaxe.

vacunagripe

Existen catro tipos de vacinas principais:

  • Vivas atenuadas: microorganismos que foron cultivados expresamente baixo condicións nas cales perden ou atenúan as súas propiedades patóxenas. Adoitan provocar unha resposta inmunolóxica máis duradeira e son as máis habituais nos adultos. Isto débese a que o microorganismo, ainda que está debilitado, non se encontra inactivado e crea unha lixeira infección que é combatida de forma natural polo sistema inmune. O inconveniente é que ao ter o axente patóxeno vivo, pode provocar a enfermidade en persoas inmunodeprimidas ou con problemas de saude graves. Entre as vacinas deste tipo encóntranse as da febre amarela, o sarampión, a rubéola, as papeiras ou a variola.
  • Inactivadas: microorganismos dañinos que foron tratados con produtos químicos ou calor causando a morte do patóxeno, pero mantendo a súa estrutura. Este tipo de vacinas activa o sistema inmune, pero o axente dañino non ataca ao hóspede e é incapaz de reproducirse xa que se encontra inactivo. Isto xera menos efectos secundarios causados polo axente patóxeno. A inmunidade xerada desta forma é de menor intensidade e adoita durar menos tempo, polo que este tipo de vacina adoita requerir máis doses (doses de reforzo). Exemplos de este tipo son algunhas vacinas da gripe, da rabia ou da hepatite A.
  • Toxoides: son compoñentes tóxicos inactivados procedentes de microorganismos, en casos onde esos compoñentes son os que de verdade provocan a enfermidade, en lugar do propio microorganismo. Estes compoñentes poderíanse inactivar con formaldehído, por exemplo. Neste grupo pódense encontrar o tétanos ou a difteria.

Subunidades, recombinantes, polisacáridas e combinadas: empregan partes específicas do microorganismo, como a súa proteína, polisacáridos ou a cápsula (carcasa que rodea ao microorganismo). Dado que as vacinas solo utilizan partes específicas do xerme, ofrecen unha resposta inmunitaria moi forte dirixida a partes claves do xerme. Tamén pódense empregar en prácticamente calquera persoa que as necesite, incluso en persoas con sistemas inmunitarios debilitados ou problemas de saude a longo prazo. Normalmente estas vacinas necesitan doses de reforzo para ter protección continua contra as enfermidades. Entre as vacinas deste tipo están as de Haemophilus influenzae do tipo B (tamén coñecido coma bacilo de Pfeiffer), hepatite B ou o virus do papiloma humano.

As vacinas son os medicamentos máis seguros que existen, pois para a súa autorización deberon realizarse máis estudos e controis que con ningún outro medicamento, principalmente porque están destinadas maioritariamente a persoas sanas. Os estudos de seguridade incluen a miles de persoas. Posteriormente á súa autorización e comercialización, estos estudos de seguridades mantéñense de forma moi estricta.

En cada país recoméndase que os nenos sexan vacinados tan pronto como o seu sistema inmunitario sexa capaz de responder á inmunización artificial, coas doses de reforzo posteriores que sexan necesarias, para conseguir a mellor protección sanitaria.

Ao marxe do calendario de vacinacións infantís e de situacións de viaxe, algunhas vacinas son recomendadas durante toda a vida (doses de recordo) como a do tétanos, a gripe, a neumonía, etc… Para as persoas de idade avanzada recoméndanse especialmente vacinas contra a neumonía e a gripe, enfermidades que a partir de certa idade son ainda máis perigrosas.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 1. O traballo científico, 3. Enfermidades infecciosas, 3. Inmunoloxía e farmacoloxía, 3. Saúde e calidade de vida | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

O cientifico descoñecido que planteaba a teoría da evolución siglos antes de Charles Darwin

A teoría da evolución é, sen dúbida, un dos alicerces nos que se basea a bioloxía hoxe en día. Postulado polo británico Charles Darwin en 1859 no seu libro “A orixe das especies”, sintetiza un dos principios básicos da vida: os animais son sometidos a adaptacións xenéticas para sobrevivir ao ambiente ao longo das xeracións, onde a selección natural xoga un papel fundamental. Pero Darwin foi o primeiro? Obviamente, o estudo e a análise detallada de Darwin permitíronlle ser a primeira persoa en formalizar unha teoría científica consolidada, a través da cal podemos comprender mellor as distintas especies animais que habitan o planeta. A selección natural ten un peso fundamental, onde a adaptación e evolución de diferentes mecanismos son aquelas que explican por que unha especie consegue sobrevivir e outra non.

Resultado de imagen de charles darwin

Pouco antes de que Darwin explicase a súa teoría, moitos outros científicos xa valoraron a posibilidade de que as especies animais evolucionasen ao longo dos anos. Nos séculos XVIII e XIX, moitos expertos comezaron a ter en conta esta situación, algo que incluso o biólogo Charles Bonnet presentou uns anos antes de que Darwin explicase a súa teoría. O caso máis coñecido é o de Alfred Russel Wallace, coñecido por propoñer unha teoría da evolución a través da selección natural independente da de Darwin que o motivou a publicar a súa propia teoría. Non obstante, ningún comprendeu o mecanismo que produciría tal evolución.

Foto: Al-Jahiz y Charles Darwin (EC)

Pero había alguén que xa falaba en términos moi similares aos que fixo Darwin. O curioso é que fixo un milenio antes de que se popularizase a teoría do científico británico. Este é Abu Usman Amr Bahr Alkanani al-Basri, que era coñecido como Al-Jahiz, un apelido que se refire aos seus ollos abultados, que foi capaz no ano 781 da nosa era de facer un postulado científico similar ao de Darwin. .. ata chegar a falar literalmente de “selección natural”. Nacido en Basora (Iraq), este filósofo musulmán formou parte do movemento Mutazilah, un movemento baseado no exercicio da razón para analizar o mundo que os rodea. Así, Al-Jahiz tratou todo tipo de aspectos filosóficos, incluída a bioloxía, para o que escribiu o coñecido como “O libro dos animais”. Foi nesa escritura que, precisamente, usa un xeito de pensar moi similar ao que 1000 anos despois usou o propio Darwin. Para Al-Jahiz, os animais sobreviviron en base a ser competitivos, é dicir, ser o mellor en atopar comida, defenderse, atopar abrigo ou protexer aos seus mozos, o que provocou cambios comportamentais e físicos. que se transmitiron de xeración en xeración. Incluso fala de cambios en determinadas especies debido ás migracións ás que foron sometidas ou cambios no ambiente.

Un video moi interesante para coñecer algo mais a Charles Darwin.


FUENTES empleadas: Wikipedia , Khan Academy , YouTube , Noticias e Blogs.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 1. O traballo científico, 2. Evolución, 2. O noso lugar no universo, 2. Orixe da vida | Etiquetado , , | Deixa un comentario

Rosalind Franklin, a científica esquecida detrás do descubrimento da estrutura do ADN

En 1951, Rosalind Franklin comezou a traballar no que sería unha das investigacións científicas máis importantes do século XX e que levou a unha transformación da medicina moderna.

Tiña 30 anos cando Franklin tomou unha fotografía, coñecida como “Foto 51”, que foi clave para demostrar por primeira vez como debía ser a estrutura do ADN, que ata entón era un misterio. Pero a científica británica, que morreu de cancro de ovario en 1958 cando tiña 37 anos, nunca foi recoñecida co premio Nobel que os seus compañeiros recibiron, catro anos despois da súa morte.

Franklin estudou química na Universidade de Cambridge, traballou nun laboratorio en París da posguerra, e en 1951 comezou a traballar na Universidade Kings College de Londres como experta en cristalografía de raios X. A cristalografía de rayos X é unha técnica experimental para o estudo e o análise de materiais, baseada no fenómeno da difracción dos rayos X nos sólidos en estado cristalino.

rosalind

Rosalind Franklin comezou a experimentar con difracción de raios X para estudar a molécula de ADN e pouco despois fixo a emblemática “Foto 51” con Raymond Gosling, un estudante de doctorado que colaborou co seu departamento.

Pero ademais da fotografía, a científica rexistrou nos seus cadernos de laboratorio medicións precisas e observacións que serían decisivas para o avance da ciencia. Detallou, por exemplo, as distancias relativas dos diversos elementos repetitivos nunha molécula de ADN. Tamén observou detalles que suxeriron que a molécula de ADN consistía en dúas partes iguais e complementarias.

O que Franklin non sabía nesa ocasión é que o seu rival do departamento, Maurice Wilkins, compartiría en segredo con Watson os resultados da súa investigación.

Foi así que a “Foto 51” e os cálculos da científica convertéronse na peza clave do puzzle que faltaba a Watson e ao seu compañeiro investigador Francis Crick para formular a súa hipótese sobre o aspecto da estrutura do ADN. Así, grazas ao traballo de Franklin e as súas propias contribucións, os dous científicos da Universidade de Cambridge construíron o primeiro modelo correcto da molécula de ADN, cunha dobre hélice.

As conclusións de Crick e Watson publicáronse na revista Nature en 1953, nun estudo que se converteu nun punto de referencia para a ciencia porque alterou para sempre a lóxica da bioloxía. Franklin morreu de cancro cinco anos despois, aos 37 anos, sen saber ata que punto o traballo de Crick e Watson dependía da súa investigación.

rosalind 2

En 1962, Watson, Crick e Wilkins recibiron o Premio Nobel de Medicina pola súa investigación sobre a molécula de ADN. Nin Watson nin Crick mencionaron a Franklin nos seus discursos de aceptación e Wilkins fíxoo moi brevemente.

Se estivese viva, o comité Nobel tamén debería recoñecer a contribución de Rosalind Franklin á ciencia, xa que estaba no mesmo nivel que os seus compañeiros. Pero é difícil especular sobre o que podería ocorrer dadas as actitudes sexistas que aínda existen na ciencia como no resto da nosa sociedade, e aínda máis hai preto de 60 anos.

franklin05  typebphoto

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 1. Mulleres e ciencia, 1. O traballo científico, 9. Etica e ciencia | Etiquetado , , , , , | Deixa un comentario

Serendipia

A serendipia é un descubrimento ou unha conclusión afortunada, valiosa e inesperada que ocorre accidentalmente, por destino, ou cando estás a buscar algo diferente. Tamén pode referirse á capacidade dun suxeito de recoñecer que realizou un descubrimento importante mesmo se non está relacionado co que está a procurar.

A serendipia é común na historia da ciencia. Hai tamén casos de serendipia nas obras literarias, cando un autor escribe sobre algo que imaxinou e que non se coñece no seu tempo, e posteriormente demostrouse que isto existe como o define o escritor, cos mesmos detalles. Non se debe confundir coa anticipación ou a ciencia ficción, onde se prevé moito máis inventos xenéricos que case todos creen que probablemente existan algún día.

Penicilina:

A penicilina descubriuse case involuntariamente. O gran Alexander Fleming, desordenado e inconsciente, cambiou a medicina moderna e salvou millóns de vidas por accidente. Fleming pasou de vacacións esquecendo unha serie de pratos petri con culturas bacterianas que deixou no laboratorio, cando regresou, a placa estaba chea de molde e cando miraba o microscopio por curiosidade, descubriu que o molde, que eran fungos de Penicillium, mataran a bacteria.

Microondas:

Percy Spencer descubriu as microondas de forma involuntaria, cando notou que unha barra de chocolate no peto mentres traballaba cun magnetrón había derretido. Anos máis tarde, creouse o forno de microondas que hoxe trae tantos problemas.

Velcro:

En 1941, o enxeñeiro Georges de Mestral realizou unha viaxe de sendeirismo en Suiza. En contacto coa vexetación, notou que as rebabas (as sementes secas de plantas, como as pinzas, as espinas, as cachurreras e os cardos) quedaban pegadas aos pantalóns. Vendo isto, deuse a el para recrear isto con ganchos e cintas con fibras enredadas nun ciclo. El patentou a creación en 1942 e desde entón vendeu unha media de 55 000 km de velcro ao ano, converténdose nun multimillonario.

Radioactividade:

Henri Becquerel, un físico francés, descubriu a radioactividade en 1896, que lle deu o Premio Nobel de Física de 1903, compartido con Pierre e Marie Curie. Becquerel estivo traballando nunha serie de experimentos sobre fosforescencia e nun deles colocou as sales de uranio nunha placa fotográfica usando a luz solar. Cando comezou a escurecer, deixou o experimento ata o día seguinte, pero nunha soa ocasión, Foi a buscar parte do seu equipo na escuridade e notou que as sales de uranio emitían radiación.

Raios X

Os raios X foron descubertos por accidente en 1895, cando Wilhelm Röntgen experimentou con tubos de raios catódicos. Colocou varios obxectos fronte aos raios e nun determinado momento, ao mirar a parede, viu a súa propia man proxectada.

LSD:

A dietilamida de ácido lisérxico, máis coñecida como LSD, foi outro descubrimento sorprendente que pasou por accidente. O protagonista foi o químico suízo Albert Hofmann, que en 1943 tivo a primeira viaxe lisérxica na historia. Hofmann estaba a investigar un composto químico complexo durante un tempo para estimular o traballo, pero unha tarde tocou algo da sustancia, que non era outra que a dietilamida do ácido lisérxico, e entón notou que todo era moi estraño. Tres días despois, Hofmann decidiu probar de forma consciente o sintetizador e consumiu un cuarto de miligramos puro. Minutos despois decidiu deixar o laboratorio na casa debido á falta de concentración e non tiña mellor idea que facer en bicicleta. Hofmann experimentou todos os efectos alucinóxenos da droga nun paseo en bicicleta que permaneceu para a historia.

Plástico:

Esta útil invención foi conseguida grazas a un descubrimento accidental ou sen éxito que se produciu en 1907, cando o químico belga Leo Baekeland intentou atopar un substituto para a conservación de vernices. O belga fixo unha combinación de formaldehído e fenol, pero non era maleable. Decidiu calentar a presión nunha olla de ferro e facela menos ríxida, alcanzando a substancia que chamou “Bakelizer”. Non logrou o seu propósito, pero, pola contra, deu a luz ao plástico, un excelente material.

Marcapasos:

Máis que por casualidade, este foi un descubrimento por erro. Todo sucedeu cando na década de 1950, Wilson Greatbatch intentou construír un oscilador para gravar os sons do corazón. Por erro, Greatbatch eliminou unha resistencia dunha caixa e logo de montar o dispositivo incorrectamente e probalo, notou que emitía un pulso eléctrico rítmico, o que permitía a creación do marcapasos.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade | Etiquetado , , , , | 1 Comentario

Lamarck, o primeiro evolucionista

Durante séculos, a cuestión de como xurdiron diferentes formas de vida foi unha cuestión que fascinou á humanidade. Creáronse mitos e lendas sobre esta cuestión, pero tamén se desenvolveron teorías máis completas e sistemáticas.

A teoría de Lamarck é un dos intentos máis famosos de propoñer unha idea da evolución das especies nas que non hai intelixencia divina para dirixir o proceso.

Quen foi Lamarck?

Jean-Baptiste de Lamarck, naturalista francés nado no 1744,  foi quen propuxo o que hoxe coñecemos como a Teoría Lamarckiana. Na súa época, o estudo dos seres vivos era unha disciplina diferente da actual bioloxía, e é por iso que as súas ideas sobre o funcionamento dos procesos naturais  nas que descartaba a existencia de milagres nas que o divino interviñera, resultaron escandalosas para os patróns científicos da época.

Lamarck converteu a bioloxía, en gran medida, en independente da relixión propoñendo unha teoría da evolución na que as intelixencias da vida futura non tiveran ningún papel.

Que foi o Lamarckismo?

Antes de que o naturalista inglés Charles Darwin propuxera a teoría da evolución que mudaría para sempre o mundo da bioloxía, Lamarck  propuxo unha explicación de como poderían estar aparecendo diferentes formas de vida, sen recorrer a un ou varios deuses.

A súa idea era que, aínda que a orixe de todas as formas de vida poderían ter sido creados espontáneamente (presuntamente polo traballo directo de Deus), tras esto a evolución tería lugar como resultado dun proceso mecánico das propiedades físicas e produtos químicos da materia coa que se forman os organismos eo seu medio.

A idea básica da teoría de Lamarck foi a seguinte: o ambiente cambia, as formas de vida loitan para adaptarse continuamente ás novas esixencias do seu hábitat, eses esforzos modifican fisicamente os seus corpos, e estas modificacións físicas son herdadas pola prole. É dicir, que a teoría da evolución proposta Lamarck foi un proceso que está soportado nun concepto chamado de herdanza de características adquiridas: os pais transmiten aos seus fillos os trazos adquiridos de como se relacionan co medio ambiente

 O exemplo das xirafas e de Lamarck 

Jirafas Teoria Lamarck Vs Teoria Darwin

Nun primeiro momento, animais como por exemplo os  antílopes, ven o seu ambiente cada vez máis seco, polo que as herbas e os arbustos  son máis escasas e necesitan recorrer maiores espazos para alimentarse das follas das árbores. Isto fai estirar o pescozo para converterese nun dos hábitos definitorios da vida cotiá dalgúns dos membros da súa especie.

Así, segundo a teoría de Lamarck, os pseudo-antílopes que non se esforzan por acceder ás follas das árbores e estirar o pescozo, adoitan morrer de fame, deixando pouca ou ningunha descendencia, mentres que os que se estiran o pescozo non só sobreviven, ademáis transmite esta característica a súa descendencia.

Deste xeito, co paso do tempo e as xeracións, aparece un modo de vida que anteriormente non existía: a xirafa.

Paxinas empregadas: Wikipedia , Galipedia ,Google Tradcutor , YouTube, Blogs.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 2. Evolución, 2. Orixe da vida | Etiquetado , , | 1 Comentario

Carl Sagan

Carl Sagan nació en Nueva York el 9 de noviembre de 1934

Carl Sagan Planetary Society.JPG

Escritor y divulgador científico, fue un firme defensor del pensamiento escéptico y del método científico. Pionero de la búsqueda de inteligencia extraterrestre a través del Proyecto SETI,  impulsó el envío de mensajes a bordo de sondas espaciales, destinados a informar a posibles civilizaciones extraterrestres acerca de la cultura humana. Mediante sus observaciones de la atmósfera de Venus, fue de los primeros científicos en estudiar el efecto invernadero a escala planetaria. Carl Sagan ganó gran popularidad gracias a la galardonada serie documental de TV ¨Cosmos: un viaje personal”, producida en 1980, de la que fue narrador y coautor. También publicó numerosos artículos científicos, y fue autor, coautor o editor de más de una veintena de libros de divulgación científica, siendo los más populares sus libros Cosmos, publicado como complemento de la serie, y “Contact”.

 Carrera científica:

Carl Sagan se graduó en la Rahway High School en Nueva Jersey, en 1951.  En esta universidad se graduó 1954 en Artes con honores especiales, en 1955 se graduó en Ciencias y en 1956 obtuvo un máster en Física, para luego doctorarse en Astronomía y Astrofísica en 1960. Sagan estuvo vinculado al programa espacial estadounidense desde los inicios de este. Desde la década de 1950, trabajó como asesor de la NASA, donde uno de sus cometidos fue dar las instrucciones del Programa Apolo a los astronautas participantes antes de partir hacia la luna.

Harper Midway Chicago.jpg

(imagen de la Universidad Rahway High School)

Logros científicos:

A comienzos de la década de los 60 nadie sabía a ciencia cierta cuáles eran las condiciones básicas de la superficie de Venus.  Sagan enumeró las posibilidades, en un informe que posteriormente fue divulgado en un libro de Time-life titulado Planetas. En su opinión, Venus era un planeta seco y muy caliente, oponiéndose al paraíso templado que otros imaginaban. Había investigado las emisiones de radio procedentes de Venus y llegado a la conclusión de que la temperatura superficial de este debía de ser de unos 380 °C. Como científico visitante del laboratorio de propulsión a chorro de la NASA, participó en las primeras misiones del programa Mariner  a Venus, trabajando en el diseño y gestión del proyecto. En 1962, la sonda Mariner 2 confirmó sus conclusiones sobre las condiciones superficiales del planeta.

Mariner 2.jpg

Sagan planteó  la hipótesis de que una de las lunas de Saturno, Titán, podría albergar océanos de compuestos líquidos en su superficie, y que una de las lunas de Júpiter, Europa, podría tener océanos de agua subterráneos. Esto haría que Europa fuese potencialmente habitable por formas de vida.  El océano subterráneo de agua de Europa fue posteriormente confirmado de forma indirecta por la sonda espacial Galileo.

Galileo Preparations - GPN-2000-000672.jpg

Sagan también contribuyó a mejorar la comprensión de las atmósferas de Venus y Júpiter y de los cambios estacionales de Marte. Determinó que la atmósfera de Venus es extremadamente caliente y densa, con presiones aumentando gradualmente hasta la superficie planetaria.

                                                   

(imágenes de las atmósferas de Venus y Marte)

Enfermedad y fallecimiento:

Dos años después de diagnosticársele una mielodisplasia, y después de someterse a tres transplantes de médula ósea procedente de su hermana, el Dr.Carl Sagan falleció de neumonia a los 62 años. Fue enterrado en el Cementerio Lakeview, en Nueva York.

Publicado en 1. Ciencia e sociedade, 1. O traballo científico, 2. O noso lugar no universo, 2. Sistema Solar | Etiquetado , , , , | 2 Comentarios

Marte pode ter suficiente osíxeno para soportar microbios e esponxas?

Os primeiros "heroes" da Terra foron os microbios. Fai 2.7 mil millóns de anos a 
atmosfera comezou a acumular osíxeno producido por cianobacterias
que vivían nos océanos e eran capaces de fotosíntese. 
O osíxeno foi fundamental para a aparición dunha vida máis complexa, incluíndo os 
primeiros animais, e hoxe este é o tipo de metabolismo máis común do planeta.

marte1

Agora, un novo estudo suxire que en áreas de Marte tamén pode haber suficiente osíxeno para
 soster unha vida terrestre. Vlada Stamenkovic, investigadora da NASA e colegas do Instituto 
Tecnolóxico de California, desenvolveron un modelo que calcula a cantidade de osíxeno que 
 pódese atopar en augas salgadas que poden existir nalgunhas zonas do planeta. As sales 
presentes nestas salmueras permiten que a auga permaneza líquida a temperaturas por baixo 
de cero graos. Segundo o estudo publicado hoxe en Nature Geoscience, aproximadamente o
 6,5% de todo o planeta pode almacenar cantidades de osíxeno na superficie ou a uns poucos 
centímetros por debaixo do mesmo semellante ás da Terra o suficiente para soster algúns
 microbios e esponxas.

marte2

Estudos recentes suxiren que os primeiros antepasados dos animais actuais eran esponxas e
 que estes seres vivos poden proliferar a concentracións de osíxeno moi baixas. As áreas con 
posible osíxeno están por riba dos 50 graos de latitude en torno aos polos. Entre as misións 
analizadas polo estudo, só se explorou a área da misión Phoenix, que aterrou sobre o que
 podería ser xeo  en 2008.

Este mesmo ano descubriuse un gran lago de auga salgada baixo o xeo do polo sur en Marte. 
O novo estudo especula que a concentración de osíxeno no seu interior podería ser "alta" se 
hai contacto temporal coa superficie ou se hai suficiente radiación para separar o osíxeno eo
 hidróxeno. Os responsables do traballo consideran que estes resultados teóricos poden explicar
 o estado de oxidación dalgunhas rocas marianas e implican "que hai oportunidades para a vida 
baseadas no osíxeno do actual Marte ou doutros corpos planetarios grazas ás fontes de osíxeno 
que son alternativas á fotosíntese" .

Outra pregunta sen resposta que deixa o traballo é; se realmente hai salmueras de auga líquida
 na superficie de Marte, xa que a evidencia acumulada ata agora non é concluínte.
Fonte: El País
Publicado en 1. O traballo científico, 2. O noso lugar no universo, 2. Sistema Solar, 2. Universo | Etiquetado , , , | Deixa un comentario